I am not used to talk about (romantic) love maybe because we don’t talk about it at home or I have no one to talk to. I even have a hard time talking to my girl friend every time she is having a fight with her boy. And I hate it more to hear her dreaded question, “What should I do?” I haven’t had a boyfriend yet! I have no idea and if it’s not an excuse (because my sister is also a certified NBSB and she’s good at advising her girl friends) my reason would be I am not seriously thinking about it. Oh my! Having such a novice hand at this matter made me arrive at my (maybe) most stupid advice and that is to break with her boyfriend. Forgive me! I really have nothing good to tell her. I don’t have a good mouth to help her but I can have a good ear to listen to her dilemmas about their relationship. And good thing she hasn’t taken my advice! She’s with her boy for two years now! And I really super like their love team! They look so cute together and the guy is really sweet and kind and caring to my girl friend. He is the epitome and the personification of the concept “Boyfriend Material.” (just prove me if I am wrong)
I am a Certified NBSB by choice. For those who are really ignorant what NBSB means and unconsciously squinting their foreheads…it means No Boyfriend Since Birth. I love being it. Some even thought that I was a lesbian, which I am totally not. For all of my life, I (only) had two suitors. I thought they would just be illusions but they aren’t. They are real people. The first one only talks to me through text and I was not really entertaining him...I even avoid to talk to him because he’ll just say “I love you,” “I miss you,” and other sweet phrases over and over again. He always gives me a toothache! The second one was fine even if he was always having a fight with me, which I somehow love doing. Honestly speaking, I did not know he was already courting me. Tsk tsk… I really thought he was just being himself…sweet, caring and a gentleman (which I am quite dubious to say). I just learned (and realized) he courted me when he and his friend told me that I wasn’t appreciating his efforts. Tsk tsk…
I have put two Love Bunnies on my bed at the same time and the guys I have mentioned entered the scene at around that time. The time I have removed my Love Bunnies was also the time they exited. Now, I have put again a Love Bunny. I may say that it is working for me the second time around. Note: Love Bunnies, as the experts say, only work for Pisceans like me and what I have put on my bed are just stuffed toys you could buy at stores.
A message for *Ü*:
I think we’ll live a better and quieter life if we just keep it among the four us. And honestly speaking, I really cannot look straight to your eyes anymore. I am not yet used to it. I also think that you speak and act differently after that moment even if nothing significant really changed. And you know what. I feel I am becoming really demanding and bossy over you. Sorry for that… And one more thing! Forgive me about my mood swings…I just have really fast irrational reactions to varying stimuli in the environment. Don’t worry because I am trying to work on it. Ok?
Sunday, March 30, 2008
Tuesday, March 11, 2008
Three Cute Tags
Salamat kay Caca at Barefoot Alchemist para sa tatlong tags na 'to. Ü
I pass the tags to: Vhe, Caca and Barefoot Alchemist
I pass the tags to: Vhe, Caca and Barefoot Alchemist
* Ita-tag ko pa rin si Caca at si Barefoot Alchemist kahit meron na sila nito. Ü
Wednesday, March 05, 2008
*status: nag-aaral*
Finals na…
Usapang stress na naman…
Hmmm…
*status: nag-aaral*
~ kapag kailangan ko ng mataas na grades…nagkakape ako (hhmmm???)
~ nagke-crave ako for chocolate bago mag-aral
~ wala dapat maingay
~ nasa kama ko ako
~ dapat tama at nakagitna ang posisyon ng ulo ng electric fan
~ wala akong masyadong nakikita
~ walang nakakakita sa akin o kaya walang nakakaalam ng inaaral ko
~ mabilis akong mag-aral ng theories kapag hapitan
~ self-study
~ kapag may nagtuturo sa akin, parang hindi ko siya marinig
~ ayaw ko ng may discussions kapag nag-aaral (maingay kasi)
~ magpapaturo na ako kapag malapit na akong isugod sa mental (joke lang)
~ dapat nakatali ang buhok ko (mainit kasi)
~ dapat naka-headband din ako (hindi ko kasi matali yung buong buhok ko)
~ kapag ayaw ko ng subject, kahit anong dali hindi ko maintindihan
~ kapag gusto ko, kahit anong hirap…mahirap pa rin…kaya mas mag-aaral ako…
~ mabilis akong gutumin at antukin kapag nag-aaral
~ napapaginipan ko ang inaaral ko
~ kahit anong aral ko feeling ko parang lagi akong walang alam
~ …maliban na lang kung naramdaman ko ang kakaibang high pagkatapos kong mag-aral… (yung parang lumulutang na utak)
~ gusto kong magpuyat kapag nag-re-review (hindi ko alam kung bakit)
~ hindi effective sa akin ang one week na advanced reading…nakakalimutan ko kasi agad
Hay… Finals na… Kailangan ko ng divine intervention… Oh… Good heavens…
*bukas*
*March 6, 2008*
*ikakasal na sina Kuya Neil at Ate Janet (hindi ko alam spelling)*
Usapang stress na naman…
Hmmm…
*status: nag-aaral*
~ kapag kailangan ko ng mataas na grades…nagkakape ako (hhmmm???)
~ nagke-crave ako for chocolate bago mag-aral
~ wala dapat maingay
~ nasa kama ko ako
~ dapat tama at nakagitna ang posisyon ng ulo ng electric fan
~ wala akong masyadong nakikita
~ walang nakakakita sa akin o kaya walang nakakaalam ng inaaral ko
~ mabilis akong mag-aral ng theories kapag hapitan
~ self-study
~ kapag may nagtuturo sa akin, parang hindi ko siya marinig
~ ayaw ko ng may discussions kapag nag-aaral (maingay kasi)
~ magpapaturo na ako kapag malapit na akong isugod sa mental (joke lang)
~ dapat nakatali ang buhok ko (mainit kasi)
~ dapat naka-headband din ako (hindi ko kasi matali yung buong buhok ko)
~ kapag ayaw ko ng subject, kahit anong dali hindi ko maintindihan
~ kapag gusto ko, kahit anong hirap…mahirap pa rin…kaya mas mag-aaral ako…
~ mabilis akong gutumin at antukin kapag nag-aaral
~ napapaginipan ko ang inaaral ko
~ kahit anong aral ko feeling ko parang lagi akong walang alam
~ …maliban na lang kung naramdaman ko ang kakaibang high pagkatapos kong mag-aral… (yung parang lumulutang na utak)
~ gusto kong magpuyat kapag nag-re-review (hindi ko alam kung bakit)
~ hindi effective sa akin ang one week na advanced reading…nakakalimutan ko kasi agad
Hay… Finals na… Kailangan ko ng divine intervention… Oh… Good heavens…
*bukas*
*March 6, 2008*
*ikakasal na sina Kuya Neil at Ate Janet (hindi ko alam spelling)*
Wednesday, February 27, 2008
Bakit kaya?
Isang umaga, approximately more than 2 years ago, ay may nakita akong isang batang gusgusin (yung batang marumi talagang tingnan). Dinaanan lang siya ng paningin ko tapos bigla kong naituon ang atensyon ko sa kanya nang maglabas siya ng camera phone tapos nagtume-text siya sa daan (medyo bago-bagong model yun ng Nokia, hindi ko lang alam ang unit). Sosyal na gusgusing bata yun, ah.
Naisip ko tuloy ang phone ko noon. Naka-5210 pa ako noon tapos medyo tunaw-tunaw na yung rubber casing nun. Kahabag-habag na cellphone.
Isang araw, tinanong ko ang sarili ko…
“Mahirap na nga ako pero bakit kaya kung sino pa yung masmahirap kaysa sa akin sila pa yung may maluluhong gamit?”
Nagkakamali lang ba ako sa kung sino yung sinasabi kong masmahirap pa kaysa sa akin? Masyado ba akong kuripot? Ano nga ba talaga?
*end of post*
*hindi ko talaga maintindihan kung bakit, eh*
Naisip ko tuloy ang phone ko noon. Naka-5210 pa ako noon tapos medyo tunaw-tunaw na yung rubber casing nun. Kahabag-habag na cellphone.
Isang araw, tinanong ko ang sarili ko…
“Mahirap na nga ako pero bakit kaya kung sino pa yung masmahirap kaysa sa akin sila pa yung may maluluhong gamit?”
Nagkakamali lang ba ako sa kung sino yung sinasabi kong masmahirap pa kaysa sa akin? Masyado ba akong kuripot? Ano nga ba talaga?
*end of post*
*hindi ko talaga maintindihan kung bakit, eh*
Tuesday, February 26, 2008
Getting Married
Ikakasal na ang pinsan kong lalake na ka-age lang ni ate. Mga 22-23 years old pa lang siya at ang kanyang soon-to-be-wife ay mag-24 years old yata.
Nagulat talaga ako. Hindi ako makapaniwalang ikakasal na siya agad samantalang si ate nga kahit maligawan hindi pa naeexperience.
Tinitingnan ko nga yung magiging bagong pinsan ko at naghahanap ako ng emosyon sa mukha niya. Gusto ko kasing malaman kung nakakaramdam ba siya ng wedding jitters. Gusto kong malaman kung ano ang feeling niya at ang magiging status niya ay married na at mapapalitan na ang apelyido niya. Gusto ko rin malaman kung ano ang feeling at lalaki na ang family tree ng pamilya niya.
Napa-isip tuloy ako kung kailan ikakasal si ate. Hindi ko nga ma-imagine na may nanliligaw o may boyfriend si ate…lalo na ang ma-imagine ko na may asawa siya. Nagpustahan nga kami na bibigyan ko siya ng P100 kada manliligaw niya. Tagal pa nga, eh. Ten months to go pa bago mag-expire ang kasunduan namin. Hay nako. Kaya kapag may nanligaw kay ate super i-i-screen ko. Nako nako ha. Hindi lang dahil sa pustahan namin pero nandon kasi yung ayaw kong less sa expectations niya at expectations ko yung magiging future boyfriend niya. Hahay.
Kapag napapag-usapan talaga ang kasalan at tinatanong ako tungkol doon ang malimit kong sagot ay wala pa nga akong boyfriend. Uhm… Dahil sa mga tanong na ganon hindi ko naiiwasan na isipin din ang araw na ikakasal ako (nakakakilabot). Parang ayaw ko ngang mag-boyfriend kasi parang ayaw kong ikasal. Ok na ako sa feeling na may nanliligaw sa akin pero yung sagutin ko… Masmatinding usapan ‘yon. Ano ba ‘yan?! Ang bata-bata ko pa at iniisip ko na ‘yon. Bata pa nga ba talaga ako?
Sino kaya ang unang ikakasal sa friends ko? Na-e-excite tuloy ako sa kung anong pwedeng mangyari. I can’t wait! Hehehe…
Ang kasalan day ay isang araw lang. Ang mahalagang part ay yung paghandaan ng ikakasal yung days after nung wedding day. Dapat din may investments na rin ang mag-asawa para meron silang masasandalan if ever. Grabe. Dala yata ‘to ng kakabasa ko ng “Rich Dad, Poor Dad.”
*9 days before March 6, 2008*
*wedding day*
Nagulat talaga ako. Hindi ako makapaniwalang ikakasal na siya agad samantalang si ate nga kahit maligawan hindi pa naeexperience.
Tinitingnan ko nga yung magiging bagong pinsan ko at naghahanap ako ng emosyon sa mukha niya. Gusto ko kasing malaman kung nakakaramdam ba siya ng wedding jitters. Gusto kong malaman kung ano ang feeling niya at ang magiging status niya ay married na at mapapalitan na ang apelyido niya. Gusto ko rin malaman kung ano ang feeling at lalaki na ang family tree ng pamilya niya.
