Memories

"Store good memories while you are still young."

Memories... Memories... Memories...
Masaya nga naman magkaroon ng mga magagandang alaala... Obvious ba? Kapag bata ka pa ang ginagawa mo ay magagandang memories pero kapag matanda ka na ang ginagawa mo na lang ay alalahanin ang memories na ginawa mo nung bata ka pa. Hindi ko lang kung tamang-tama ako sa mga sinabi ko at mayroon pang mga pwedeng magsabi na ako ay fallacious pero kasi ayun ang naiisip ko.

Ayun. Hindi naman laging magagandang memories ang magkakaroon tayo at ngayong 2nd sem...
Ehem! May mga bangungot na nangyayari sa amin. Inuulit ko... Sa "amin." May dysfunctional sa amin. Uhm... Blind item muna. Hindi pa pwedeng sabihin baka magkaroon ng problema. Next time na lang kapag all is clear, ika nga.

Nakakatulong din sa akin yung blog ko kasi mas natatandaan ko yung mga bagay na nangyari sa akin kapag nilalagay ko sa blog ko kaso ang problema wala na kasi kaming modem kaya halos hindi na rin ako nag-i-Internet. Busy sa school... Ehem... Busy sa school, ha...
Kapag nag-blog din ako ay mayroong sandali na ang mundo ay nagbibigay ng oras sa akin. Pinababayaan muna akong magsalita at tsaka na lang magsasalita. In short, pinagsasalita muna ako. Ang blog ko ang kalahati ng alaala ko. Nandito ang mga bagay na hindi ko minsan sinasabi sa ibang tao at mga bagay na minsan ay hindi ko rin masabi sa mismo kong sarili. Gets? May mga bagay na ayaw mo lang talagang isipin kasi nakakainis. Hay.
Sana magka-Internet na talaga kami. Masyadong malungkot ang buhay kapag malayo ako sa Internet. Ang lagkit pa ng keyboard at mouse kapag sa computer shop lang ako nag-Internet.

Hay!

Ito ang ilan sa mga pangyayari sa buhay ko nung nawala ako. Maraming pictures 'to. Dalawang picture lang yung kinunan ng ibang araw. The rest, ay ngayon nangyari.

-Ako yung nagtatago...

- Ang tagal ni Ma'am kaya sa sahig muna ako.

- Ayan... Syempre ako 'yan.

- Wala lang. No comment lang ako.

- Sa birthday ito ni Claire sa Creamery.

- May daliri, oh!

- Hagdan at mga ilang tao...

- Hagdan pa rin naman...

- Obvious ba! Hagdan pa rin syempre! Galing kasi kaming fifth floor niyan kaya marami 'yan!

- Oh! Ibang lugar na 'yan! Sa tabi na nang Pasig River.

- Madilim lang pero umaga pa 'yan. Nagalit lang ang langit sa kaka-picture namin.

- Mukha akong engot dito.

- Masakit sa mata! Ang liwanag!

- Nag-e-emote lang ako.

- Ang paglalagalag sa gubat...

- Last picture na 'to! Palabas na kami ng gubat nito.

PS
Ang saya ng nang araw na ito. Ayun! Sana maulit ito. Ü

Debut at mga 18-18 sa debut...

It will be Noekka's debut on Saturday (Oct. 13). I am preparing for it now. Wala pa nga akong regalo tapos kasama pa ako sa 18 gifts. Hay. Buti nga naka-recover ako kaagad dun sa pagkanakaw ng wallet at coin purse ko.

Ngayon... Nagpagupit ako at mukha na naman akong mangkok. Ang ikli pala ng shoulder-length na buhok. Akala ko mahaba pa rin kahit ganon.

Change topic. Nahihirapan akong pumili ng pangregalo. T_T

Mga isang buwan ko na ngang iniisip kung ano yung ireregalo ko at hanggang ngayon ay parang lost pa rin ako kung ano yung ibibigay ko sa kanya.

Sabi sa akin libro na lang ang ibigay ko sa kanya pero ang wish naman ni Noekka ay mp3. Ok... Libro na nga lang... Hehehe...

Maganda raw yung "How To" books... Muntik ko nang i-make up ang mind ko sa pagbili ng "How to understand your man" na libro pero... Uhm... May entity na bumubulong sa akin na huwag na lang raw yun at yung inspirational na book na lang ang ibibigay ko sa kanya. Well... Hindi ko naman talaga alam kung inspirational yung book na yun. Ang cute kasi. Maliban sa colorful yung book ay madaling pang basahin kasi hindi s'ya bombarded with text.

Hay. I am looking forward to that day. Iba pala yung may special participation ka sa debut ng close friend mo. Ang saya talaga.

Hay... Wala pa akong speech kapag ibibigay ko na yung gift ko sa kanya. Ü
Sana makagawa na ako... Yung makabagbag-damdaming speech para maiyak siya... Nyek. Ü

***

Nag-blog ulit ang manlalakbay.

Sa wakas nakapag-blog na rin ulit ako. Hindi na nga ako masyadong magaling mag-type na gamit ang home keys sa tagal kong hindi nakakita ng computer.

***

Intorduction lang yun...

***

Isang buwan...
Sa loob ng isang buwan ay dalawang beses akong nanakawan. Ok... Malas ang unang beses at yung pangalawa ay kaengotan na lang. Well... Uhm... Php300++ ang nawala sa akin in total. Tapos yung unang beses na nawalan ako ay todo iyak pa ako. Dramatic actress nga ang dating ko, eh. Kasi naman... Ang iniiyikan ko ay yung dahilan na hindi ko alam ang dahilan ng pagkawala ng pera ko (pera na nasa wallet). Naghirap talaga ako nung week na yun.

Regrets...
Hindi ko alam kung bakit kagabi habang nagtu-toothrush ako ay biglang nag-flashback sa akin ang mga bagay na ginawa ko at mga hindi ko man lang ginawa. Nakakalungkot. Kasi pinagsisisihan ko yung mga bagay na kaya ko namang gawin pero hindi ko man lang ginawa. Uhm... Tungkol yun sa studies ko. Kaya ko naman mag-aral pero pinili ko na lang manood ng Meteor Garden (kahit ilang ulit ko nang napanood yun). Kaya kong gawin ng maaga ang assignment ko pero pinili ko munang makipagkwentuhan sa ate ko tungkol sa mga bagay na ginawa niya nung araw na yun kahit ang totoo ay alam ko naman talaga ang ginagawa niya sa bahay. Lagi lang naman siya sa bahay, eh.

Love, love and love all around...
Universal topic ba ang love? Tinatanong mo kung may boyfriend o girlfriend na yung kausap mo kung wala ka ng maitanong. Pwede rin naman kung saan siya nakatira at kung ilan sila sa pamilya. Uhm. Pero maliban dun. Hindi kasi ako expressive na tao at hindi ko sinasabi na mahal ko ang isang tao. Yung tipong... Basta!!! Hindi ako expressive at period no erase!

MoDem
Wala pa rin kaming modem hanggang ngayon. Malungkot nga, eh. Gumagastos tuloy ako para makapag-rent ng computer.

***

Na-miss ko ang pag-ba-blog. Ang late-night blog hopping para lang manggulo nang blog nang may blog. Na-miss ko ang pagiging virtual manlalakbay ko sa mundo ng Internet. Na-miss ko ang Internet. Na-miss ko ang Friendster. Na-miss ko ang maraming bagay na nasa Internet maliban na lang sa worms. viruses, Trojans at mga kung anu-ano pa na naninira ng computer. Hay...

***

To be continued ang buhay ni manlalakbay... Abangan na lang ang susunod na kabanata. :D

Nitong mga araw

Sabi nga nila minsan ka lang bigyan nang chances... Uhm... Opportunities knock but once.

Impromptu Speaking Contest
Sinali ako ni Victor (kaklase ko) sa impromptu speaking contest. Ito naman ako na si todo kaba. Hindi ko nga maintindihan talaga ang sarili ko kung gusto ko ba talaga o ayaw ko ba dahil sa parang ayaw kong maniwala sa kakayahan ko. Ehem ehem... Hindi ko naman minamaliit ang sarili ko pero feeling ko hindi ako makakapagsalita kapag turn ko na. Muntik na akong um-oo pero umalis pa rin ako sa contest.

G.I. Quiz Bowl
Mahilig ako sa general information. Sayang. Hindi ko kasi alam na meron naman palang quiz bee para sa mga taong nilulunod ang sarili sa pagkahilig sa general information. Ayun. Hindi ako nakasali kasi meron nang ibang kasali para sa team namin. Ang lungkot. Ok... Wala talaga akong chance... Hay...