Napa-isip tuloy ako kung kailan ikakasal si ate. Hindi ko nga ma-imagine na may nanliligaw o may boyfriend si ate…lalo na ang ma-imagine ko na may asawa siya. Nagpustahan nga kami na bibigyan ko siya ng P100 kada manliligaw niya. Tagal pa nga, eh. Ten months to go pa bago mag-expire ang kasunduan namin. Hay nako. Kaya kapag may nanligaw kay ate super i-i-screen ko. Nako nako ha. Hindi lang dahil sa pustahan namin pero nandon kasi yung ayaw kong less sa expectations niya at expectations ko yung magiging future boyfriend niya. Hahay.
Kapag napapag-usapan talaga ang kasalan at tinatanong ako tungkol doon ang malimit kong sagot ay wala pa nga akong boyfriend. Uhm… Dahil sa mga tanong na ganon hindi ko naiiwasan na isipin din ang araw na ikakasal ako (nakakakilabot). Parang ayaw ko ngang mag-boyfriend kasi parang ayaw kong ikasal. Ok na ako sa feeling na may nanliligaw sa akin pero yung sagutin ko… Masmatinding usapan ‘yon. Ano ba ‘yan?! Ang bata-bata ko pa at iniisip ko na ‘yon. Bata pa nga ba talaga ako?
Sino kaya ang unang ikakasal sa friends ko? Na-e-excite tuloy ako sa kung anong pwedeng mangyari. I can’t wait! Hehehe…
Ang kasalan day ay isang araw lang. Ang mahalagang part ay yung paghandaan ng ikakasal yung days after nung wedding day. Dapat din may investments na rin ang mag-asawa para meron silang masasandalan if ever. Grabe. Dala yata ‘to ng kakabasa ko ng “Rich Dad, Poor Dad.”
*9 days before March 6, 2008*
*wedding day*
Sunday, February 24, 2008
Trabaho ng pera at pagtatrabaho para sa pera
Ilang beses na akong binayaran ni ate para gawin yung pag-encode ng Purchse Orders (POs), receipts at liters ng gasolinang nabenta. Nung una medyo ok-ok pa ako kasi ang konti lang ng ginawa ko. Ngayon, nalaman ko na ang dahilan kung bakit siya willing magbayad sa akin para gawin ang lahat ng yun…boring kasi. Sinulat mo na nga sa notebook, ita-type mo pa ulit sa pc.
Naduduling na nga ako sa numbers na ine-encode ko pero dapat kong gawin yun… Sabi nga ng prof namin sa Accounting, “Masmabuti nang may receivables ka kaysa saw ala.”
Nung una, ayaw ko talagang tanggapin yung request ni ate na mag-encode ng mga 20 na Pos pero ng naisip ko si Ma’am Ocampo bigla na lang akong napa-oo.
40 pesos lang ang bayad sa akin ni ate sa akin. Small-time na small-time talaga ang dating ko. Dati ang konti nang in-encode ko pero 80 pesos ang bayad sa akin. Hay! Akala ko 20++ POs lang yung pinapagawa sa akin pero nung nakita ko… Watda! Mga 45 POs pala ang kailangan kong gawin. Nangangahulugang 89 “cents” kada PO ang presyo ng labor ko. WAAAAH! Nakakainis kaya. T.T
Nagbabalak din akong kumuha ng summer job para makapag-ipon ng pera para makabili ako ng cellphone at nang shares of stock sa isang kompanya (I’m thinking about it). Nawasak kasi ang cellphone ko since nung nag-suicide siya (nahulog lang naman sa double deck). Yung tugkol sa shares… Aba naman! Syempre dapat yung pera ko ang nagtatrabaho sa akin. Dapat pera ang alipin ng tao at hindi alipin ng pera ang tao. Ilan lang ‘to sa mga bagay na tinuturo sa librong binabasa ko, “Rich Dad, Poor Dad” by Robert T. Kiyosaki. Try niyong basahin. Php350 yata ‘to sa National Bookstore.
Sana maging totoo na magkaroon na ako ng summer job. Hay! Kaso ayaw ko naman sa field, gusto ko sa opisina lang ako at nag-iisip ng mabuting-mabuti kung anong makabuluhang bagay ang pwede kong i-share sa sambayanang Pilipino.
Naduduling na nga ako sa numbers na ine-encode ko pero dapat kong gawin yun… Sabi nga ng prof namin sa Accounting, “Masmabuti nang may receivables ka kaysa saw ala.”
Nung una, ayaw ko talagang tanggapin yung request ni ate na mag-encode ng mga 20 na Pos pero ng naisip ko si Ma’am Ocampo bigla na lang akong napa-oo.
40 pesos lang ang bayad sa akin ni ate sa akin. Small-time na small-time talaga ang dating ko. Dati ang konti nang in-encode ko pero 80 pesos ang bayad sa akin. Hay! Akala ko 20++ POs lang yung pinapagawa sa akin pero nung nakita ko… Watda! Mga 45 POs pala ang kailangan kong gawin. Nangangahulugang 89 “cents” kada PO ang presyo ng labor ko. WAAAAH! Nakakainis kaya. T.T
Nagbabalak din akong kumuha ng summer job para makapag-ipon ng pera para makabili ako ng cellphone at nang shares of stock sa isang kompanya (I’m thinking about it). Nawasak kasi ang cellphone ko since nung nag-suicide siya (nahulog lang naman sa double deck). Yung tugkol sa shares… Aba naman! Syempre dapat yung pera ko ang nagtatrabaho sa akin. Dapat pera ang alipin ng tao at hindi alipin ng pera ang tao. Ilan lang ‘to sa mga bagay na tinuturo sa librong binabasa ko, “Rich Dad, Poor Dad” by Robert T. Kiyosaki. Try niyong basahin. Php350 yata ‘to sa National Bookstore.
Sana maging totoo na magkaroon na ako ng summer job. Hay! Kaso ayaw ko naman sa field, gusto ko sa opisina lang ako at nag-iisip ng mabuting-mabuti kung anong makabuluhang bagay ang pwede kong i-share sa sambayanang Pilipino.
Thursday, February 21, 2008
Totoo ba?
Mahirap talagang ibigay ang buong tiwala mo sa isang tao. Mahirap din i-gain ang tiwala… Pero bakit kaya may mga tao pa ring sinisira ang tiwalang binibigay sa kanila, lalung-lalo na ng mga kaibigan nila?
Nagulat talaga ako nang may biglang sumulpot na issue, na may mga gamit na hindi sa’yo ang inaangkin mo. Hindi ko naisip kailanman na kaya mong gawin ‘yon. Gusto kong malaman kung ano ang totoo. Pero kapag inaalam namin ang totoo tsaka naman nito itinuturo ang isang tao at iyon ay ikaw.
Wala na.
Naiilang na tuloy akong lumapit sa’yo. Naguluhan tuloy ako kung naging kaibigan ka nga ba talaga namin. Bakit mo ‘to ginagawa? Bakit mo ‘yon ginawa?
Hindi ko talaga alam ang gagawin ko at naguguluhan ako sa nararamdaman ko.
Naaawa ako.
Naiinis ako.
Hindi mo dapat ginawa ‘yon. Hindi ko alam kung sakit mo ba ‘yan o talagang nasa wasto kang pag-iisip nang ginagawa mo yun. Babalik lang sa’yo ang lahat nang ginagawa mo. Sinisira mo ang sarili mo.
Magsabi ka nang totoo. Tama nga ba? Kung ganon man... Ano ang kwento ng mga lihim mo?
Nagulat talaga ako nang may biglang sumulpot na issue, na may mga gamit na hindi sa’yo ang inaangkin mo. Hindi ko naisip kailanman na kaya mong gawin ‘yon. Gusto kong malaman kung ano ang totoo. Pero kapag inaalam namin ang totoo tsaka naman nito itinuturo ang isang tao at iyon ay ikaw.
Wala na.
Naiilang na tuloy akong lumapit sa’yo. Naguluhan tuloy ako kung naging kaibigan ka nga ba talaga namin. Bakit mo ‘to ginagawa? Bakit mo ‘yon ginawa?
Hindi ko talaga alam ang gagawin ko at naguguluhan ako sa nararamdaman ko.
Naaawa ako.
Naiinis ako.
Hindi mo dapat ginawa ‘yon. Hindi ko alam kung sakit mo ba ‘yan o talagang nasa wasto kang pag-iisip nang ginagawa mo yun. Babalik lang sa’yo ang lahat nang ginagawa mo. Sinisira mo ang sarili mo.
Magsabi ka nang totoo. Tama nga ba? Kung ganon man... Ano ang kwento ng mga lihim mo?
Thursday, February 14, 2008
The Singles Awareness Day
Singles! Ito ang ating araw. Ito ang araw upang mag-isip-isip sa pagiging single. Ngayon ding araw na ito mas naiisip ng mga single na single sila…este…kami pala…
Mas maraming bulaklak sa lansangan ngayon. Mas marami rin akong nakikitang lovers na sweet na sweet sa isa’t isa… O baka naman nagiging sensitive lang ako kasi Valentine’s nga ngayon.
Hindi pa rin naglalaho ang powers ng Blue Magic at hiwaga nang mga rosas. Nandyan pa rin naman ang charms nang stuffed toy. Hindi pa rin nakakaumay ang sweetness ng chocolates. Alive na alive pa rin ang mga makukulay na karton na maskilala sa tawag na greeting cards. Ikaw na hindi single o nililigawan… Anong natanggap mo? Ikaw na nagbigay, bakit naman ayan ang binigay mo?
Kung bibigyan ako ang gusto ko ay isang dosenang white tulips. Yung tulips, ayaw kong nakabalot sa plastic. Dapat environment-friendly kaya pwede nang nakabalot sa papel ang flowers. Mababaw lang naman ako kaya pwede na rin sa akin ang Skittles o kaya Hershey’s. Matutuwa rin ako kung yung sour candies sa Candy Corner yung ibibigay sa akin. Ayos kapag may dispenser yung candy. Ayaw ko nang stuffed toy kasi magastos maglaba nang isang bungkos nang bulak, mahirap pang magpatuyo. Ayaw ko nang lobo. Never na never ang mga lovo! Mahirap bumiyahe, ah. Lalo na at nag-co-commute lang ako. Gusto ko rin nang cellphone. Ay hindi, joke lang! Hahaha! Demanding na ako. Hehehe! Pero ma-a-appreciate ko na ang kahit simple gesture lang. Take note: “MA-A-APPRECIATE ko na…” Nagbabagong buhay na ako ngayon at nagpapakabait na ako. Okie! Mabait na ako…(minsan)
Single ako, ikaw ba?
Hindi naman malungkot maging single. Sabi pa ni ate ay “miserable fact” daw ang pagiging single. Pero para sa akin hindi. Hindi ko lang din naman maipaliwanag kung bakit masayang maging single kasi pilit ko na lang sinasabi sa sarili ko na wala namang something special kung buhay na buhay ang love life mo ngayong mismong araw na ito.
Malungkot ka???
Ano naman kung wala kang love life ngayon? Ano naman kung heartbroken ka? Ano naman kung single ka at wala mang something special sa Valentine’s mo? Hindi ka nag-iisa. Hindi ako heartbroken, kaya hindi ko alam ang nafi-feel mo pero single din ako. (O baka “It’s complicated” ang status mo) Hindi naman katapusan nang mundo. Hindi naman bubuka ang lupa at kakainin ka nang buhay kung malungkot ang araw mo na ito. Parang wala nang bukas, ah. Ganyan talaga ang nakakasukang katotohanan sa buhay. May mga bagay na mahirap intindihin at minsan ayaw ipaintindi sa’yo pero hindi naman diyan titigil ang buhay. Kailangan mong humanap nang ligaya sa kabila nang kalungkutan mo. Naiinis ka na nga sa kung anong wala ka eh ayun pa yung pilit mong hinahanap. Hindi ko gets ang sinasabi ko. Basta, ito ang klaro, “Just look at the better side of the picture.”
Hay!
Literal na malamig ang araw na ito sa akin. Malamig kasi ang simoy nang hangin. Bukas summer na! Hahaha! Wala lang. Maiba lang ang usapan.
Basta… Iisipin ko na lang na masaya ako. Nyihee!
***
Magulo na ang susunod na part
***
Sa pagpasok ko kanina ay natuwa naman ako. Pumasok ako sa room nang todo smile kahit walang dahilan. Wala nga ba? O baka naman natutuwa ako kasi nagkatotoo yung kahibangang iniisip ko? Haha!
Well, pag-uwi naman namin kanina ay may na-discover ako. Hahaha! Natuwa naman ako sa mumunting discovery ko. Hahay! Wala lang. Kahibangan lang itong mga ito. Natutuwa ako, eh. Hahaha! Ü
Mas maraming bulaklak sa lansangan ngayon. Mas marami rin akong nakikitang lovers na sweet na sweet sa isa’t isa… O baka naman nagiging sensitive lang ako kasi Valentine’s nga ngayon.
Hindi pa rin naglalaho ang powers ng Blue Magic at hiwaga nang mga rosas. Nandyan pa rin naman ang charms nang stuffed toy. Hindi pa rin nakakaumay ang sweetness ng chocolates. Alive na alive pa rin ang mga makukulay na karton na maskilala sa tawag na greeting cards. Ikaw na hindi single o nililigawan… Anong natanggap mo? Ikaw na nagbigay, bakit naman ayan ang binigay mo?
Kung bibigyan ako ang gusto ko ay isang dosenang white tulips. Yung tulips, ayaw kong nakabalot sa plastic. Dapat environment-friendly kaya pwede nang nakabalot sa papel ang flowers. Mababaw lang naman ako kaya pwede na rin sa akin ang Skittles o kaya Hershey’s. Matutuwa rin ako kung yung sour candies sa Candy Corner yung ibibigay sa akin. Ayos kapag may dispenser yung candy. Ayaw ko nang stuffed toy kasi magastos maglaba nang isang bungkos nang bulak, mahirap pang magpatuyo. Ayaw ko nang lobo. Never na never ang mga lovo! Mahirap bumiyahe, ah. Lalo na at nag-co-commute lang ako. Gusto ko rin nang cellphone. Ay hindi, joke lang! Hahaha! Demanding na ako. Hehehe! Pero ma-a-appreciate ko na ang kahit simple gesture lang. Take note: “MA-A-APPRECIATE ko na…” Nagbabagong buhay na ako ngayon at nagpapakabait na ako. Okie! Mabait na ako…(minsan)
Single ako, ikaw ba?
Hindi naman malungkot maging single. Sabi pa ni ate ay “miserable fact” daw ang pagiging single. Pero para sa akin hindi. Hindi ko lang din naman maipaliwanag kung bakit masayang maging single kasi pilit ko na lang sinasabi sa sarili ko na wala namang something special kung buhay na buhay ang love life mo ngayong mismong araw na ito.
Malungkot ka???
Ano naman kung wala kang love life ngayon? Ano naman kung heartbroken ka? Ano naman kung single ka at wala mang something special sa Valentine’s mo? Hindi ka nag-iisa. Hindi ako heartbroken, kaya hindi ko alam ang nafi-feel mo pero single din ako. (O baka “It’s complicated” ang status mo) Hindi naman katapusan nang mundo. Hindi naman bubuka ang lupa at kakainin ka nang buhay kung malungkot ang araw mo na ito. Parang wala nang bukas, ah. Ganyan talaga ang nakakasukang katotohanan sa buhay. May mga bagay na mahirap intindihin at minsan ayaw ipaintindi sa’yo pero hindi naman diyan titigil ang buhay. Kailangan mong humanap nang ligaya sa kabila nang kalungkutan mo. Naiinis ka na nga sa kung anong wala ka eh ayun pa yung pilit mong hinahanap. Hindi ko gets ang sinasabi ko. Basta, ito ang klaro, “Just look at the better side of the picture.”
Hay!
Literal na malamig ang araw na ito sa akin. Malamig kasi ang simoy nang hangin. Bukas summer na! Hahaha! Wala lang. Maiba lang ang usapan.
Basta… Iisipin ko na lang na masaya ako. Nyihee!
***
Magulo na ang susunod na part
***
Sa pagpasok ko kanina ay natuwa naman ako. Pumasok ako sa room nang todo smile kahit walang dahilan. Wala nga ba? O baka naman natutuwa ako kasi nagkatotoo yung kahibangang iniisip ko? Haha!
Well, pag-uwi naman namin kanina ay may na-discover ako. Hahaha! Natuwa naman ako sa mumunting discovery ko. Hahay! Wala lang. Kahibangan lang itong mga ito. Natutuwa ako, eh. Hahaha! Ü
Tuesday, February 05, 2008
Different Things
Phone Calls
Fifteen minutes lang daw ang pinakamahabang pakikipag-usap ni Virge sa phone at kanina ang record-breaking call na ginawa niya. Mga more than one hour kaming nag-usap, to the extent na super sakit na ng ears ko ay hindi ko pa talaga mabitawan yung phone at pilit ko pa ngang dinidikit sa ears ko para marinig ko si Virge. Medyo paulit-ulit ang usapan namin pero natuwa naman ako kasi napatunayan ko na si Virge concerned talaga sa welfare ng friends niya.
Bomber
May lalakeng biglang nagsalita sa loob ng tren. Kung ano sinasabi niya at may tungkol pa sa pagiging makasalanan, sa kamatayan and many more. In fact, natakot talaga ako ng husto noon pati si Jeff ay same feeling pala. Nag-decide kaming bumaba sa V.Mapa (galing kami ng Pureza noon). May takot factor kasi sa kanya. Iniisip ni Jeff na bomber siya. Then, sa Cubao may dalawang lalaki akong tinitingnan. Hindi dahil sa crush ko sila, dahil kasi sila yung kasama namin sa unang tren na sinakyan namin (doon sa may lalaking biglang nagsalita). Nagka-ngitian kami at parang sa mga ngiting iyon ay nasabi namin na, “Bumaba rin pala kayo! Hahahaha!”
Words
Words are powerful. It can make you or destroy you. Hmmm… Ang gusto ko lang naman sabihin ay… “Stop. Look. Listen. Tumigil ka na sa attitude mong ‘yan. Tingnan mo ang paligid mo at marami nang naiinis sa pangit mong ugali. Pakinggan mo ang sarili mo at i-assess mo kung ano ang labis sa’yo.”
Stupidity
Nagalit ako kanina. As in, nagalit talaga. Ang babaw ko talaga. Pagkatapos nang galit ko ay feeling ko ang engot-engot ko at nagalit ako. Napaka-irrational nga talaga nang galit ko noon. Ang stupid ko talaga kanina. Haha! Dapat ‘di na ako nagalit. Nagsisisi tuloy ako.
This is for someone
Ayaw kong maawa sa’yo dahil baka ayaw mong kaawaan ka. Pero awa talaga ang nararamdam ko. Natatakot din kami para sa’yo. Natatakot ako dahil baka hindi mo alam kung nasaan ka na nailagay nang sarili mo. Sorry. I just do not understand you fully and you do not understand me either. Ayaw kong lumala ang sitwasyong kinalulugaran mo. Hindi ko nga lang alam kung ano ang dapat kong gawin…kung ano ang dapat naming gawin.
Fifteen minutes lang daw ang pinakamahabang pakikipag-usap ni Virge sa phone at kanina ang record-breaking call na ginawa niya. Mga more than one hour kaming nag-usap, to the extent na super sakit na ng ears ko ay hindi ko pa talaga mabitawan yung phone at pilit ko pa ngang dinidikit sa ears ko para marinig ko si Virge. Medyo paulit-ulit ang usapan namin pero natuwa naman ako kasi napatunayan ko na si Virge concerned talaga sa welfare ng friends niya.
Bomber
May lalakeng biglang nagsalita sa loob ng tren. Kung ano sinasabi niya at may tungkol pa sa pagiging makasalanan, sa kamatayan and many more. In fact, natakot talaga ako ng husto noon pati si Jeff ay same feeling pala. Nag-decide kaming bumaba sa V.Mapa (galing kami ng Pureza noon). May takot factor kasi sa kanya. Iniisip ni Jeff na bomber siya. Then, sa Cubao may dalawang lalaki akong tinitingnan. Hindi dahil sa crush ko sila, dahil kasi sila yung kasama namin sa unang tren na sinakyan namin (doon sa may lalaking biglang nagsalita). Nagka-ngitian kami at parang sa mga ngiting iyon ay nasabi namin na, “Bumaba rin pala kayo! Hahahaha!”
Words
Words are powerful. It can make you or destroy you. Hmmm… Ang gusto ko lang naman sabihin ay… “Stop. Look. Listen. Tumigil ka na sa attitude mong ‘yan. Tingnan mo ang paligid mo at marami nang naiinis sa pangit mong ugali. Pakinggan mo ang sarili mo at i-assess mo kung ano ang labis sa’yo.”
Stupidity
Nagalit ako kanina. As in, nagalit talaga. Ang babaw ko talaga. Pagkatapos nang galit ko ay feeling ko ang engot-engot ko at nagalit ako. Napaka-irrational nga talaga nang galit ko noon. Ang stupid ko talaga kanina. Haha! Dapat ‘di na ako nagalit. Nagsisisi tuloy ako.
This is for someone
Ayaw kong maawa sa’yo dahil baka ayaw mong kaawaan ka. Pero awa talaga ang nararamdam ko. Natatakot din kami para sa’yo. Natatakot ako dahil baka hindi mo alam kung nasaan ka na nailagay nang sarili mo. Sorry. I just do not understand you fully and you do not understand me either. Ayaw kong lumala ang sitwasyong kinalulugaran mo. Hindi ko nga lang alam kung ano ang dapat kong gawin…kung ano ang dapat naming gawin.
Tuesday, January 29, 2008
Music
Ito yung mga tugtuging lagi kong pinapakinggan. Well, dahil ito yung naka-save sa pc namin kaya lagi kong pinapatugtog.
I Wanna Be Your Underwear
by Bryan Adams
>> Yung guy dito gustong maging most important thing sa buhay ng girl na gusto niya. Pati ba naman maging underwear at hot sauce gusto niyang maging.
Bette Davis Eyes
by Gwyneth Paltrow
>> Tuwing pinapakinggan ko ito hindi ko mapigilan mag-emote at kumanta kahit hindi ko alam ang lyrics. Hindi ko kasi alam ang hitsura ng mata ni Bette Davis kaya hindi ko ma-explain ang isang ‘to.
Les Fleurs
by 4Hero
>> Tungkol ito sa isang bulaklak na bumuka na (siguro). Hindi ko gets ‘tong kanta na ‘to pero ang masasabi ko lang ay masmatagal pa yata yung instrumental kaysa sa dun sa may kanta pero maganda.