Pagkayamot
These past few days lagi na lang akong nayayamot. I mean... Masungit. Well... Masungit naman talaga ako pero iba ang level ng kasungitan ko. Hehe... Ewan ko ba... :D

Muni-muni
Napagmumuni-muni na ako nitong mga nakaraang araw. Minsan talaga masarap mag-isip ng mga bagay na hindi ko masyadong iniisip...
> Ayoko nang masyadong magsalita. Magpapaka-tahimik na ako. Uhm... Ok. Ang aking primary intention ay magkaroon ng matahimik na buhay. (ngek)
> Mag-isip. Isipin ang mga bagay na kailangan pagtuunan ng pansin. Tulad ng panggagaya (as in yung malapit na sa pagiging hardcore, ha). Nakakainis 'di ba?
> P agbibigay ng privacy sa ibang tao. Do not invade my private bubble. Ok. Binibigyan ko naman ng privacy ang ibang tao pero minsan yung private bubble ko ay ini-invade na ng ibang tao. Sasabihin ko naman sa'yo ang mga bagay na gusto kong sabihin pati yung mga kailangan kong sabihin. Tsk tsk.
> Undesirables. Hindi ako magaling magtaboy ng tao. Uhm. Ayun... Minsan talaga hindi mo laging magugustuhan ang taong gusto mo. Gets? Na-feel mo na ba 'yon?
> Lowering expectations. Ang hirap kapag ang taas ng expectataions sa'yo at nakaka-hurt naman kung walang nag-e-expect sa'yo nang kahit ano. Basta lower expectations at hayaan mo na lang silang magulat na mali sila ng iniisip dahil talagang magaling ka. Mwehehehe... :D
> Your world is not really my world. Wushu. May sarili akong mundo at ikaw rin ganon. Ok. Minsan masaya akong mapag-isa sa sarili kong mundo. Masaya kayang mag-enjoy nang mag-isa.

Iba pang bagay...
Masayang mag-aral. Nagpupuyat na ako ngayon para makapag-aral ng Accounting. Hindi tulad noon na come what may ang drama ko. Sayang nga naman ang pagkakataon kong mag-aral habang bata. Minsan lang 'to. Masasayang ang buhay ko kung sasayangin ko ang oras ko sa ibang bagay na hindi naman magdudulot ng long-term effects sa akin (yung good effects at special effects lang).

Masayang mag-aral... Mag-aral na tayo. Hehe. Pero hindi pa rin ako yung subsob sa aral. Subsob lang sa libro kapag inaantok na ako. Hehe. Inuunanan ko kasi mga libro ko (hinahigaan na rin pala) kapag natutulog ako.

PS
Ang sarap ng Skyflakes. Kahit kulang na yung pang-tricycle ko bumibili pa rin ako noon. Hehehe. :D

Be happy... (sabi nga ni ate)

Belated happy birthday nga pala kay Vera Christy. Hehe... 71 years old na siya... :D Joke lang. 17 pa lang siya. :D

I am back

Nawala na naman ako. Wala pa rin kasi kaming modem kaya ito naghihirap pa rin ako sa pag-rent sa PC.

***

DEBUT ni Khadija

Actually, dapat bukas pa 'yon pero nag-celebrate na kahapon.

Masaya naman ang kainan. Iniisip nga rin namin na merong pukpok palayok pero hindi nga pala children's party ang pinuntahan namin. OK OK??? Debut. Supposedly, fomal ang gathering.

Ayun. Andun si Khadija (obvious naman kasi siya ang may birthday), Tita Nits (nanay ng debutante), si Lee (ang aming kalaro dati), si Tatang (ang may-ari nang puno ng papaya, si Aling Cely (anak ni Tatang) and many more (hindi niyo naman kasi kilala kung babanggatin ko pa.

Ops

Nandon nga pala si ate.

UHM...

Wala naman akong masyadong ginawa. Tumahimik lang naman ako. Kumain ng lechon, chicken curry, buto na may konting beef, puto, ice cream, crispy pata, menudo and many more.

***

Muli akong nagbalik mula sa aking pagkakaligaw. Muntik ko nang maiwanan ang sarili ko sa kawalan. Muntik ko nang makalimutang may blog nga pala ako. Buti na lang walang barya ang carinderiang kinainan namin kaya nakapag-Internet na naman ako. Buti na lang... Buti na lang hindi pa ako nagpa-barya kay Vera kaya ito ako ngayon nagta-type at nagpapakatamad sa harap ng PC. Ito ako ngayon. Hindi gumagawa ng feasibility study namin, hindi inaasikaso ang assignments sa Accounting, hindi nag-aaral sa Economics at uhm... In short, tamad. OK???

Pahinga muna. Masyado akong napagod sa kakahiga sa kama ko, sa pag-upo sa sofa namin at paghandusay sa sahig ng kwarto ng Tita namin. Ayun. Sige. Back to normal life ulit. Estudyante mode muna ako.

***

Kunware lang yun. Mag-fe-friendster muna ako. Ü Tapos seryosong aral na, ha! (Ü)

Pasukan disasters...

Unang araw ng pasukan namin kahapon at hindi naman masyadong maganda ang mga nangyari. Pero may maganda pa rin...

Una
Nakalimutan ko ang wallet ko sa bahay. Nasa Valley Golf (assuming na alam niyo kung saan ito) na ako nung bumaba ako sa jeep na sinakyan ko. Hindi pa ako nagbabayad non... Obviously, kasi nga wala ang wallet ko. Hindi ako marunong tumawid ng kalsada kaya hindi na ako nag-dare na sumakay ng jeep pabalik sa Singer (assuming "ulit" na alam niyo kung saan ito...basta magkalayo silang dalawa). Ang aking last resort... Ang paglalakad. Actually hindi naman talaga ako naglakad. Tumakbo pala ako. 5:15 am ako umalis ng bahay at 6:00am ako nakarating "uli."

Pangalawa
Sumakay na ako sa LRT2. Nakita kong nandon si Jep at si Ayie (assuming na kilala niyo sila) at sila ay naghihintay sa akin. Ayun. Hindi naman super disaster ang nangyari. Huminto lang naman bigla ang tren at muntik-muntikan lang naman ako/kami tumumba.

Pangatlo
Kumain kami sa university canteen, oh sige canteen na lang for short. Mainit, masikip at malagkit. In short, not my ideal place. Mahal pa pala ang pagkain. Nalagas ang P42 ko para sa large juice, 4 na pirasong shanghai at isang cup ng kanin. Ayoko nang kumain don, ang mahal kasi, eh. Except lang kapag no choice na. (-_-)

Hindi na disaster ang kasunod...
Nilibre ako ni ate sa Worlds of Fun. Nag-gallery shooting kami at proud naman ako dahil naka-2 points naman ako at ang premyo ko ay limang piraso ng Mentos. Ayos na rin kaysa sa wala.

Masaya naman ag first day kahit medyo nakakahiya ang pagka-iwan ko sa wallet ko. Hay!

Update lang... (assuming na interesado kayo sa nangyari sa mga tahimik kong paglalakbay)
= Tinulak ako ni Ayie kahapon. Normal na ulit kami. Hahahaha!
= Binigyan ko si ate ng chocolate at hindi ako nanghingi.
= Nagbabasa na ako ng libro yung "Word Power Made Easy" by Norman Lewis. Nako! Hina-haunt na ako ng etymological roots ng words. My gulay! 'Pag pikit ko sa gabi, imbis na mga tupa ang bilangin ko mga words na ako nakikita ko. Hahay! Pati pala yung "Amityville Horror" binabasa ko na rin. Masaya at madaling intindihin.
= Sira ang modem namin kaya pa-rent-rent muna ako ng pc ngayon.

Nagagalit ako

Madali akong makalimot kung sino ang may atraso sa akin. Pero iba talaga ‘to, ibang usapan kapag nagalit ako. Minsan ko lang naman i-claim na nagagalit ako. Pilit ko kasing iniintindi o kaya naiinis na lang ako. Hindi ko alam kung bakit sa kaibigan ko pa ako nakaramdam ng ganitong pagkayamot, pagkainis, pagkaasar, pagkamuhi, pagkagalit…

Tama. Nagalit nga ako. Hindi ako kuntentong sabihin na naiinis lang ako. Nagagalit ako. Hindi ko siya naintindihan. Ayaw ko siyang intindihin. Kahit gusto ko sa mga paliwanag hindi ngayon ang pagkakataon upang magpaliwanag siya. Ayaw kong tanggapin ang paliwanag niya. Not now…

NAGAGALIT AKO!!!

Nasaktan ako sa ginawa niya.

Ano nga ba kasi ang nangyari?
Nanghingi ako ng papel. Sinabi niya ibibigay niya sa akin pero hindi ko muna kinuha. Tapos may nanghingi ulit sa kanya tapos binigay niya sa iba yung papel na hiningi ko. Wala na. Wala nang papel. Sa harapan ko niya ibinigay yung papel na ‘yon.

Ang babaw ba? Hindi ko rin alam kung bakit ako nakaramdam ng ganoong galit. Hindi ko rin makalimutan yung pangyayari. Pakiramdam ko trinaydor ako. Ang lalim ng naramdaman ko pero ang babaw ng dahilan. Hindi pala mababaw. Simpleng pangako lang yun ng pagbigay ng papel sa akin. Naisip ko tuloy ang salitang priority. Priority. PRIORITY! Nauna ako. Binibigyan ko ng priority ang mga kaibigan ko. PRIORITY! Sana alam mo ang ibig sabihin ng salitang priority pati ang konsepto nito.

NAGAGALIT AKO!!!
Nasaktan din ako.