The Barracuda
by The 5, 6, 7, 8’s
>> Gusto kong tumalun-talon at mag-cheer habang tumutugtog ‘to. Lalo na dun sa part na nag-i-spell na ng BARRACUDA.
Dying Inside to Hold You
by Timmy Thomas
>> Si ate ang may pakana kung bakit kami may ganitong kanta. Sikat na kanta ‘to sa sikat na sayaw ng UMD… Uhm… Thinking thinking ka pa rin ba kung ano ang UMD? Kung alam mo na ang meaning noon… Malamang alam mo yung sayaw nila…sila ang Universal Motion Dancers.
Walking On Sun Shine
by KC and the Sunshine Band
>> Nakakaisip ako rito nang isang mainit na panahon habang papauwi ako. Nakakapawis ang kantang ‘to kasi ang init kaya sa Pilipinas, ‘di ba? Pero gusto ko itong kinakanta kapag naglalakad ako sa arawan. Saya nga, eh. Ginagawa kong musical ang paglalakad ko sa arawan habang tagaktak ang pawis at mantika sa mukha ko.
Magic Moments
by Perry Como
>> Hindi ito applicable sa Pilipinas kasi wala namang football dito. Dito ko naiisip na magical ang love. Para bang Enteng Kabisote… Magical… HAHA! Wala lang!
Isn’t She Lovely
by Stevie Wonder
>> Nakaka-imagine ako rito nang babaeng naglalakad papalayo sa isang guy tapos yung guy ay nakakatitig dun sa girl na papalayo.
Pretty Woman
by Roy Orbison
>> Ang sarap maglakad sa kalsada kapag ito ang tugtog. Parang feeling ko ang ganda-ganda ko. Hahaha!!!
Shakespeare In Love
by Layla Kaylif
>> Isa pa itong “emote song” ko lalo na kapag malakas ang volume.
On ne S’aimera Plus Jamais
by Larusso
>> Hindi ko maintindihan ang kantang ito kasi French. Next song!
Boston
by Augustana
>> Dahil sa kantang ito ay bigla akong nag-emote at naluha. Haha! Kasi naman naalala ko yung problema ko tungkol sa friends ko. May line kasi dyan na, “You don’t know me. You don’t care.” Basta sila na ‘yon.
Suddenly
by Soraya
>> Para rin itong Magic Moments pero ito naman ay hindi magical kung hindi ay enchanting. Ü
It Must Have Been Love
by Roxette
>> It must have been love nga siguro… Hehe! Ü
To be with You
by (guy singer)
>> I don’t know the singer’s name. Ayun… Wala akong masyadong masabi kasi hindi ko pa masyadong pinapakinggan masyado ‘to.
Your Call
by Secondhand Serenade
>> Sweet ang kantang ito pero may pagka-demanding.
Somewhere Over the Rainbow
by Harry Nilson
>> Gusto kong matugtog ito sa keyboard ko.
Marami pa kaming kanta at marami pa rin akong pinapakinggan. Yung mga nilagay ko ay yung mga kantang kinakanta ko, sinasayaw ko, ginagawan ko nang interpretative dance, na-i-imagine kong kakantahin ko sa singing contest (as if magaling ako kumanta, noh) at mga kanta ko sa buhay ko kapag ginawa itong musical. Pero kulang pa ‘yang listahan na ‘yan.
I Wanna Be Your Underwear
by Bryan Adams
>> Yung guy dito gustong maging most important thing sa buhay ng girl na gusto niya. Pati ba naman maging underwear at hot sauce gusto niyang maging.
Bette Davis Eyes
by Gwyneth Paltrow
>> Tuwing pinapakinggan ko ito hindi ko mapigilan mag-emote at kumanta kahit hindi ko alam ang lyrics. Hindi ko kasi alam ang hitsura ng mata ni Bette Davis kaya hindi ko ma-explain ang isang ‘to.
Les Fleurs
by 4Hero
>> Tungkol ito sa isang bulaklak na bumuka na (siguro). Hindi ko gets ‘tong kanta na ‘to pero ang masasabi ko lang ay masmatagal pa yata yung instrumental kaysa sa dun sa may kanta pero maganda.
The Barracuda
by The 5, 6, 7, 8’s
>> Gusto kong tumalun-talon at mag-cheer habang tumutugtog ‘to. Lalo na dun sa part na nag-i-spell na ng BARRACUDA.
Dying Inside to Hold You
by Timmy Thomas
>> Si ate ang may pakana kung bakit kami may ganitong kanta. Sikat na kanta ‘to sa sikat na sayaw ng UMD… Uhm… Thinking thinking ka pa rin ba kung ano ang UMD? Kung alam mo na ang meaning noon… Malamang alam mo yung sayaw nila…sila ang Universal Motion Dancers.
Walking On Sun Shine
by KC and the Sunshine Band
>> Nakakaisip ako rito nang isang mainit na panahon habang papauwi ako. Nakakapawis ang kantang ‘to kasi ang init kaya sa Pilipinas, ‘di ba? Pero gusto ko itong kinakanta kapag naglalakad ako sa arawan. Saya nga, eh. Ginagawa kong musical ang paglalakad ko sa arawan habang tagaktak ang pawis at mantika sa mukha ko.
Magic Moments
by Perry Como
>> Hindi ito applicable sa Pilipinas kasi wala namang football dito. Dito ko naiisip na magical ang love. Para bang Enteng Kabisote… Magical… HAHA! Wala lang!
Isn’t She Lovely
by Stevie Wonder
>> Nakaka-imagine ako rito nang babaeng naglalakad papalayo sa isang guy tapos yung guy ay nakakatitig dun sa girl na papalayo.
Pretty Woman
by Roy Orbison
>> Ang sarap maglakad sa kalsada kapag ito ang tugtog. Parang feeling ko ang ganda-ganda ko. Hahaha!!!
Shakespeare In Love
by Layla Kaylif
>> Isa pa itong “emote song” ko lalo na kapag malakas ang volume.
On ne S’aimera Plus Jamais
by Larusso
>> Hindi ko maintindihan ang kantang ito kasi French. Next song!
Boston
by Augustana
>> Dahil sa kantang ito ay bigla akong nag-emote at naluha. Haha! Kasi naman naalala ko yung problema ko tungkol sa friends ko. May line kasi dyan na, “You don’t know me. You don’t care.” Basta sila na ‘yon.
Suddenly
by Soraya
>> Para rin itong Magic Moments pero ito naman ay hindi magical kung hindi ay enchanting. Ü
It Must Have Been Love
by Roxette
>> It must have been love nga siguro… Hehe! Ü
To be with You
by (guy singer)
>> I don’t know the singer’s name. Ayun… Wala akong masyadong masabi kasi hindi ko pa masyadong pinapakinggan masyado ‘to.
Your Call
by Secondhand Serenade
>> Sweet ang kantang ito pero may pagka-demanding.
Somewhere Over the Rainbow
by Harry Nilson
>> Gusto kong matugtog ito sa keyboard ko.
Marami pa kaming kanta at marami pa rin akong pinapakinggan. Yung mga nilagay ko ay yung mga kantang kinakanta ko, sinasayaw ko, ginagawan ko nang interpretative dance, na-i-imagine kong kakantahin ko sa singing contest (as if magaling ako kumanta, noh) at mga kanta ko sa buhay ko kapag ginawa itong musical. Pero kulang pa ‘yang listahan na ‘yan.
Monday, January 28, 2008
Friends... Friends... Friends
Hello? Hello?
January 24 noon nung tumawag ako kay Miñezka. Nataranta talaga ako noon kasi akala ko birthday niya nung nakaraang araw (Jan. 23). Pagsagot niya sa phone niya ay binati ko agad siya nang “Belated.” Tumahimik siya. Akala ko hindi niya ako na-gets pero ang totoo pala ay nagulat lang siya kasi sa Jan. 28 pa ang birthday niya at binati ko na siya. Oh my gulay! Napahiya ako! Nag-pretend na lang ako na hindi ko siya marinig at mahina ang signal sa kinalulugaran ko (kahit malakas naman talaga ang reception). Ang sabi ko pa, “Hello??? Hello Mineng? Hindi kita marinig.” Tapos, sabay cancel sa call ko. Haha! Pahiya ako!
Nahihilo ako
Lima kaming nanood sa sinehan. Halos walang laman yung buong area. Nagdilim na ang paligid at bago pa man din mag-start ang movie ay nag-wash room muna ako. Nung pabalik na ako sinehan ay nalilito ako dun sa neon lights sa sahig. Buti yung usherette ay nag-ilaw ng flashlight. Nahilo ako noon sa mga ilaw. Tapos nung paupo na ako, sinasabi ko dun sa kasama ko na, “Nahihilo ako.” Paghawak ko sa chair, nagulat ako kasi wala yung bag ko. May nakita rin akong plastic ng pagkain, eh hindi naman kami bumili ng food at drinks. Nung medyo nag-reflect yung ilaw mula sa screen ng sinehan…nakita kong hindi pala sila yung kasama ko! Mali!!! Pahiya ako! Nakita ko yung pagkagulat nung girl at yung pagbuka ng bibig niya sa pagtataka. Natawa ako nang malakas at sabay takbo. Haha! Yung mga kasama ko nakaupo dun sa row sa likod nila. Haha! Pahiya talaga ako!
Surprise!
Nag-treat si Ches nung Friday kasi birthday niya nung Jan. 19. Ang usap ay 3:30 pm sa BigR. Medyo na-late ako nang dating kasi medyo late kaming na-dismiss. Ang balak namin ni Noka ay bibili kami ng cake for Ches. Eh nauna silang dalawa! Wala na! Ang surprise namin ay hindi na talaga surprise. Pati yung pagpili namin ng cake at yung pagsulat sa ilalagay sa cake ay nakita na agad ni Ches.
Max’s
Ang dami naming kinain sa Max’s. Masaya! Ang lalakas nga nang tawanan namin. Busug na busog talaga ako noon. Ang sarap nilang kasama sa kainan.
Friends
Nung nag-treat si Ches, present si Daryll, si Noka at si Carlo (BF ni Noka). Ay, teka. Pati pala ako present din! Absent si Pam at Min noon. Super na-miss ko sila. Ang saya namin. Ang sarap tumawa nang malakas. Parang walang pumipigil sa akin. Ang sarap mag-kwento. Ang sarap makinig sa kwento. Ang sarap nilang kasama. The best. Hindi ko alam kung anong meron sa kanila ang wala sa iba. Gusto ko kung ano sila. Nagbabago man sila pero kahit magkaganon ay kilala ko pa rin sila. Friends ko sila kung may pera man ako o wala (hindi tulad nang iba). Friends ko pa rin sila kahit hindi ko sila masyadong nakikita. Friends ko sila kahit ano pa man. Hindi sila perfect pero kabilang sila sa best people na na-meet ko na. Love you guys!
PS
Ches, dalin mo sa birthday ko yung kandila mo. Hehehe!
Noka, Amazona ka talaga. Hehe! Ang brutal mo.
Daryll, nasaan na yung panyo mo?
Carlo, huwag kang masyadong naniniwala sa joke ni Daryll tungkol sa ilong! Hihi!
Mineng, sorry. Nataranta kasi ako. Mali kasi nakalagay sa calendar ko. Hehe. Happy birthday!
Pam, sama ka naman sa galaan. Ü Para makumpleto naman tayo.