Fresh pa rin yung galit na nararamdaman ko sa tuwing naaalala ko yung nangyari. Masakit pa rin para sa akin kahit ilang buwan na ang nakalipas.
Hindi ko pa sinasabi na galit ako sa kanya. Ayoko lang. Kaya hanggang ngayon nagagalit pa rin ako.

*ang sama ko*
*pero naglalabas lang ako nang galit*
T_T

Facts 101

Wala kasi akong magawa habang nandito ako sa bahay kung hindi ang mag-surf nang mag-surf. Para naman gawing makabuluhan ang aking pag-surf magshe-share na lang ako ng kaunting kaalaman.

.:. The human brain is 80 percent water, more watery than our blood.
.:. In ancient China people committed suicide by eating a pound of salt.
.:. Cabbage is 91 percent water.
.:. The caterpillar has more than 2,000 muscles.
.:. The original name for the butterfly was “flutterby.”
.:. Humans are susceptible to a disease called the “laughing sickness.” People stricken with this disease literally laugh themselves to death. The disease is known in one place in the world, among the Kuru tribe of New Guinea.
.:. The color black absorbs heat. White reflects it.
.:. Men laugh longer, more loudly, and more often than women.
.:. A person who is lost in the woods and starving can obtain nourishment by chewing on his shoes. Leather has enough nutritional value to sustain life for a short time.
.:. The sun is 3 million miles closer to the earth during winter than summer.
.:. A thousand tons of meteor dust fall to earth every day.
.:. Clouds fly higher during the day than during the night.
.:. Rubber is one of the ingredients of bubble gum. It is the substance that allows the chewer to blow a bubble.
.:. A horse can sleep standing up.
.:. Up to the age of six or seven months a child can breathe and swallow at the same time. An adult cannot do this. (Try it.)

Source: David Louis. “Fascinating Facts.” Ridge Press/Crown Publishers, Inc.:New York, 1977.

Life isn't just another thing

I was still awake at 2 in the morning and I can hardly sleep because I thought I was going to die. And for several days now, I have thought of death and dying.

I even told Ayie, “I am going sleep. I might sleep forever.” I was half-serious that it would happen and half-nervous that it might will.

I put a serrated knife over my wrist thinking to slash it. I covered my head with plastic. I tried to strangle myself. I tried to hold my breath for quite sometime until I feel pain from my chest. When I was a kid, 5 years old or so, I thought of committing a crime so the government will put me in death row. And it was my dumbest idea and I never did it or planned it. But I am not suicidal. I still want to live because I still dream.

I am thinking of how it feels to be dead. I won’t feel hungry anymore. No more sweat. No tears. No peeing. I do not have to cut my nails. No more earwax. No more snot to be pulled. No more counting of days to my next period.

I can’t close my eyes when I tried to sleep. I felt extreme nervousness that I might die when I fell asleep. I felt my heart beating hard. I was afraid that time that I cannot fulfill the things that I have thought of for many years.

I fell asleep. Four hours later I woke up and “I am alive.” YES! I AM ALIVE! I thanked God for that. My life isn’t that almost perfect but it is fine. I still get to eat three times a day or more. I still drink potable water. I get to study. I have a bed. We have a happy dog.

I was born into this world to make others happy, to love, to dream, to make a move and to find the happiness I can’t give to myself. Living is such a brave thing to do. Being brave is facing your fears and finding the strength inside you thought you never have. Life isn’t just another thing.

Blog... Blog... Blog...

Pagpasensyahan niyo na muna… Nasa gitna ng kaguluhan ang blog ko. Hindi alam ng blog ko kung saan siya pupunta ngayon. Nagka-amnesia rin siya at hindi niya alam ang kanyang pangalan. Hindi rin niya alam ang kanyang pagkakakilanlan. Kasalukuyan ko siyang hinahanapan ng bagong identity.

Hindi man fresh ang look dahil sa mahigit isang taon ko ng gamit ang layout ko, gusto kong iperme ang pagka-blog ng blog ko sa isang bagay na makukuntento ako.

Mukhang nahahanap ko na ngayon Hindi ko na gustong baguhin ang address ko. Tama na ‘yan. Masyado nang perwisyo sa mga nag-link sa akin kung babaguhin ko pa. Nakakahiya na ngang ipabago, eh. Pang-apat na beses ko nang binago ang blog address ko at promise hindi ko na babaguhin. PROMISE!

Kung may mangyayari mang kakaiba sa akin ay ayun ang nag-transform na ako bilang isang full-time superhero. Este… Baka gumawa lang ako ng bagong blog na tipong ayaw kong gawin dahil masyado na akong busy sa pagiging tagapag-ligtas ko.

Blog Wish List:
New Layout
Drop-down box for Archives and Links
Bagong quotable quote
Maayos ko na ‘to ASAP

Ano pa ba? Uhm… Ayun muna. Sana mag-tino na ang blog ko.

Do not leave your valuables unattended

Sa totoo lang walang konek ang title sa post na ‘to. Tulad lang ‘yan ng pagpangalan sa blog ko. Bakit nga ba “A Traveler’s Soliloquies?” Maliban sa gusto ko laging maalala ang tamang spelling ng salitang “traveler” (Tsk! Mali pa yung una kong spelling) eh hindi rin ako mahilig gumala. Huwag nang basahin ulit. Hindi nga ako mahilig gumala dahil naniniwala akong gastos lang ‘yon pero gusto kong pumunta sa ibang lugar. Watda! Nonsense na ‘to…

Hindi ako isang henyo sa mga lugar. Madali akong mataranta kapag hindi ko na alam ang kinalalagyan ko. Ayokong maligaw kasi may isang kotong officer lang ang manghuhuli sa akin at masusuhulan ng singkwenta pesos. Este! Back to business tayo. Uhm… Pero nangyari talaga sa amin yun nung naligaw kami sa Marikina.

Marunong akong mag-bike at lampa ako sa roller blades. Hanggang bike lang ang powers ko. Dati pinapatakbo ko pa nang super bilis yung bike ko at nagfi-feeling akong isang super hero na lumilipad kasama ang aking bike na DragonBall Z pa ang design. (ET na yata yung scene na yun)

Ang pinakamalayo nang napuntahan ko ay Baguio. Tama! Baguio… Susunod doon ang Zambales na probinsya naman namin. Ayokong pumunta sa Baguio dahil ang haba ng biyahe! Nakahiga lang ako lagi sa sasakyan namin at nagmumuni-muni kung nasan na ba kami. *Pangasinan pa lang? Oh, sige! Manaoag break muna tayo!*

Gusto ko nang magkaroon nang passport. As in, now na! Uhmf… Demanding… Gusto kong pumunta ng ibang bansa sakay sa isang eroplano. *swoosh* Pero takot ako sa airplane kasi baka bumagsak ito tapos itapon na lang ako sa isang isla na ako lang mag-isa tapos gagawa ako ng isang volleyball friend na may pangalang “Wilson.” Wah! Don’t want to think of it! Nakakakilabot. Baka mag-breakdown ako agad kapag nangyari yun.

Serious mode:
Ang sinasabi kong paglalakbay ay ang paglalakbay sa panahon, sa oras, sa time (OK! In-english ko lang). Lahat naman tayo naglalakbay sa oras at mali ka kung ang iniisip mo ay isa akong super genius na gumawa ako ng Time Machine. Ayun lang. Wahahaha!

More serious mode:
*isip isip*

Most serious mode:
Gusto kong maging immortal! MWEHEHEHEHEHE! It’s a lie. (Dapat serious pa rin). Ayoko nga maging immortal. Gusto ko ma-experience ang heaven. Teka… Sa heaven ba makakapaglakbay pa rin ako tulad ng sinasabi kong paglalakbay sa panahon? *swoosh* Parang heaven ang point of destination ko, noh! Parang ang bait ko. Ehem! No effect! Hindi pa rin ako seryoso.

***

Trabaho kayo d'yan

Ok! Get set. Ready. Go!

Maraming Pinoy ang unemployed at underemployed. Pero sabi nga sa akin, “Maraming trabaho sa Pilipinas. Hindi nga nauubusan ng trabaho kaso nga lang hindi qualified ang applicant kaya hindi sila matanggap.”

Sa bagay… Mag-a-apply ka nga sa call center tapos kung ang English mo naman eh ganito, “Gud apternun.” Eh aba! Rejected ka na raw agad.

Si Lola Cela namin rejected sa isang radio station company dahil sa kanyang… Dandananandanan! HEIGHT! Kapos siya sa height. Less than 5 feet tall siya kaya rejected ang lola ko. Hindi ko ma-gets! Malalaman ba ng tao na ganito ang height ng nagsasalita. No idea nga ako sa height ni Nicole-hiyala at ni Chris-tsuper kahit lagi ko silang naririnig sa radio!

Meron namang company na masnagha-hire lang ng magagandang call center agents. Isa pa ‘to! Parang malalaman kong maganda o gwapo yung kausap ko, ah. Matatanggap ko pa kung naghahanap sila ng pang-model na receptionist. Diskriminasyon na ‘to! Tsk tsk!

Meron ding mga kumpanya na pinag-i-skirt ang applicants. Tsk! Hindi nag-apply si ate dito kasi ayaw niyang mag-palda.

May success story naman tayo rito. May isang kargador turned supervisor ng mga kargador na na-promote ng na-promote hanggang maging president ng kumpanya. Huwaw! Parang ang haba ng kwento, eh noh!

Meron namang baliktad na situation. May classified ad na, “I am looking for a _____ job. Contact me at _____.” Success naman yata siya at nagtext ulit sa Xpress na nagpapasalamat siya kasi nakakuha siya ng trabaho.

Hindi naman ako hustler sa paghahanap ng trabaho. Naku-kwentuhan lang ako at yung iba nakikita ko. Alam kong mahirap maghanap ng trabahong mamahalin ka at trabahong mamahalin mo. Hindi na rin ako nakapag-hanap ng summer job ko. HUHU! Sabi ko pa naman last year makakahanap ako ngayon. Nag-apply naman ako kaso walang trabaho ngayon sa inapplyan ko. Uhm… Basta ganon!

Pwede niyo akong i-hire kahit minimum salary ko! Hehe! Joke lang.

***

PS

Belated Happy Birthday kay Zino! Ü April 24 ang birthday niya.

Ang araw na nagkulang nang pamasahe ang manlalakbay

Isang gabi at isang umaga. Bago pa man din ako antukin ay biglang sumagi sa aking utak ang araw na nagkulang ako nang pamasahe, ang mga nangyari at ang mga naisip ko.

Kulang ang pamasahe ko. Sa katunayan ay kaunti lang ang hiningi kong pamasahe dahil alam kong wala nang maibibigay sa akin dahil ang isa pang maghahanap ay binigyan ng tiket sa Lufthansa. Kaya ako hanggang jeep lang. Doon ay mayroong stewardess at sa sasakyan ko ay mayroon namang barker.

Pinara ko ang Fx na dumating ngunit hindi ako hinintuan. May dumating na taxi at pinara ko at sabay sakay. Bago pa man malaman ng driver na nakiki-angkas lang ako ay walang anu-ano na pinahinto ko ang sasakyan, bumaba at nagpanggap na walang nangyari. Tinanaw ko ang taxi na aking sinakyan. Nanghihinayang ako. Mabilis naman akong nakahanap ng panibagong sasakyan, ang jeep, pero ang problema ay puno ito. Nakipag-siksikan ako. Ayoko man sa mainit at masikip ay pilit ko pa rin hinanapan ng pwesto ang sarili ko. Tumingin ako sa labas ng sasakyan na aking lulan at tinanaw ang nanlilimahid na anyo ng bagong-lumang kaisipan, parang pagkain na laging nire-reheat. Nakarating na ako sa aking patutunguhan. Hindi na ako nagulat nung nadatnan kong marumi ang lugar na aking pinuntahan dahil inihanda ko na ang aking murang kaisipan sa ganitong kalalang tanawin. Masikip din doon ngunit wala akong magagawa dahil hanggang doon lang ang abot ng aking dalang pamasahe.

Dito sa lugar na ito pilit kong hahanapin ang gusto kong makita. Dito ay mainit, masikip, may ilang lugar na mabaho at may ilang lugar na masangsang. Dito sa lugar na ito ako naitapon ng kakarampot kong pamasahe at dito ko rin isiniksik ang sarili ko. Ngayon ay napag-isip-isip ko na dumarating sa buhay ng tao na ginusto niya ang isang bagay na alam naman niyang ayaw niya. Hindi ko nga malaman kung makakaalis pa ako na nakakabit pa rin sa akin ang aking ulo, kung makakaalis ako ng walang pilay o pasa, kung hindi ba kakapit sa akin ang kahit anong masamang amoy ng lugar na ito, at kung makalalabas ba ako rito na yakap-yakap na ang hinahanap ko.

Samu’t saring tao ang nakita ko. Ang karamihan sa kanila ay iba ang pananalita sa akin ngunit kahit ano pa man ay lubusan kong nawawari ang nais nilang ipakahulugan. Pero ayaw kong matutunan ang kanilang pananalita dahil ito ay mabaho sa hininga. May iilan din na parang nagsasayaw kung kumilos ngunit may iilan na parang nagwawala, ako naman ay nawawala na yata ngunit nagpapanggap na alam ko pa rin kung nasaan ako.

Napapatanong na tuloy ako kung tama bang kakarampot na pamasahe lang ang hiningi ko kung ang kasabay ko ay nakayanang bigyan ng pamasahe sa eroplano. Bakit ako hindi hinintuan ng Fx na pinara ko? Bakit ako bumaba sa taxi na lulan ako? Pero pilit na bumabalik sa akin ang tanong, “Bakit ayon lang ang hiningi kong pamasahe?” Dapat ko pa rin unawain, nauna sa akin ang sumakay sa eroplano at ayon na lamang ang kanyang mapag-pipilian na sasakyan. Pero…pero…bakit ngayon pa naimbento ang kaisipan ng jeep? Bakit sa akin pa natapat ang pagka-uso ng mga amoy ng kabahuan at kasangsangan? Bakit ngayon pa ang kasagkasagan ng kaguluhan? Bakit napaka-init ng panahon ngayon habang may unos? Bakit sa ganito pang panahon sa ganitong pagkakataon? Bakit nawala sa akin ang karapatang manghingi, ang karapatang umasa sa magagandang bagay? Bakit ngayon pa ipanasawalang-bisa ang mga batas na naglalayong ipatupad ang mga karapatan ko? Bakit? Bakit? BAKIT???

Nakapag-usap kami ng sumakay sa eroplano. Nai-kwento niya na naamoy niya ang lugar na pinuntahan ko. Nai-salaysay niya ang mga pangyayari. Nahiya ako ngunit may dapat ba akong ikahiya? Hindi naman ako ang bida sa kwento niya. Pero malaki ang pangamba kong sumunod ang amoy ko sa kahit anong masamang amoy ng lugar na iyon at baka bumaho rin ang hininga ko tulad ng mga hininga ng ilan sa mga tao roon. Ngunit hindi pa rin maiiwasan na may maamoy sa akin dahil nalaman ng ibang tao na nakipag-buno ako sa lugar na iyon. Natatakot akong mangyari sa akin ang pagbabagong iniiwasan at kinatatakutan ko. Pero yung kasama kong iyon ay tumutulong upang panatilihin ang bango ko.

Nakita na niya ang hanap niya, ang tangi na lang na gagawin niya ay tanggalin ito sa pagkakabalot sa gift wrapper. Ako kaya? Tila sa putik pa nakatago ang aking hinahanap at hindi sa ilalim ng Christmas tree.

Biglang lumabas ang karamutan at pagiging makasarili sa puso ko dahil naaawa ako sa sarili ko at kinakawawa ko ang sitwasyon ko. Alam ko naman na mali ang ginagawa ko. Pilit naman akong tumitingin sa paligid ko at hindi lang sa sarili ko, at pilit kong inuunawa ang mga pangyayari kahit ako rin ay lubusang nahihirapan. Minsan hindi na nga ako makahinga. Mahirap pero ganito talaga. Pero nabanaag ko sa mismong sarili ko na hindi naman talaga ganon sukdulang pangit ang lugar na ito, hahanapin ko na lang ang maganda rito at hindi ang kung ano ang wala dahil wala akong mahahanap kung ganon.
***
Ang kwentong aking isinalaysay ay hango sa aking malikot na isipan.

Blue print

Sinubukan kong mangarap para sa sarili ko para sa college life ko kaso isang malaking pagkabigo ito. Iba pa rin ang nangarap para sa akin at kasalukuyan akong nabubuhay sa pangarap na hindi ko kailanman unang inangkin.

Anim na araw na lang at eksaktong isang taon na nung unang balewalain ko ang sinasabi kong mga pangarap ko. Isinantabi muna ang aking mga pansariling plano, inihain sa akin ang bagong blue print ng buhay ko. Sayang raw kasi ang grade na nakuha ko sa entrance exam, mataas raw ang grade ko kaya dapat yung premium course sa university na papasukan ko ang kunin ko. Nauto naman ako kaya kinuha ko ang BS Accountancy.

Natapos ang isang buong academic year na pilit kong minamahal ang Accountancy. Pilit kong bine-brainwash ang sarili ko na mahal ko iyon na iyon ang ginusto ko. Sa bagay binigyan nila ako ng kalayaan pumili ng gusto ko kaso pinipilit pa rin nila sa akin kung ano ang gusto nila.

Binalak kong mag-shift ng course pero sinira ko ang una kong plano. Napaka-irrational man nang dahilan ko pero ang nagpabago sa isip ko na huwag na lang mag-shift ay ayaw kong maging irregular student, ayaw ko ng mga mahahabang pagproseso sa papers ko at hindi ko rin alam kung paano ilalagay sa resumé ko ang paglipat ko ng course. Parang sinuntok ang puso ko noong sinabihan ako ni mommy na mag-shift ako sa IT o Computer Science. Isa kasi siya sa nagpilit sa akin, pero ang sabi ko ayaw ko. Hindi ko alam kung bakit pero naiiyak ako ng mga sandaling iyon.