January 24 noon nung tumawag ako kay Miñezka. Nataranta talaga ako noon kasi akala ko birthday niya nung nakaraang araw (Jan. 23). Pagsagot niya sa phone niya ay binati ko agad siya nang “Belated.” Tumahimik siya. Akala ko hindi niya ako na-gets pero ang totoo pala ay nagulat lang siya kasi sa Jan. 28 pa ang birthday niya at binati ko na siya. Oh my gulay! Napahiya ako! Nag-pretend na lang ako na hindi ko siya marinig at mahina ang signal sa kinalulugaran ko (kahit malakas naman talaga ang reception). Ang sabi ko pa, “Hello??? Hello Mineng? Hindi kita marinig.” Tapos, sabay cancel sa call ko. Haha! Pahiya ako!
Nahihilo ako
Lima kaming nanood sa sinehan. Halos walang laman yung buong area. Nagdilim na ang paligid at bago pa man din mag-start ang movie ay nag-wash room muna ako. Nung pabalik na ako sinehan ay nalilito ako dun sa neon lights sa sahig. Buti yung usherette ay nag-ilaw ng flashlight. Nahilo ako noon sa mga ilaw. Tapos nung paupo na ako, sinasabi ko dun sa kasama ko na, “Nahihilo ako.” Paghawak ko sa chair, nagulat ako kasi wala yung bag ko. May nakita rin akong plastic ng pagkain, eh hindi naman kami bumili ng food at drinks. Nung medyo nag-reflect yung ilaw mula sa screen ng sinehan…nakita kong hindi pala sila yung kasama ko! Mali!!! Pahiya ako! Nakita ko yung pagkagulat nung girl at yung pagbuka ng bibig niya sa pagtataka. Natawa ako nang malakas at sabay takbo. Haha! Yung mga kasama ko nakaupo dun sa row sa likod nila. Haha! Pahiya talaga ako!
Surprise!
Nag-treat si Ches nung Friday kasi birthday niya nung Jan. 19. Ang usap ay 3:30 pm sa BigR. Medyo na-late ako nang dating kasi medyo late kaming na-dismiss. Ang balak namin ni Noka ay bibili kami ng cake for Ches. Eh nauna silang dalawa! Wala na! Ang surprise namin ay hindi na talaga surprise. Pati yung pagpili namin ng cake at yung pagsulat sa ilalagay sa cake ay nakita na agad ni Ches.
Max’s
Ang dami naming kinain sa Max’s. Masaya! Ang lalakas nga nang tawanan namin. Busug na busog talaga ako noon. Ang sarap nilang kasama sa kainan.
Friends
Nung nag-treat si Ches, present si Daryll, si Noka at si Carlo (BF ni Noka). Ay, teka. Pati pala ako present din! Absent si Pam at Min noon. Super na-miss ko sila. Ang saya namin. Ang sarap tumawa nang malakas. Parang walang pumipigil sa akin. Ang sarap mag-kwento. Ang sarap makinig sa kwento. Ang sarap nilang kasama. The best. Hindi ko alam kung anong meron sa kanila ang wala sa iba. Gusto ko kung ano sila. Nagbabago man sila pero kahit magkaganon ay kilala ko pa rin sila. Friends ko sila kung may pera man ako o wala (hindi tulad nang iba). Friends ko pa rin sila kahit hindi ko sila masyadong nakikita. Friends ko sila kahit ano pa man. Hindi sila perfect pero kabilang sila sa best people na na-meet ko na. Love you guys!
PS
Ches, dalin mo sa birthday ko yung kandila mo. Hehehe!
Noka, Amazona ka talaga. Hehe! Ang brutal mo.
Daryll, nasaan na yung panyo mo?
Carlo, huwag kang masyadong naniniwala sa joke ni Daryll tungkol sa ilong! Hihi!
Mineng, sorry. Nataranta kasi ako. Mali kasi nakalagay sa calendar ko. Hehe. Happy birthday!
Pam, sama ka naman sa galaan. Ü Para makumpleto naman tayo.
Tuesday, January 15, 2008
Welcome 2008!
Start anew! It’s another year to spend. Whoa! Seventeen years had quickly passed by.
+++
The Kiddie Felony
“Hey kid! Do you know what you just did? You stole from that truck! Bring it back!” I wanted to scream but I could not. I just sat bedazzled by what he had done. He was just a kid! He may be younger than a 10-year old child. Hello! Values check!
Have Some Love
Many people are really engrossed about their love lives and I am not one of them. Entering into a relationship is really costly. Admit it. You have to spend on dates, on gifts, on sweet somethings. You even tend to lose the other half of yourself and your normal brain functions (i.e. to discern wisely). You, then, feel so immersed into something that you always describe positively. Love is… Love is blah blah blah…
Ambivalent Incident
Sometimes I like them and sometimes I don’t. Sometimes shameful and sometimes typical. Sometimes thoughtful and sometimes not. Urgh. What is happening!?
When Other Shoes Stink
I know a little of the misery you feel, if ever you feel any misery. I know how it feels to be alone. I know how embarrassing it is to look for your friends and learn that they already left. It feels so bad to look at them from behind. No one notices who walks at the back. No one ever empathized. No one knows. No one cares.
Molly Molly Guacamole Peep Pop Molly Molly
She is our pet dog. She died last December 26, 2007 because of unknown reason. Her death was really sudden. I miss her. I miss the way she runs around the house, the way she pees at the bathroom even if she wasn’t trained to do that, the way she bites, the way she barks, the way she eats, the way she pushes herself from the wall, the way she plays with the stones, the way she tears the rags, the way she opens the screen door, the way she jumps… I cannot sing to her anymore our song for her. I miss everything about Molly. Anyways, all dogs go to heaven. I know she is better off there.
+++
The Kiddie Felony
“Hey kid! Do you know what you just did? You stole from that truck! Bring it back!” I wanted to scream but I could not. I just sat bedazzled by what he had done. He was just a kid! He may be younger than a 10-year old child. Hello! Values check!
Have Some Love
Many people are really engrossed about their love lives and I am not one of them. Entering into a relationship is really costly. Admit it. You have to spend on dates, on gifts, on sweet somethings. You even tend to lose the other half of yourself and your normal brain functions (i.e. to discern wisely). You, then, feel so immersed into something that you always describe positively. Love is… Love is blah blah blah…
Ambivalent Incident
Sometimes I like them and sometimes I don’t. Sometimes shameful and sometimes typical. Sometimes thoughtful and sometimes not. Urgh. What is happening!?
When Other Shoes Stink
I know a little of the misery you feel, if ever you feel any misery. I know how it feels to be alone. I know how embarrassing it is to look for your friends and learn that they already left. It feels so bad to look at them from behind. No one notices who walks at the back. No one ever empathized. No one knows. No one cares.
Molly Molly Guacamole Peep Pop Molly Molly
She is our pet dog. She died last December 26, 2007 because of unknown reason. Her death was really sudden. I miss her. I miss the way she runs around the house, the way she pees at the bathroom even if she wasn’t trained to do that, the way she bites, the way she barks, the way she eats, the way she pushes herself from the wall, the way she plays with the stones, the way she tears the rags, the way she opens the screen door, the way she jumps… I cannot sing to her anymore our song for her. I miss everything about Molly. Anyways, all dogs go to heaven. I know she is better off there.
Saturday, December 22, 2007
My Christmas List
My “It’s Me” List
1. I put vinegar in my ham (the popular ham during Christmas).
2. I cut papers and glue them together again.
3. I like crushing pancit canton noodles before cooking them.
4. I do not eat if there is no available water.
5. I do not drink carbonated drinks (except for extreme cases).
6. I usually open the wash room doors using my little fingers (except for door knobs).
7. I close my eyes while walking in our subdivision.
8. I run when I get out of the train just to be the first person to get out of the station.
9. I use pure calamansi juice as a dip for hard boiled egg. Yum… And I would drink the remaining juice afterwards.
10. I usually put my water container in the freezer because I like drinking almost iced water.
11. I seldom use our chopping board when chopping tomatoes.
12. My clocks are usually 25 minutes advanced.
13. I have a hammer with screw driver in my study desk.
14. I talk to myself (sometimes my voice gets too loud that others can hear it).
15. I enjoy sliding down the stairs.
My Dream and Wish List
1. High grades
2. Original 3x3x3 Rubik’s cube and solve it in less than a minute
3. Original 5x5x5 Rubik’s cube and solve it in less than a day (hahaha!)
4. My phone to be fixed
5. Internet connection (again!)
6. Type faster
7. Explain things better
8. See a meteor rain (too bad it’s over)
9. Super high heels… A pair of stilettos maybe… (I hope I can walk while they are on) Hehe!
10. Win a prize
11. Accessories for my keyboard
12. Write Lola Cela a letter
13. Rice cakes, Chocolate cake, Chocolate… In short… Food… Lots of it…
14. New computer mouse
15. Learn to play lawn tennis
16. Be part of the Philippine team (even if I am not sporty)
17. Do a magic trick
18. I want to float in the air… I want to fly too…
19. Have a bike
20. Learn to play Dance Maniax
21. World Peace! Ü
My “I want to go there” List
1. Cabangan, Zambales… It’s my province.
2. Batanes
3. Spratley Islands
4. Puregold Taytay (Hehehe)
5. Star City (I haven’t been there)
6. Around the Philippines (just to make my list shorter)
7. Barcelona and then to Cadiz, Spain
8. London
9. Around the world (just to make my list shorter)
10. Outer space (but not very far from Earth)
11. I also want to go to museums
12. Heaven… (Hahaha! I should be nice starting now… Hehehe…)
***
Christmas is just three days away from the Philippines.
***
1. I put vinegar in my ham (the popular ham during Christmas).
2. I cut papers and glue them together again.
3. I like crushing pancit canton noodles before cooking them.
4. I do not eat if there is no available water.
5. I do not drink carbonated drinks (except for extreme cases).
6. I usually open the wash room doors using my little fingers (except for door knobs).
7. I close my eyes while walking in our subdivision.
8. I run when I get out of the train just to be the first person to get out of the station.
9. I use pure calamansi juice as a dip for hard boiled egg. Yum… And I would drink the remaining juice afterwards.
10. I usually put my water container in the freezer because I like drinking almost iced water.
11. I seldom use our chopping board when chopping tomatoes.
12. My clocks are usually 25 minutes advanced.
13. I have a hammer with screw driver in my study desk.
14. I talk to myself (sometimes my voice gets too loud that others can hear it).
15. I enjoy sliding down the stairs.
My Dream and Wish List
1. High grades
2. Original 3x3x3 Rubik’s cube and solve it in less than a minute
3. Original 5x5x5 Rubik’s cube and solve it in less than a day (hahaha!)
4. My phone to be fixed
5. Internet connection (again!)
6. Type faster
7. Explain things better
8. See a meteor rain (too bad it’s over)
9. Super high heels… A pair of stilettos maybe… (I hope I can walk while they are on) Hehe!
10. Win a prize
11. Accessories for my keyboard
12. Write Lola Cela a letter
13. Rice cakes, Chocolate cake, Chocolate… In short… Food… Lots of it…
14. New computer mouse
15. Learn to play lawn tennis
16. Be part of the Philippine team (even if I am not sporty)
17. Do a magic trick
18. I want to float in the air… I want to fly too…
19. Have a bike
20. Learn to play Dance Maniax
21. World Peace! Ü
My “I want to go there” List
1. Cabangan, Zambales… It’s my province.
2. Batanes
3. Spratley Islands
4. Puregold Taytay (Hehehe)
5. Star City (I haven’t been there)
6. Around the Philippines (just to make my list shorter)
7. Barcelona and then to Cadiz, Spain
8. London
9. Around the world (just to make my list shorter)
10. Outer space (but not very far from Earth)
11. I also want to go to museums
12. Heaven… (Hahaha! I should be nice starting now… Hehehe…)
***
Christmas is just three days away from the Philippines.
***
Tuesday, December 18, 2007
Traipse
Yesterday… Eight days before Christmas…
It was a sudden decision for my classmates to celebrate our Christmas party at SM Mall of Asia. I do not know what they did there but I was pretty sure that I do not like to go there for some reasons. First, it is too far from our house (or maybe I just think so). Second, I only have a few hundreds to spend… Well, in fact I just have a hundred to spend. Third, I do not want to stress myself by thinking what to buy with my money. The fourth and the gravest reason that I thought of that made me not go there was I just like and I think that I am going to enjoy myself…alone…
I went to Metro East just to stroll around and to bore myself. After much dullness, I decided to head to SM. I spent my more than two/three hours walking around the newly opened mall. I even thought of finding myself a nice dress to buy (in my sweetest dreams) so when we go Christmas shopping (I hope) I will know what to buy. But I was too shy to look at the girly dresses so I just went to the toy and children’s apparel section. I also went to a keyboards’ store and my main agendum is just to touch the keys of the keyboard so that I would still appreciate my old keyboard and to tell myself that mine is still better than those being sold. I was pretending that I am canvassing but I was really not. The worst thing I did there was to embarrass myself by playing Fur Elise. Wah! I forgot the notes to play and my hands were trembling badly. After that, I never passed that store again. I was greatly embarrassed! But at least I discovered that I really have stage fright. Well, after that I have nothing to tell myself but “That was so humiliating! I should have not done that! I hope they don’t remember me!”
I got so tired so I was already thinking where to eat and where I could sit for an hour. Taddah! Fiorgelato was the answer. It was the best place to spend my hour because there was this big big Samsung TV which I can watch on. I did not enjoy the movie being played but I had enjoyed watching on that TV.
I got my first sip of my coffee and it was very hot and I think all of my taste buds just died out. After finishing my coffee I bought a green ice cream in Fiorgelato. I don’t know its name but it is…cool and cool…I mean minty and cold (obviously because it’s ice cream). I was freezing to death after I ate it. (Uhm… What a combination… Coffee and ice cream…) I also bought a choco chip [cookie] which reminded me of Chunkee, and a walnut [bar] which reminded me of a Blackforest cake.
***
I ambled aimlessly but that was very calming for me. I felt so worry-free, so peaceful. It was as if I was walking on my own planet without any nuisance. It was so good.
***…And that was my solitary Christmas party…
It was a sudden decision for my classmates to celebrate our Christmas party at SM Mall of Asia. I do not know what they did there but I was pretty sure that I do not like to go there for some reasons. First, it is too far from our house (or maybe I just think so). Second, I only have a few hundreds to spend… Well, in fact I just have a hundred to spend. Third, I do not want to stress myself by thinking what to buy with my money. The fourth and the gravest reason that I thought of that made me not go there was I just like and I think that I am going to enjoy myself…alone…
I went to Metro East just to stroll around and to bore myself. After much dullness, I decided to head to SM. I spent my more than two/three hours walking around the newly opened mall. I even thought of finding myself a nice dress to buy (in my sweetest dreams) so when we go Christmas shopping (I hope) I will know what to buy. But I was too shy to look at the girly dresses so I just went to the toy and children’s apparel section. I also went to a keyboards’ store and my main agendum is just to touch the keys of the keyboard so that I would still appreciate my old keyboard and to tell myself that mine is still better than those being sold. I was pretending that I am canvassing but I was really not. The worst thing I did there was to embarrass myself by playing Fur Elise. Wah! I forgot the notes to play and my hands were trembling badly. After that, I never passed that store again. I was greatly embarrassed! But at least I discovered that I really have stage fright. Well, after that I have nothing to tell myself but “That was so humiliating! I should have not done that! I hope they don’t remember me!”
I got so tired so I was already thinking where to eat and where I could sit for an hour. Taddah! Fiorgelato was the answer. It was the best place to spend my hour because there was this big big Samsung TV which I can watch on. I did not enjoy the movie being played but I had enjoyed watching on that TV.
I got my first sip of my coffee and it was very hot and I think all of my taste buds just died out. After finishing my coffee I bought a green ice cream in Fiorgelato. I don’t know its name but it is…cool and cool…I mean minty and cold (obviously because it’s ice cream). I was freezing to death after I ate it. (Uhm… What a combination… Coffee and ice cream…) I also bought a choco chip [cookie] which reminded me of Chunkee, and a walnut [bar] which reminded me of a Blackforest cake.
***
I ambled aimlessly but that was very calming for me. I felt so worry-free, so peaceful. It was as if I was walking on my own planet without any nuisance. It was so good.
***…And that was my solitary Christmas party…
Saturday, December 08, 2007
Mga Linyang Hindi ko Nasabi at Masabi...
Minsan may mga bagay na hindi ko lang talaga agad nasasabi o hindi ko lang talaga sinasabi kasi nahihiya ako o gusto ko lang talagang itago. Hmmm... Idagdag na rin natin dun yung secret assumptions ko na ayaw ko lang talagang sabihin kasi gusto kong patunayang tama ako without yung "napahiya" factor...
So, ito yung listahan nang ilan sa mga bagay na hindi ko lang talaga masabi sa taong gusto kong pagsabihan."
"Magdudusa ka."
"Will you just shut up?"
"Wala ka nang masabi, ano?"
"Feeling close ka?"
"Alam ko naman talaga ang sasabihin mo pero sabihin mo pa rin ang sasabihin mo."
"Babalik ka pa ba? Ok lang naman kahit hindi na."
"Masyado ka naman harsh sa akin."
"Ang gentleman naman."
"You will see."
"Ganyan pala ang gusto mo."
"Hindi na natin nakuha yung inaasam nating scholarship."
"Nape-pressure ako. Wah!"
"Miss na kita. Sana magkita ulit tayo. Hahaha!"
"Friends ba tayo?"
"Bakit nakakaramdam ako ng hostility sa'yo?"
"Bakit masyado kang involved sa mga ganyang bagay? Hindi ayan ang nagpapa-ikot sa Earth."
"Tama na!"
"Yuck. You are so gross."
"Liar... You are a liar... A psychopathic liar."
"Sana malaman mo kung gaano kalala yang ugali mo."
"Sorry."
"Thank you."
"Bakit ka ganyan?"
"Pinagbabayad mo pa ako? Samantalang parang dial-up ang connection ng Internet niyo. Hindi ko ng ma-load yung Yahoo!"
"Ang dark naman ng place na 'to. Parang pwede akong kidnap-in sa shop na 'to."
"You will be burned."
"Sinong kinakausap mo? Ako ba?"
"Hindi mo ako kilala."
"Bakit lagi mong sinasabing nagbago na ako?"
"Alam mo ba ang Kokoy Kit?"
"Nakakainis ka."
"Galit ako sa'yo."
"Ikaw yung kwinento ko sa isang post sa blog ko."
"Wala kang pina-prioritize."
"Ang goal mo ba sa buhay ay ipalaganap ang genes mo?"
Yung mga ibang bagay ay hindi ko na masabi kasi talagang hindi ko lang talaga kayang sabihin. Ang gulo, noh. Basta... Ayun...
So, ito yung listahan nang ilan sa mga bagay na hindi ko lang talaga masabi sa taong gusto kong pagsabihan."
"Magdudusa ka."
"Will you just shut up?"
"Wala ka nang masabi, ano?"
"Feeling close ka?"
"Alam ko naman talaga ang sasabihin mo pero sabihin mo pa rin ang sasabihin mo."
"Babalik ka pa ba? Ok lang naman kahit hindi na."
"Masyado ka naman harsh sa akin."
"Ang gentleman naman."
"You will see."
"Ganyan pala ang gusto mo."
"Hindi na natin nakuha yung inaasam nating scholarship."
"Nape-pressure ako. Wah!"
"Miss na kita. Sana magkita ulit tayo. Hahaha!"
"Friends ba tayo?"
"Bakit nakakaramdam ako ng hostility sa'yo?"
"Bakit masyado kang involved sa mga ganyang bagay? Hindi ayan ang nagpapa-ikot sa Earth."
"Tama na!"
"Yuck. You are so gross."
"Liar... You are a liar... A psychopathic liar."
"Sana malaman mo kung gaano kalala yang ugali mo."
"Sorry."
"Thank you."
"Bakit ka ganyan?"
"Pinagbabayad mo pa ako? Samantalang parang dial-up ang connection ng Internet niyo. Hindi ko ng ma-load yung Yahoo!"
"Ang dark naman ng place na 'to. Parang pwede akong kidnap-in sa shop na 'to."
"You will be burned."
"Sinong kinakausap mo? Ako ba?"
"Hindi mo ako kilala."
"Bakit lagi mong sinasabing nagbago na ako?"
"Alam mo ba ang Kokoy Kit?"
"Nakakainis ka."
"Galit ako sa'yo."
"Ikaw yung kwinento ko sa isang post sa blog ko."
"Wala kang pina-prioritize."
"Ang goal mo ba sa buhay ay ipalaganap ang genes mo?"
Yung mga ibang bagay ay hindi ko na masabi kasi talagang hindi ko lang talaga kayang sabihin. Ang gulo, noh. Basta... Ayun...
Saturday, November 17, 2007
Memories
"Store good memories while you are still young."
- Ayan... Syempre ako 'yan.
Memories... Memories... Memories...
Masaya nga naman magkaroon ng mga magagandang alaala... Obvious ba? Kapag bata ka pa ang ginagawa mo ay magagandang memories pero kapag matanda ka na ang ginagawa mo na lang ay alalahanin ang memories na ginawa mo nung bata ka pa. Hindi ko lang kung tamang-tama ako sa mga sinabi ko at mayroon pang mga pwedeng magsabi na ako ay fallacious pero kasi ayun ang naiisip ko.
Masaya nga naman magkaroon ng mga magagandang alaala... Obvious ba? Kapag bata ka pa ang ginagawa mo ay magagandang memories pero kapag matanda ka na ang ginagawa mo na lang ay alalahanin ang memories na ginawa mo nung bata ka pa. Hindi ko lang kung tamang-tama ako sa mga sinabi ko at mayroon pang mga pwedeng magsabi na ako ay fallacious pero kasi ayun ang naiisip ko.
Ayun. Hindi naman laging magagandang memories ang magkakaroon tayo at ngayong 2nd sem...
Ehem! May mga bangungot na nangyayari sa amin. Inuulit ko... Sa "amin." May dysfunctional sa amin. Uhm... Blind item muna. Hindi pa pwedeng sabihin baka magkaroon ng problema. Next time na lang kapag all is clear, ika nga.
Ehem! May mga bangungot na nangyayari sa amin. Inuulit ko... Sa "amin." May dysfunctional sa amin. Uhm... Blind item muna. Hindi pa pwedeng sabihin baka magkaroon ng problema. Next time na lang kapag all is clear, ika nga.
Nakakatulong din sa akin yung blog ko kasi mas natatandaan ko yung mga bagay na nangyari sa akin kapag nilalagay ko sa blog ko kaso ang problema wala na kasi kaming modem kaya halos hindi na rin ako nag-i-Internet. Busy sa school... Ehem... Busy sa school, ha...