Hindi lahat ng taong nangangarap may nararating pero kailangang-kailangan mo ng kahit isa mang pangarap para may makamit ka sa buhay mo. Ang pangarap mo ang blue print ng buhay mo. Kailangan may plano kang susundin hindi pwedeng wala.

***

Sa mall

Balak kong umuwi agad nung nagpunta kami ng Sta. Lucia pero hindi nangyari, eh. Naggala pa kami ni ate.

Abenson
Nag-canvass kami ng magagandang TV. Wala lang… Nag-canvass lang kami kahit hindi talaga bibili. Tapos biglang dumiretso si ate si keyboards' area at pinapatugtog sa akin yung “The Entertainer” pero hindi ko naman ginawa. Ayan na. Nagtanong na si ate tungkol sa keyboards tapos nag-uusap na sila. Aba! Si ate biglang naging taga-Libis at isang nagpapatayo ng isang restaurant. Malapit na magdugo ang ilong ko at ubos na rin ang attention span ko. Sinubukan ko na lang tumugtog pero wala akong marinig! Hmf… Naka-touch response pala kasi yung keyboard nila dun.

Roller coaster
Nag-roller coaster kami ni ate tapos nagkuhaan pa kami ng picture habang nasa ride kami. Abnormal nga kami. Mukha kaming mga turistang walang alam sa mundo.

Train
Sumakay kami sa horror train. Napapa-isip nga kami kung nakakatakot na yun ngayon. Dati kasi hindi naman kami natakot. Ayan! Mukha naman atang nakakatakot kasi yung mga naunang sumakay sa amin eh sigawan nang sigawan tapos meron pang naiiyak. Ayan. Turn na namin. Hinihintay ko ng matakot ako. Hintay… Hintay… Hintay… Wala namang nangyari. Yung isang nagbalak manakot sa amin eh sinabihan ko lang ng “Apir tayo” eh nilayasan na ako tapos yung isa naman kukuhaan namin ng picture eh nilayasan din kami. Yung mga kasama namin sa tren parang mapuputulan na ng vocal chords kung maka-sigaw… Nagkakalampagan pa nga, eh. In the end, nagtatawanan lang kami ni ate habang nanghihinayang kasi hindi kami nakakuha ng magandang picture.

Shawarlet… Shawarmalet… Shawarma na lang
Na-miss ko ang shawarma. Mmm… Ang sarap. Bumili kami ni ate pero pero yung mini version lang.

Bicho-bicho
Ang sarap talaga ng confectioner’s sugar kaso ang sakit sa ngipin. Marinig ko lang feeling ko nangingilo na yung pagitan ng mga ngipin ko.

Tinapay
Bumili kami ni ate ng pesto bread at garlic bread. Este, ako lang pala yung bumili ng garlic bread dahil ayaw na ayaw niya ng garlic. Ang sarap pa naman nung garlic bread. Hindi ko naman naramdaman na nakakain na ako ng garlic kahit meron nga akong nakitang garlic sa tinapay ko.

California Maki
Diretso kaming Tokyo Tokyo. Sabi ni ate California Maki raw ang bilin ko so eto naman ako nagpa-uto. Masarap naman kahit yung nalasahan ko lang eh yung kanin at yung mangga… Nadurog pa yung isa nung sinawsaw ko sa Worcestershire sauce. Sinubukan ko rin lagyan ng wasabe kaso hindi ko matiis. Nung dumampi na sa dila ko feeling ko merong karayom na tumusok. Inom agad ako, eh. Ayun. Nabusog naman ako sa kinain ko. First time ko rin mag-chopsticks ng hindi nasa bahay. Ang sarap talaga ng red tea nila. Ü

Cabalen
Sayang yung eat-all-you-can ng merienda sa Cabalen… Php95 per person tapos buffet na ng merienda…masnapili ko pa ang ibang pagkain. Siguro dpat nag-buffet na lang kami… Parang may nakita kasi akong palitaw, eh tapos gusto ko rin kumain nun nung araw nay un.

Sine
Nagyaya si ate manood ng sine pero hindi kami natuloy kasi wala na sa budget namin. Php100-120 ang sine doon at naisip ko pa na manood na lang ng IndiSine sa Galleria kasi mura talaga yun tapos nasuportahan ko pa ang indie films.

Hay!
Umuwi na kami. Inabot na kami ng gabi sa daan ni ate. Pagod na rin kami sa kakaikot. Hindi man lang namin nakita ang Hale na guest sa Sta. Lucia. Nakita naman namin si Faith Cuneta sa BigR Metro East. Wahaha. Wala lang. Gusto ko lang sila makita sa personal.

Truth

Truth hurts when you cease accepting it.
Truth is something that always haunts us.
Truth is the simplest reason you can think of.

Our class cards in Marketing are being held by our prof. She scolded us about what had happened. She really got angry when our student instructor still pushed through with the outing to Pansol, Laguna. I was looking straight to her eyes when she was scolding us because I just love the feeling of looking straight to someone’s eyes during those kinds of situations and she looked straight to my eyes also.

I really want to tell what had really happened when she was talking to (or scolding) us (me and Vera) just for the sake of clearing things out. There is no time for lying now and lying was not even in the list of my options.

Vera explained to our prof that that outing is for camaraderie purposes which only involve us and our student instructor. She still got angry. She has every human right in the world to get angry. We lied to her. Okay! I am including myself because my former school taught me a saying, “A member’s mistake is a group mistake.” And we are a group… Our lies just squeezed us in into more tightly packed container that has the higher possibility for great explosions.

Okay… It already happened and we cannot undo what had happened and correct what we did. All we can do now is to patch things up and find the best remedy for that and that is…the truth…the whole truth and nothing but the truth. Blaming one another is a very time-consuming event that should not happen.

We were contacting our student instructor but unfortunately we were not able to talk to him. He must help us get out with this situation for he is also the one who helped us get into this.

Anatomy of a Game

Kung dumaan ka sa tradisyunal na pagkabata tulad ko malamang na alam mo ang kantang ito…

“Jack en Poy hale-hale hoy sinong matalo siyang unggoy…”

For the record ay wala pa namang napapatunayan na genuine na unggoy siya dahil naglaro siya at natalo sa Jack en Poy.

Siguro dahil sa haba ng kanta eh hindi masyadong ginagamit ang kantang ‘yan… Well… Nung bata kasi ako hindi ako masyadong “in” sa paggamit ng kantang ‘yan… Mas trip namin gamitin ang

“Bato bato pick…”

Ayan! Kahit ata sinong Pilipino na dumaan ang kabataan dito sa Pilipinas alam ang game na ‘yan pati ang rules at mechanics… Mas simple nga naman kasi kantahin at masmabilis ang game…

Ano nga ba ang “Bato bato pick?”

Ito ay:
>Pastime ng mga magboyfriend na nagpapaka-isip bata
>Ang ginagamit upang malaman kung sino ang una sa isang laro
>Gumagamit ng papel, gunting at bato bilang mga simbolo… Minsan nagsasama pa ang mga bata ng pako, ulan, kidlat (na surely ay talo ang lahat ng nabanggit) at kahit anong maisip nila na pwedeng gawin sa mga daliri nila…
>Meron din ditong black magic. Ito yung pandaraya kung saan hinihintay mo munang maunang tumira yung kalaban mo tapos tsaka ka titira ng ikakatalo nung kalaban mo. Uhm… Gets ba? Hindi ako magaling mag-explain, eh
>Karaniwang up to 5 o 10 lang ang labanan dito kasi mahirap nang bilangin kapag masmalaking numero at kung magde-dare kayo na maglaro ng up to 100 eh kailangan mo na ng assistant taga-bilang
>May masmaikling version nito kung saan ang salitang “pick” lang ang gagamitin mo

Hmmm… Bigla lang sumagi sa utak ko na pag-usapan ang larong ito…

Ilang araw na rin kasi kaming nagtatalo ni ate kung sino ang maghuhugas ng pinagkainan at lagi akong talo kasi “bato bato pick” ang laro namin. Hirap na hirap na akong mag-isip ng teknik para matalo si ate. Minsan nga naisip ko kung sino manalo siya ang maghuhugas kasi siya naman ang laging panalo… Akala ko panahon ko na ‘yon para hindi makapaghugas ng pinagkainan… Pero… For the first time in this year! Ako ang nanalo sa amin! URGH! Lagi na lang… Pero ako na naman ang naghugas ng pinagkainan… Hayst!

Ayon sa aking obserbasyon hindi pa nagbabago ang “bato bato pick.” Isang classic na laro na nga iyon. Galing naman ng nag-imbento nun. Sino kaya siya? At kailan kaya nagsimula ang larong ‘yon? Hmmm???

Question and answer...

Psychoanalyze Yourself.
Fill in your answers and then scroll for the meaning behind it. Don't mess up the fun, do the answers first.

1. You are not alone. You are walking in the woods. Who are you walking with?
> My sister

2. You are walking in the woods. You see an animal. What kind of animal is it?
> It is a dog

3. What interaction takes place between you and the animal?
> Nothing… I just look at the dog…

4.You walk deeper in the woods. You enter a clearing with your dream home that looks like...
> Very modern… Very beautiful and artistically made… It’s a three-floor house where I can run freely inside…

5. Is your dream house surrounded by a fence?
> Yes

6.You enter the house. You walk in to the dining room and see..
> Big and grand table with food and drinks… Piyesta na ‘to!