Kapag nag-blog din ako ay mayroong sandali na ang mundo ay nagbibigay ng oras sa akin. Pinababayaan muna akong magsalita at tsaka na lang magsasalita. In short, pinagsasalita muna ako. Ang blog ko ang kalahati ng alaala ko. Nandito ang mga bagay na hindi ko minsan sinasabi sa ibang tao at mga bagay na minsan ay hindi ko rin masabi sa mismo kong sarili. Gets? May mga bagay na ayaw mo lang talagang isipin kasi nakakainis. Hay.
Sana magka-Internet na talaga kami. Masyadong malungkot ang buhay kapag malayo ako sa Internet. Ang lagkit pa ng keyboard at mouse kapag sa computer shop lang ako nag-Internet.
Kapag nag-blog din ako ay mayroong sandali na ang mundo ay nagbibigay ng oras sa akin. Pinababayaan muna akong magsalita at tsaka na lang magsasalita. In short, pinagsasalita muna ako. Ang blog ko ang kalahati ng alaala ko. Nandito ang mga bagay na hindi ko minsan sinasabi sa ibang tao at mga bagay na minsan ay hindi ko rin masabi sa mismo kong sarili. Gets? May mga bagay na ayaw mo lang talagang isipin kasi nakakainis. Hay.
Sana magka-Internet na talaga kami. Masyadong malungkot ang buhay kapag malayo ako sa Internet. Ang lagkit pa ng keyboard at mouse kapag sa computer shop lang ako nag-Internet.
Hay!
Ito ang ilan sa mga pangyayari sa buhay ko nung nawala ako. Maraming pictures 'to. Dalawang picture lang yung kinunan ng ibang araw. The rest, ay ngayon nangyari.
- Ang tagal ni Ma'am kaya sa sahig muna ako.
- Ayan... Syempre ako 'yan.
- Wala lang. No comment lang ako.
- May daliri, oh!
- Hagdan at mga ilang tao...
- Hagdan pa rin naman...
- Obvious ba! Hagdan pa rin syempre! Galing kasi kaming fifth floor niyan kaya marami 'yan!
- Oh! Ibang lugar na 'yan! Sa tabi na nang Pasig River.
- Madilim lang pero umaga pa 'yan. Nagalit lang ang langit sa kaka-picture namin.
- Mukha akong engot dito.
- Masakit sa mata! Ang liwanag!
- Nag-e-emote lang ako.
- Ang paglalagalag sa gubat...
- Last picture na 'to! Palabas na kami ng gubat nito.
PS
Ang saya ng nang araw na ito. Ayun! Sana maulit ito. Ü
Ang saya ng nang araw na ito. Ayun! Sana maulit ito. Ü
Thursday, October 11, 2007
Debut at mga 18-18 sa debut...
It will be Noekka's debut on Saturday (Oct. 13). I am preparing for it now. Wala pa nga akong regalo tapos kasama pa ako sa 18 gifts. Hay. Buti nga naka-recover ako kaagad dun sa pagkanakaw ng wallet at coin purse ko.
Ngayon... Nagpagupit ako at mukha na naman akong mangkok. Ang ikli pala ng shoulder-length na buhok. Akala ko mahaba pa rin kahit ganon.
Change topic. Nahihirapan akong pumili ng pangregalo. T_T
Mga isang buwan ko na ngang iniisip kung ano yung ireregalo ko at hanggang ngayon ay parang lost pa rin ako kung ano yung ibibigay ko sa kanya.
Sabi sa akin libro na lang ang ibigay ko sa kanya pero ang wish naman ni Noekka ay mp3. Ok... Libro na nga lang... Hehehe...
Maganda raw yung "How To" books... Muntik ko nang i-make up ang mind ko sa pagbili ng "How to understand your man" na libro pero... Uhm... May entity na bumubulong sa akin na huwag na lang raw yun at yung inspirational na book na lang ang ibibigay ko sa kanya. Well... Hindi ko naman talaga alam kung inspirational yung book na yun. Ang cute kasi. Maliban sa colorful yung book ay madaling pang basahin kasi hindi s'ya bombarded with text.
Hay. I am looking forward to that day. Iba pala yung may special participation ka sa debut ng close friend mo. Ang saya talaga.
Hay... Wala pa akong speech kapag ibibigay ko na yung gift ko sa kanya. Ü
Sana makagawa na ako... Yung makabagbag-damdaming speech para maiyak siya... Nyek. Ü
***
Ngayon... Nagpagupit ako at mukha na naman akong mangkok. Ang ikli pala ng shoulder-length na buhok. Akala ko mahaba pa rin kahit ganon.
Change topic. Nahihirapan akong pumili ng pangregalo. T_T
Mga isang buwan ko na ngang iniisip kung ano yung ireregalo ko at hanggang ngayon ay parang lost pa rin ako kung ano yung ibibigay ko sa kanya.
Sabi sa akin libro na lang ang ibigay ko sa kanya pero ang wish naman ni Noekka ay mp3. Ok... Libro na nga lang... Hehehe...
Maganda raw yung "How To" books... Muntik ko nang i-make up ang mind ko sa pagbili ng "How to understand your man" na libro pero... Uhm... May entity na bumubulong sa akin na huwag na lang raw yun at yung inspirational na book na lang ang ibibigay ko sa kanya. Well... Hindi ko naman talaga alam kung inspirational yung book na yun. Ang cute kasi. Maliban sa colorful yung book ay madaling pang basahin kasi hindi s'ya bombarded with text.
Hay. I am looking forward to that day. Iba pala yung may special participation ka sa debut ng close friend mo. Ang saya talaga.
Hay... Wala pa akong speech kapag ibibigay ko na yung gift ko sa kanya. Ü
Sana makagawa na ako... Yung makabagbag-damdaming speech para maiyak siya... Nyek. Ü
***
Monday, October 01, 2007
Nag-blog ulit ang manlalakbay.
Sa wakas nakapag-blog na rin ulit ako. Hindi na nga ako masyadong magaling mag-type na gamit ang home keys sa tagal kong hindi nakakita ng computer.
***
Intorduction lang yun...
***
Isang buwan...
Sa loob ng isang buwan ay dalawang beses akong nanakawan. Ok... Malas ang unang beses at yung pangalawa ay kaengotan na lang. Well... Uhm... Php300++ ang nawala sa akin in total. Tapos yung unang beses na nawalan ako ay todo iyak pa ako. Dramatic actress nga ang dating ko, eh. Kasi naman... Ang iniiyikan ko ay yung dahilan na hindi ko alam ang dahilan ng pagkawala ng pera ko (pera na nasa wallet). Naghirap talaga ako nung week na yun.
Regrets...
Hindi ko alam kung bakit kagabi habang nagtu-toothrush ako ay biglang nag-flashback sa akin ang mga bagay na ginawa ko at mga hindi ko man lang ginawa. Nakakalungkot. Kasi pinagsisisihan ko yung mga bagay na kaya ko namang gawin pero hindi ko man lang ginawa. Uhm... Tungkol yun sa studies ko. Kaya ko naman mag-aral pero pinili ko na lang manood ng Meteor Garden (kahit ilang ulit ko nang napanood yun). Kaya kong gawin ng maaga ang assignment ko pero pinili ko munang makipagkwentuhan sa ate ko tungkol sa mga bagay na ginawa niya nung araw na yun kahit ang totoo ay alam ko naman talaga ang ginagawa niya sa bahay. Lagi lang naman siya sa bahay, eh.
Love, love and love all around...
Universal topic ba ang love? Tinatanong mo kung may boyfriend o girlfriend na yung kausap mo kung wala ka ng maitanong. Pwede rin naman kung saan siya nakatira at kung ilan sila sa pamilya. Uhm. Pero maliban dun. Hindi kasi ako expressive na tao at hindi ko sinasabi na mahal ko ang isang tao. Yung tipong... Basta!!! Hindi ako expressive at period no erase!
MoDem
Wala pa rin kaming modem hanggang ngayon. Malungkot nga, eh. Gumagastos tuloy ako para makapag-rent ng computer.
***
Na-miss ko ang pag-ba-blog. Ang late-night blog hopping para lang manggulo nang blog nang may blog. Na-miss ko ang pagiging virtual manlalakbay ko sa mundo ng Internet. Na-miss ko ang Internet. Na-miss ko ang Friendster. Na-miss ko ang maraming bagay na nasa Internet maliban na lang sa worms. viruses, Trojans at mga kung anu-ano pa na naninira ng computer. Hay...
***
To be continued ang buhay ni manlalakbay... Abangan na lang ang susunod na kabanata. :D
***
Intorduction lang yun...
***
Isang buwan...
Sa loob ng isang buwan ay dalawang beses akong nanakawan. Ok... Malas ang unang beses at yung pangalawa ay kaengotan na lang. Well... Uhm... Php300++ ang nawala sa akin in total. Tapos yung unang beses na nawalan ako ay todo iyak pa ako. Dramatic actress nga ang dating ko, eh. Kasi naman... Ang iniiyikan ko ay yung dahilan na hindi ko alam ang dahilan ng pagkawala ng pera ko (pera na nasa wallet). Naghirap talaga ako nung week na yun.
Regrets...
Hindi ko alam kung bakit kagabi habang nagtu-toothrush ako ay biglang nag-flashback sa akin ang mga bagay na ginawa ko at mga hindi ko man lang ginawa. Nakakalungkot. Kasi pinagsisisihan ko yung mga bagay na kaya ko namang gawin pero hindi ko man lang ginawa. Uhm... Tungkol yun sa studies ko. Kaya ko naman mag-aral pero pinili ko na lang manood ng Meteor Garden (kahit ilang ulit ko nang napanood yun). Kaya kong gawin ng maaga ang assignment ko pero pinili ko munang makipagkwentuhan sa ate ko tungkol sa mga bagay na ginawa niya nung araw na yun kahit ang totoo ay alam ko naman talaga ang ginagawa niya sa bahay. Lagi lang naman siya sa bahay, eh.
Love, love and love all around...
Universal topic ba ang love? Tinatanong mo kung may boyfriend o girlfriend na yung kausap mo kung wala ka ng maitanong. Pwede rin naman kung saan siya nakatira at kung ilan sila sa pamilya. Uhm. Pero maliban dun. Hindi kasi ako expressive na tao at hindi ko sinasabi na mahal ko ang isang tao. Yung tipong... Basta!!! Hindi ako expressive at period no erase!
MoDem
Wala pa rin kaming modem hanggang ngayon. Malungkot nga, eh. Gumagastos tuloy ako para makapag-rent ng computer.
***
Na-miss ko ang pag-ba-blog. Ang late-night blog hopping para lang manggulo nang blog nang may blog. Na-miss ko ang pagiging virtual manlalakbay ko sa mundo ng Internet. Na-miss ko ang Internet. Na-miss ko ang Friendster. Na-miss ko ang maraming bagay na nasa Internet maliban na lang sa worms. viruses, Trojans at mga kung anu-ano pa na naninira ng computer. Hay...
***
To be continued ang buhay ni manlalakbay... Abangan na lang ang susunod na kabanata. :D
Wednesday, July 25, 2007
Nitong mga araw
Sabi nga nila minsan ka lang bigyan nang chances... Uhm... Opportunities knock but once.