7. You exit the house through the back door. Lying in the grass is a cup. What material is the cup made of?
> Glass... Crystal...

8.What do you do with the cup?
> Look at it… If it’s mine then I would probably pick it up

9.You walk to the edge of the property where you find yourself standing at the edge of a body of water. What type of body of water is it?
> Something smaller than the sea… A lake maybe… I don’t like to build my house on sand as base…

10. How will you cross the water?
> By a liner! Haha! Lake lang, eh! By yacht maybe… Hehe…

What the answers mean:
1. The person who you are walking in the woods with is the most important person in your life.

2. The size of the animal is representative of your perception of the size of your problems in your life.

3. The severity of the interaction you have with the animal is representative of how you deal with your problems.

4. The size of your dream home is representative of the size of your ambition to solve your problems.

5. NO fence is indicative of an open personality. People are welcome at all times.
The presence of a fence indicates a closed personality. You'd prefer people not to drop by unannounced.

6. If your answer did NOT include food, flowers, or people, then you are generally unhappy.

7. The durability of the material with the cup is made of is representative of the perceived durability of your relationship with the person you named in #1.

8. Your disposition of the cup is representative of your attitude toward person in #1.

9. The size of the body of water is representative of the size of your sexual desire.

10. How wet you get in crossing the water is indicative of the relative importance of your sex life.

I get older and older everyday… Today I get…much older…

I am 17 years old now. Goodbye sweet 16…

I wanted to be discreet about my birthday and I even just told few people about it since my college life started.
I have never wanted to celebrate my birthday annually since I get older everyday.
I almost got late this morning… Nah… Our Humanities prof arrives later. I entered our room and was surprised. My classmates greeted me a happy birthday. My eyes became wetter and wetter that I almost cried.

To Jeffrey and Zino… Zino and Jeffrey… And to everyone reading this…
Then I saw, a white candle lighted on the upper-right corner of my supposedly old wooden chair. Well… I thought there’s a wake. It stands together with two cupcakes (I think) and our Marketing module lies above a note. Well… It was a birthday note written on a 6-column journal. I let my eyes wander through our white painted room. I was looking for Vera, Zino or Jep. No one… I saw none of them. I just saw the green translucent envelope of Vera (I think). I cannot believe my eyes. Then, I sat. I saw Zino outside our room. I almost wanted to cry. My eyes were filled with tears that my sight became blurry. I have never expected this from them…from the two of them to be exact. They always pick on me. This is to both of you… I really appreciated what you’ve done. It shows, doesn’t it?

To Vera… To Vhe… And to everyone reading this…
My first sincere embrace was with you (excluding embraces with my mom), Vera. I just like the feeling knowing that you are there. You have given me too much. Thank you… I am really glad I knew you. I can still remember the day I first met you and your big Pooh bag. I can still remember how I liked your name. Oh… I want to express my most earnest appreciation for what you have given me.

To Jeffrey, Vera and Zino… Vera, Zino and Jeffrey… Zino, Jeffrey and Vera…
I love the three of you. You are special to me. I really have had a hard time finding you. I even told my sister that I was finding no friends. Why should I search beside me if what I am searching for is in front of me? I was really wrong. Who could dip his finger into my drink? Who heard my stories twice or even thrice? Who could teach me how to love standing? Who could teach me how to embrace sincerely? Who taught me to love sudoku? Who taught me to look up every conversation? Who helped me understand life more? Who… who… who… The answers are the three of you. Hehe…

Sobrang natuwa talaga ako kanina. Tears of joy yung naranasan ko. Hindi ko na maipaliwanag yung sayang naramdaman ko kanina. Basta. Naging iba talaga yung birthday ko ngayon dahil sa inyo… Ibang-iba talaga, promise… Kahit walang birthday cake, walang birthday song, kahit walang birthday candle, kahit wala pa man ng kung anumang may birthday eh… Masaya talaga ako… Akin na lang yung kandila… Gagamitin ko kapag brown-out sa amin. Hehe! Joks lang…
***
Yey! 1ooth post ko na ito... Mabuhay!

Of Rhymes and Poems (and of wrong grammar)

Do you know I rhymed for you?
Delight me that you did, too
Listen to me, listen to me now
I endeavor to tell how things how

Hasty dealings happen did
Goodbyes I have tried to bid
I believed all is a fallacy
Almost believed what I did not see

Awaken one day I knew
That my battle is with you
Everything has been over the air
There been pain and ache I cannot bare

You see what I cannot see
I am me so let me be
My life is then at my discretion
My life is an owned obligation

Time pacified our uproar
In life there is of great more
Let us sort it as an experience
Experience by us and the heavens

I think, to end this talk must be now
There is next time, I believe somehow
This moment I use to seize
These verses I am to cease

Of Time, Pain and Pleasure

Time is an abstract idea created by men to measure how long they will suffer pain and experience pleasure. It is a murderer for which it planned to kill everything. It is an ally for which it gives space for the existing. There is no much assurance that time will still be there later for the living but there is always eternity for those who lived.

“There is no one who loves pain itself, who seeks after it and wants to have it, simply because it is pain…” – Lorem Ipsum

The idea of pleasure began when the idea of pain started. It all happened in time. Please let me know that there is more to time than being time itself.

***
These are little thoughts from me. I am not very sensible all the time. I can speak nonsense and ambiguity. I, also, want to take this space to thank the people who, at least, made me feel I am sensible even though I am intellectually confusing at times.

PS
I have written this because of much pain I cannot feel and of much pleasure I cannot experience. Well… There is time for everything. Let time take its course into my life.

Hearts' Day

Ü
Ok! Today is Hearts’ Day more, better and popularly known as Valentine’s Day.

I was planning to wear my red shirt with the statement, “Intimacy is Dead,” but I might look like very loveless when I do that. Medyo iba ang dating ng araw na ito sa akin… Siguro dahil hindi ako sanay pumasok ng 7:30 am.

Wala naman masyadong espesyal na nangyari ngayong araw. Uhm… Maliban na lang siguro nung pa-lunch time na.

Birthday ni Jep ngayon! Nyihi! Akala ko kakain kami sa Jollibee ayun pala eh sa Chowking. Salo-salo Sets ang kinain namin. Hindi ko alam yung tawag sa mga pagkain… Uhm… Iilan lang yung kaya kong i-identify at ayun ang chickenballs, shanghai rolls, soup, chicharap at syempre ang kanin.

Medyo nahirapan akong kumain kasi yung isa naming ulam eh yung malalaking tipak ng karne. Halos hindi ko na nga nguyain. Kanin na lang nginunguya ko. T_T Naka-braces kasi ako kaya yung meat eh sumasabit sa mga bakal na naka-semento sa ngipin ko.

Wow! Inubos ko ang food ko! As in hanggang taba kinain ko at pati yung soup hinigop ko. Pero wala pa rin ako sa kinain nina Victor at Zino!

Chicharap + Chili sauce + Sweet and sour sauce = Kakaibang lasa
Chicharap + Calamansi + Lettuce + Toyo = Maasim na mukha
Chicharap + Chili sauce + isa pang unknown na sauce + sweet and sour sauce = YIH! Ano yun!

Basta! Weird sila kumain! Nawiwindang ako sa kinakain nila. Hehe! Pero masaya kanina.

Ayan! Pauwi na kami! Si Jep na lang ang kasama ko. Ok! Akala tuloy eh mag-boyfriend at girlfriend kami. Naharang pa kami ng isang flower vendor na pilit kaming binebentahan. Tsk tsk. Basta… ang masasabi ko lang ngayon ay…

Happy Valentine’s Day!
Happy Birthday Jeffrey!

Teachers' Day

Today is PUP’s teachers’ day… I believe so…

I do not know if we gave some flowers to our English prof… We were just busy playing word factory at that time.

Ok! Accounting time! Ma’am Pilapil came… I think she was in a red blouse.
She entered the room and sat behind the table. The music started and we began singing. We gave flowers and lots of tokens of appreciation. She cried. We cried. I cried. She said we are going to finish the semester and she’s expecting us to be accountants some day. She said she will live up to 5 – 10 years. She still cried. We still cried. I still cried.

She has breast cancer. Her other breast was removed but the cancer cells spread onto the other one and even affected her bones (as what the other prof has said). I can feel her pain. I can feel her weakening spirit. Her droopy eyes are able to tell the story of her constant struggle for life. T_T

Now I understand why she has a hard time teaching and explaining things to us, why she keeps on saying she’s disabled, and why she keeps on reminding us to pamper her.

I cried when I saw her cry.
I hope she gets those cancer cells off her body.
Hay…
Let’s pray for her and all the other cancer patients in the world.

Having to Like Kids

Having to like children is a matter of loving your childhood.

I do not know why but I can hardly enjoy children’s company. Maybe they think superficially, ask excessively or act intuitively… Or maybe all of the three.