Impromptu Speaking Contest
Sinali ako ni Victor (kaklase ko) sa impromptu speaking contest. Ito naman ako na si todo kaba. Hindi ko nga maintindihan talaga ang sarili ko kung gusto ko ba talaga o ayaw ko ba dahil sa parang ayaw kong maniwala sa kakayahan ko. Ehem ehem... Hindi ko naman minamaliit ang sarili ko pero feeling ko hindi ako makakapagsalita kapag turn ko na. Muntik na akong um-oo pero umalis pa rin ako sa contest.
G.I. Quiz Bowl
Mahilig ako sa general information. Sayang. Hindi ko kasi alam na meron naman palang quiz bee para sa mga taong nilulunod ang sarili sa pagkahilig sa general information. Ayun. Hindi ako nakasali kasi meron nang ibang kasali para sa team namin. Ang lungkot. Ok... Wala talaga akong chance... Hay...
Pagkayamot
These past few days lagi na lang akong nayayamot. I mean... Masungit. Well... Masungit naman talaga ako pero iba ang level ng kasungitan ko. Hehe... Ewan ko ba... :D
Muni-muni
Napagmumuni-muni na ako nitong mga nakaraang araw. Minsan talaga masarap mag-isip ng mga bagay na hindi ko masyadong iniisip...
> Ayoko nang masyadong magsalita. Magpapaka-tahimik na ako. Uhm... Ok. Ang aking primary intention ay magkaroon ng matahimik na buhay. (ngek)
> Mag-isip. Isipin ang mga bagay na kailangan pagtuunan ng pansin. Tulad ng panggagaya (as in yung malapit na sa pagiging hardcore, ha). Nakakainis 'di ba?
> P agbibigay ng privacy sa ibang tao. Do not invade my private bubble. Ok. Binibigyan ko naman ng privacy ang ibang tao pero minsan yung private bubble ko ay ini-invade na ng ibang tao. Sasabihin ko naman sa'yo ang mga bagay na gusto kong sabihin pati yung mga kailangan kong sabihin. Tsk tsk.
> Undesirables. Hindi ako magaling magtaboy ng tao. Uhm. Ayun... Minsan talaga hindi mo laging magugustuhan ang taong gusto mo. Gets? Na-feel mo na ba 'yon?
> Lowering expectations. Ang hirap kapag ang taas ng expectataions sa'yo at nakaka-hurt naman kung walang nag-e-expect sa'yo nang kahit ano. Basta lower expectations at hayaan mo na lang silang magulat na mali sila ng iniisip dahil talagang magaling ka. Mwehehehe... :D
> Your world is not really my world. Wushu. May sarili akong mundo at ikaw rin ganon. Ok. Minsan masaya akong mapag-isa sa sarili kong mundo. Masaya kayang mag-enjoy nang mag-isa.
Iba pang bagay...
Masayang mag-aral. Nagpupuyat na ako ngayon para makapag-aral ng Accounting. Hindi tulad noon na come what may ang drama ko. Sayang nga naman ang pagkakataon kong mag-aral habang bata. Minsan lang 'to. Masasayang ang buhay ko kung sasayangin ko ang oras ko sa ibang bagay na hindi naman magdudulot ng long-term effects sa akin (yung good effects at special effects lang).
Masayang mag-aral... Mag-aral na tayo. Hehe. Pero hindi pa rin ako yung subsob sa aral. Subsob lang sa libro kapag inaantok na ako. Hehe. Inuunanan ko kasi mga libro ko (hinahigaan na rin pala) kapag natutulog ako.
PS
Ang sarap ng Skyflakes. Kahit kulang na yung pang-tricycle ko bumibili pa rin ako noon. Hehehe. :D
Be happy... (sabi nga ni ate)
Belated happy birthday nga pala kay Vera Christy. Hehe... 71 years old na siya... :D Joke lang. 17 pa lang siya. :D
Impromptu Speaking Contest
Sinali ako ni Victor (kaklase ko) sa impromptu speaking contest. Ito naman ako na si todo kaba. Hindi ko nga maintindihan talaga ang sarili ko kung gusto ko ba talaga o ayaw ko ba dahil sa parang ayaw kong maniwala sa kakayahan ko. Ehem ehem... Hindi ko naman minamaliit ang sarili ko pero feeling ko hindi ako makakapagsalita kapag turn ko na. Muntik na akong um-oo pero umalis pa rin ako sa contest.
G.I. Quiz Bowl
Mahilig ako sa general information. Sayang. Hindi ko kasi alam na meron naman palang quiz bee para sa mga taong nilulunod ang sarili sa pagkahilig sa general information. Ayun. Hindi ako nakasali kasi meron nang ibang kasali para sa team namin. Ang lungkot. Ok... Wala talaga akong chance... Hay...
Pagkayamot
These past few days lagi na lang akong nayayamot. I mean... Masungit. Well... Masungit naman talaga ako pero iba ang level ng kasungitan ko. Hehe... Ewan ko ba... :D
Muni-muni
Napagmumuni-muni na ako nitong mga nakaraang araw. Minsan talaga masarap mag-isip ng mga bagay na hindi ko masyadong iniisip...
> Ayoko nang masyadong magsalita. Magpapaka-tahimik na ako. Uhm... Ok. Ang aking primary intention ay magkaroon ng matahimik na buhay. (ngek)
> Mag-isip. Isipin ang mga bagay na kailangan pagtuunan ng pansin. Tulad ng panggagaya (as in yung malapit na sa pagiging hardcore, ha). Nakakainis 'di ba?
> P agbibigay ng privacy sa ibang tao. Do not invade my private bubble. Ok. Binibigyan ko naman ng privacy ang ibang tao pero minsan yung private bubble ko ay ini-invade na ng ibang tao. Sasabihin ko naman sa'yo ang mga bagay na gusto kong sabihin pati yung mga kailangan kong sabihin. Tsk tsk.
> Undesirables. Hindi ako magaling magtaboy ng tao. Uhm. Ayun... Minsan talaga hindi mo laging magugustuhan ang taong gusto mo. Gets? Na-feel mo na ba 'yon?
> Lowering expectations. Ang hirap kapag ang taas ng expectataions sa'yo at nakaka-hurt naman kung walang nag-e-expect sa'yo nang kahit ano. Basta lower expectations at hayaan mo na lang silang magulat na mali sila ng iniisip dahil talagang magaling ka. Mwehehehe... :D
> Your world is not really my world. Wushu. May sarili akong mundo at ikaw rin ganon. Ok. Minsan masaya akong mapag-isa sa sarili kong mundo. Masaya kayang mag-enjoy nang mag-isa.
Iba pang bagay...
Masayang mag-aral. Nagpupuyat na ako ngayon para makapag-aral ng Accounting. Hindi tulad noon na come what may ang drama ko. Sayang nga naman ang pagkakataon kong mag-aral habang bata. Minsan lang 'to. Masasayang ang buhay ko kung sasayangin ko ang oras ko sa ibang bagay na hindi naman magdudulot ng long-term effects sa akin (yung good effects at special effects lang).
Masayang mag-aral... Mag-aral na tayo. Hehe. Pero hindi pa rin ako yung subsob sa aral. Subsob lang sa libro kapag inaantok na ako. Hehe. Inuunanan ko kasi mga libro ko (hinahigaan na rin pala) kapag natutulog ako.
PS
Ang sarap ng Skyflakes. Kahit kulang na yung pang-tricycle ko bumibili pa rin ako noon. Hehehe. :D
Be happy... (sabi nga ni ate)
Belated happy birthday nga pala kay Vera Christy. Hehe... 71 years old na siya... :D Joke lang. 17 pa lang siya. :D
Monday, July 02, 2007
I am back
Nawala na naman ako. Wala pa rin kasi kaming modem kaya ito naghihirap pa rin ako sa pag-rent sa PC.
***
DEBUT ni Khadija
Actually, dapat bukas pa 'yon pero nag-celebrate na kahapon.
Masaya naman ang kainan. Iniisip nga rin namin na merong pukpok palayok pero hindi nga pala children's party ang pinuntahan namin. OK OK??? Debut. Supposedly, fomal ang gathering.
Ayun. Andun si Khadija (obvious naman kasi siya ang may birthday), Tita Nits (nanay ng debutante), si Lee (ang aming kalaro dati), si Tatang (ang may-ari nang puno ng papaya, si Aling Cely (anak ni Tatang) and many more (hindi niyo naman kasi kilala kung babanggatin ko pa.
Ops
Nandon nga pala si ate.
UHM...
Wala naman akong masyadong ginawa. Tumahimik lang naman ako. Kumain ng lechon, chicken curry, buto na may konting beef, puto, ice cream, crispy pata, menudo and many more.
***
Muli akong nagbalik mula sa aking pagkakaligaw. Muntik ko nang maiwanan ang sarili ko sa kawalan. Muntik ko nang makalimutang may blog nga pala ako. Buti na lang walang barya ang carinderiang kinainan namin kaya nakapag-Internet na naman ako. Buti na lang... Buti na lang hindi pa ako nagpa-barya kay Vera kaya ito ako ngayon nagta-type at nagpapakatamad sa harap ng PC. Ito ako ngayon. Hindi gumagawa ng feasibility study namin, hindi inaasikaso ang assignments sa Accounting, hindi nag-aaral sa Economics at uhm... In short, tamad. OK???
Pahinga muna. Masyado akong napagod sa kakahiga sa kama ko, sa pag-upo sa sofa namin at paghandusay sa sahig ng kwarto ng Tita namin. Ayun. Sige. Back to normal life ulit. Estudyante mode muna ako.
***
Kunware lang yun. Mag-fe-friendster muna ako. Ü Tapos seryosong aral na, ha! (Ü)
***
DEBUT ni Khadija
Actually, dapat bukas pa 'yon pero nag-celebrate na kahapon.
Masaya naman ang kainan. Iniisip nga rin namin na merong pukpok palayok pero hindi nga pala children's party ang pinuntahan namin. OK OK??? Debut. Supposedly, fomal ang gathering.
Ayun. Andun si Khadija (obvious naman kasi siya ang may birthday), Tita Nits (nanay ng debutante), si Lee (ang aming kalaro dati), si Tatang (ang may-ari nang puno ng papaya, si Aling Cely (anak ni Tatang) and many more (hindi niyo naman kasi kilala kung babanggatin ko pa.
Ops
Nandon nga pala si ate.
UHM...
Wala naman akong masyadong ginawa. Tumahimik lang naman ako. Kumain ng lechon, chicken curry, buto na may konting beef, puto, ice cream, crispy pata, menudo and many more.
***
Muli akong nagbalik mula sa aking pagkakaligaw. Muntik ko nang maiwanan ang sarili ko sa kawalan. Muntik ko nang makalimutang may blog nga pala ako. Buti na lang walang barya ang carinderiang kinainan namin kaya nakapag-Internet na naman ako. Buti na lang... Buti na lang hindi pa ako nagpa-barya kay Vera kaya ito ako ngayon nagta-type at nagpapakatamad sa harap ng PC. Ito ako ngayon. Hindi gumagawa ng feasibility study namin, hindi inaasikaso ang assignments sa Accounting, hindi nag-aaral sa Economics at uhm... In short, tamad. OK???
Pahinga muna. Masyado akong napagod sa kakahiga sa kama ko, sa pag-upo sa sofa namin at paghandusay sa sahig ng kwarto ng Tita namin. Ayun. Sige. Back to normal life ulit. Estudyante mode muna ako.
***
Kunware lang yun. Mag-fe-friendster muna ako. Ü Tapos seryosong aral na, ha! (Ü)
Subscribe to:
Posts (Atom)