I got very angry this yesterday. Reason? Kids! Kids! Maddening kids to be exact!
I was taking a bath when I heard a glass break. I rushed to see what happened. Ok! A flying bottle of Red Bull hit our window and smashed it into pieces. I looked at the broken window, paused for a second and yelled, “ANO BA KAYO?! NAKAKABASAG NA KAYO, AH!” My aunt, mom and sister went to see and talk to the one who did the throwing.

I rushed to my sister’s room to see who did it. I saw three infuriating kids throwing stones to the house beside ours. That did it! I shouted at them. My hands are shaking, breathing is hard and my chest is hurting.

A kid in pink shirt told me that those irritating kids are hiding. I shouted, “PAKI KO?!” I just thought that there is no way to escape. I rushed to the badminton court where they are. I saw the kids! Those rascals! My eyesight seemed to dim when I did not see the one who told me to kiss his ass. Oh! Add this… He even cursed me… Not verbally… You know… The dirty finger…

Their parents were not there to witness how their children lied in front of me and the other people around. That kid in the white shirt! Kids are not supposed to be liars!!!

My anger cooled off after several minutes. Hay!

Incessant Change of the Salient Being

Ok! People change.

You are not them. You are not supposed to be like them. You are supposed to be like you and what you like to be. Live your life at your own pace. Do not hurry but never be too slow.

It took me much effort because of you and me.
You: I am referring to the persons, whoever you are, who made me think poetically.
Me: The best person I have.

Do not judge me solely from what you could only read. I am no poem to be read.

“Today: You will be 64% lucky and 36% unlucky”

Horoscopes… Fortunetelling… They will tell about your fortune or misfortune.

I enjoy reading Libre’s horoscopes because they are, most of the time, funny… e.g. Maglaba ka na ng damit dahil mawawalan kayo ng tubig mamaya. Some times they are little pieces of advice that you would really like to take seriously. e.g. Ingatan mo ang wallet mo baka madukutan ka.

There’s nothing wrong in reading or hearing them but relying on them is off beam. It’s only YOU that will make your fortune and mishaps.

A fortuneteller told someone that she’s going to live long (up to her 90s I think) but, sadly, few days after that she passed away. May she rest in eternal peace. Another one… A fortuneteller told a girl that her boyfriend loves her more than she does but few weeks/several days after that they broke up and the guy reconciled with his ex-girlfriend. Those fortunetellers are a fake! Nah… Fortunetelling is not a sanctuary of the definite. It is the refuge for those who wants to get off the beaten track. You go to a fortuneteller to hear how lucky you will be this day, this week, this month or this year. It’s such a nice thing to hear how fortunate you will become, isn't it? That's why fortunetellers are existing.

Some believe that your fortune is in your hands… Take that literally. Palm readers take much effort to give meaning to those lines in your hands. What if you don’t have a hand? Or your hand got amputated? Do they also read the palm of your feet? Do they give meaning to those corns on your toes and feet?

Let’s just wait for the first fortuneteller that will tell your LUCK-UNLUCKY PERCENTAGE. Is there already one?

Making art...

Our Humanities professor told us to create our own work of art. OK! That would pose as a challenge for an artistically perplexed person like me. It has been already half a day that I have been thinking about my assignment and what to draw. Originally, I have decided to use charcoal pencil but that would smudge easily so I dumped that idea and made use of permanent marker.

Subjects started to flood my head but I found it hard to turn them into pictures because I can only feel them and not imagine them. I wanted to draw my everyday life which includes LRT2, jeepneys, roads, books and my sister. Hayst! When I found out that I could never turn them into nice art I tried thinking about what people usually do, what we usually have in common, what we… Wah! It’s so hard…

I tried to draw life and death because I am fascinated with the idea that life is uncertain unlike death. Unfortunately, I failed to draw them. They just remain ideas. Hayst! I even thought of having to pass a blank illustration board.

It’s just this afternoon when I have produced something that really pleased me. I drew outlines of walking people’s feet.

The picture is quite blurred and dark...

I asked my aunt about my drawing and she thinks that it is about different walks of life… Well... WHY NOT?! But it is about traveling. Everyone travels even if you just sit around or lie down. You, together with everyone else, travel in time and in space. I really felt good after I finished my work. At last… At last…

For the times I have counted and the times that counted

The current year is about to end in a couple of hours and before it happens let me say and share these few things…

I have been able to start a few and end a few
I have found my another cherished few
I tried and I failed a lot
I am making an effort to think wisely
I have regretted many
I am still weird and hard to understand
I have gotten what I have given
I wanted to say “Sorry” and Thank you” but I never did
I wanted to show earnest appreciation but I do not how
I started learning Appreciation 101 and Sorry 101
I have learnt that important things are the ones left unnoticed
I discovered that numbers are only used to count physical things
I changed, am changing and will change


Salamat sa pagiging thoughtful
Salamat sa care na pinakita niyo
Salamat sa happiness na ni-share niyo sa akin
Salamat sa maraming bagay na tinuro niyo sa akin
Salamat sa oras na binigay mo sa pagbisita sa blog ko kahit may ginagawa kang iba
Salamat sa paghintay mo sa akin kahit male-late ka na
Salamat sa pang-aasar kaya ngayon nawawala na yung pagiging pikon ko
Salamat sa pagturo mo sa akin ng Sudoku
Salamat sa pag-offer ng pagkain sa akin
Salamat sa pagpapautang sa akin sa tuwing tinatamad akong magbayad
Salamat sa pagpapalaro sa akin sa cellhphone ninyo
Salamat sa pagpapatext sa akin
Salamat sa pag-upload ng pictures ko/natin sa Friendster
Salamat sa pagtiya-tiyagang binibigay niyo tuwing tinotopak ako
Salamat sa support
Salamat sa effort
Salamat...

Sorry kasi minsan nakakalimutan kong intindihin ka… Kayo…
Sorry kasi hindi kita pinapansin. Natatakot kasi ako.
Sorry kasi hindi mo nalaman ang mga dahilan kung bakit ako ganon
Sorry kasi hindi ko nagawang pasalamatan ka para sa nagawa mo sa akin
Sorry kasi naging mainitin ang ulo ko
Sorry kasi dahil sa akin minsan wala kang magawa
Sorry kasi masungit ako
Sorry kasi hindi ako naging seryoso sa mga bagay na dapat seryosohin
Sorry kasi childish akong mag-isip minsan
Sorry kasi hindi kita mapansin kahit nasa harap lang kita
Sorry kasi binilang ko yung mga ginawa mo para sa akin. Maling-mali ako.
Sorry kasi hindi ako nakapag-sorry sa mga maling nasabi ko
Sorry kasi nabigyan kita ng mga problema
Sorry kasi nabunggo kita sa papag na nakatagilid
Sorry kasi pinaltos ang paa mo sa kakalakad
Sorry kasi lagi na lang ako busy o wala kapag kailangan mo ako
Sorry kasi nai-compare kita sa iba
Sorry kasi minsan nakakalimot ako
Sorry kasi hindi ko napakita kung gaano ka kaimportante sa akin.
Sorry kasi minsan hindi ako maka-appreciate
Sorry kasi wala akong masabi o magawa nung ikaw naman yung nangangailangan
Sorry…

Sa mga bagay na hindi ko na maalala pa… Thank you at sorry...

The UP Adventures: From Oblation Run to The Bomb Threat

Pumunta kaming UP nung Friday (Dec. 15, 2006)… Para manood ng… Dandananandanan! Oblation Run at syempre Lantern Parade!

Nandun kami sa baba ng hagdan ng dadaanan nila… Sa may AS steps ata (Tama ba?). Ayun! Pero mali pala ang inaasahan ng maraming tao dahil galing sila sa isang bagung-bagong van at ayun! They came from behind! Puro pwet lang nakita ko at ng mga kasama ko. OK na ako kahit pwet lang… Yung mga nandun sa pinakagilid ng daanan eh syempre naka-boso… Ahahaha!

Wala na kami masyadong makita at nakita kaya nagpasya na kaming umalis. Umupo kami sa Acad Oval at dun nilapitan ng mga taga-IYF na tudamax ang effort sa pagsasayaw. Ayun… Ang tagal naming umupo sa Acad Oval…

Dumating na ang mga taong-jackstone! May bagong parada! Nandun nga si Astroboy, Spiderman at marami pang iba. Syempre may mala-oble din silang tema. Ehehe! Censored nga si Astroboy eh tapos may mga costume na umiihi habang naglalakad! San ka pa??? Ahaha! At ayun. Todo effort naman kami sa paghintay sa lantern parade na may bomb threat pa nga raw. Tapos umupo ulit kami sa Acad Oval… Upo… Upo… Upo… Hanggang sa maging green na yung mga pwet namin. Ahoho!

Onga pala! Ang mahal ng bilihin dun! Aba! Ang taho na limang piso lang dito eh 10 pesos na dun! At yung kakarampot na nilagang mani eh 20 pesos na! Walang jo yan! Naghirap ako nung araw na yun! Pati yung dirty ice cream dun na 10 pesos eh dito nga five lang yun! (-_-) Ang mahal talaga… Kapag pala pupunta ako dun dapat magpayaman muna ako.

Hay…
Para sa Oble: May susunod pang years… Hehe!
Para sa Lantern Parade: Tsk! Sayang at hindi ka namin napanood!
Para sa mahal na bilihin sa UP: Ang mahal talaga!
Para sa Acad Oval: Masyado kang madamo! Hehe!
Para sa taho, ice cream at nilagang mani vendor: Pwede bang tumawad?

Wala munang bopis, libreng dyaryo, crosswords, sudoku...

Ayan… Bakasyon na rin sa wakas. Maraming estudyanteng tulad ko ang naghihintay niyan. Pero masaya nga ba ako dahil bakasyon na?

Uhm… May hang-over pa ako ng pagpasok.
Wala akong raket ngayon.
Walang pasok, walang baon.
Wala rin akong maiipon at hindi na muna ako makakakain ng bopis na puro sili sa carinderiang katapat ng carinderia ni Manang Luchie. Hay…
Wala munang hinatayan sa platform sa Santolan.
Wala munang Xpress at Libre.
Wala munang crosswords at sudoku.
Wala munang attendance sa CR na laging masikip, mainit at mapanghi. At laging baha!
Wala munang akyatan blues hanggang fifth floor…
Wala munang… Hay! Routine na nga ata talaga ang buhay ko. Araw-araw kong ginagawa yun, eh. Hindi ko talaga alam kung masaya ba ako dahil bakasyon na.

Hay… Buhay estudyante nga naman. Mga two weeks din kaming walang pasok. o_O Ahoho! Matagal-tagal pero tambak sa gawain…

Nga pala!
12 days na lang before Christmas!
Advance Merry Christmas!
Ang aga talaga ng bakasyon namin!
o_O

My thought for the day:
"Hindi ako naging ako nung mga panahon na akala ko ako ay ako." –Ako

Great Expectations

For these past few days I have been thinking about myself, my so-called endowments and my soon-to-be discovered talents. I have never been like this since my sister won a prize in an essay-writing contest and since her article got published in a column of Libre. For several times I have thought that maybe there’s an open door for me in the field of writing but for several times, too, that I have thought that its door is close with the big red detour sign leading me to somewhere else.

They’re expecting too much from me. My mom is proud about her talent in writing good business correspondence and my sister is a blooming free-lance writer. Are they expecting me to be a good writer also? Or are they expecting me to be someone who simply stands out from the crowd?

I have never discovered myself fully. My so-called talents never bore any award for me. Maybe it is also due to my tendency to be idle when I do not like what I am doing or maybe it is due to I do not want to exert much effort to notice my hidden talents. I have never set my goals high. I just dream high. It’s such a big difference.

I have told myself that I can barely have what I want but a saying always pops in my head and that is, “There are two tragedies in life: not getting what you want and getting it.”

I do not know when I will be turning into ashes so I want to have an achievement by now. Currently, I am failing to help myself. When will I not? I am tired of being like this.

I love you... I love you... I love you...

Hindi ako sanay na sabihan ng “I love you…”

I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you…
Hmmm… Wah! Hindi effective… May pagka-windang effect pa rin talaga… Bakit ko nga ba ito sinasabi? Nabasa ko kasi sa isang blog ang “Luvshu. Mwah.” Ahem! Hindi naman sa assuming ako, ha! Ako yung sinasabihan! Pero hindi someone special ang nagsabi. Pero special pa rin! Pano yun? Uhm… Hindi yung someone showbiz… Friend ko siya! Ayun!

Ilang tao na rin ang nagsabi sa akin ng “I love you.” Pero hindi lahat English! Yung iba kasi Filipino… Uhm… Yung “Mahal kita.”

Nandyan si Noka, si *toot*, si *toot the second*, sarili ko… Basta! Many to mention… Sana nga many… Hoho!

Minsan talaga kinikilabutan ako kapag sinasabihan ako ng ganon. What’s the problem with me?!

Lumaki naman ako sa mundong may pagmamahalan.

(o_o) Naiinis ako. O_o Sasabihan ka ng ganon pero wala namang ginagawa. O kaya sasabihan ka tapos biglang mawawala… O kaya naman kahit simpleng kumusta eh hindi magawa. Pero taken na BUSY nga kasi siya. T_T Oh, ‘di ba! Kaloka! Pero that’s life. Naman! LAHAT NG PROBLEMA EH KONEKTADO SA “THAT IS LIFE!”

Pero hindi ata normal yung ugali ko! Tulong…

Medyo matipid lang talaga ako sa pagsabi nun. Minsan nahihiya akong sabihin kasi may windang effect din sa kanila yun. Hindi sila sanay na marinig sa akin yun. May pagka-sungit effect kasi ako.

Sosyalerang ewan

Kausap ko yung 2 kong kaklase kahapon. Yung isa nagbibigay ng beauty tips sa akin tapos yung naman eh nakikipag-usap sa akin tungkol sa love life (hindi love life ko) at kung anu-ano pa.

Ako kasi yung tipo ng tao na gusto ko lang ng pantalon, t-shirt at rubber shoes/sandals. Simpleng-simple lang talaga ako. Hindi naman kasi ako yung tipo ng todo japorms. Tinatanong din nila kung marunong ba akong mag-ayos ng sarili ko. Well… It shows… Hindi ko talaga hobby ang magsuklay at ang palitadahan ng pulbo ang muka ko. Parang lagi akong dinadaanan ng Super Typhoon eh. Ü Uy! Teka muna! Nag-ayos na pala ako nung grad ball namin! Oh, ‘di ba?!

Mukha raw akong soyalerang ewan. What’s sosyalerang ewan? Do you mean it’s the pa-sosyal pero hindi really sosyal? Oh, my goshy! Ahem! Nagbagong anyo ata ako. Hindi naman ako pasosyal. Mukha raw akong nage-fx pero sa katunayan hanggang jeep lang ang kaya ng budget ko. May nagsabi pa nga sa akin ng ganito eh… Ehem ehem…

“Sa tingin ko mayaman ka. Hindi mo naman makikita sa pananamit yun, eh.”

Nyay! Compliment ba yun o insult? Mukha ba akong gusgusing bata?
Dahil ba sa kulay ng balat kaya ko? Dahil ba sa mga piraso ng bakal na nakasemento sa mga ngipin ko? Dahil ba sa bag na gamit ko sa school kahit napunit-punit na ‘yon? Bakit ganon ang tingin nila sa akin?!?! Well… Well… Well… Hindi po ako mayaman at higit sa lahat hindi ako sosyalerang ewan. Hindi nga ako magaling gumamit ng fork and knife sa restaurants! Solid ako sa spoon and fork! Hindi nga finesse ang pagkilos ko, eh!

Hay… (-_-)

I can’t believe that my eyes were teary before we went home. It was due to some uncontrollable variables in the environment.

Yesterday I was narrating an event. I was very serious when the person I was talking to suddenly said something about being funny. My vision seemed to dim. I felt so much frustration.

I really have a hard time expressing myself through words because I am rhetorically perplexed. My vocabulary seems to narrow every time I want to say something and things always get jumbled in my head.

And I just continued chatting with him/her.

It’s a tough task for me to express my emotions and they just end up tightly packed in my chest… Maybe that’s why I can hardly breathe every time I get angry. To every one who’s involved in this entry and to anyone who thinks they are involved… Just read the following…

Please try to understand me.
I can hardly conform with some of your ideas. Give me time...
I may not be really expressive but I am sensitive enough to know what’s happening.
Stop thinking that I am always happy. I do smile a lot but that does not mean that everything is in their place.
I became like this, partly, because there are people who don’t take me seriously.
It may be a text away but it is not enough to show how I really feel. Stop making me feel that everything’s funny every time I am burdened with these kinds of stuffs!
I have had hurt many people. I am human. I err. I fail. I am sorry.
Not everything is here. Well… As what I have said... I have problems with expressing myself through words. Words are weak in containing man's desires and emotions.

I can’t believe I almost cried for you.

How divine is it to forgive?

“Life does not cease to be funny when one cries and it does not cease to be serious when one laughs.”

Ang Musical na LRT2 at ang First Day

52 days before Christmas… Nov. 3 yun! Ngayon yun! At ngayon din ang first day ng 2nd sem namin. Gamit ko pa yung leather kong backpack na medyo dyahe dalin dahil matigas!

Akala ko eh nananaginip ulit ako. Aba! Musical na ngayon ang LRT2! Umaasenso! Dati kasi yung akala kong music sa loob ng tren eh galing lang pala sa isang pasaherong nagsa-sound trip. Christmas songs na yung pinapatugtog syempre.

Ayan! School na kami! Yehey! Konti lang yung tao siguro dahil medyo alanganin nga naman na ngayon ang first day ng klase at may kumakalat na mga balita na sa Nov. 6 pa ang totoong start ng klase.

Ayun! Inindyan kami ng profs. Yung prof lang namin sa Accounting yung dumating! Huhu! Ang galing niya talagang manakot! Mahirap i-explain, eh! Ganito pa nga yung pagkakaintindi ko sa mga sinabi niya,

“Tres na ang pinakamataas kong binibigay. Hindi ako mahilig magturo kaya dapat kayong mag-aral. Marami rin akong ipapagawa sa inyo kaya kailangan niyo ng at least isang pad ng 6-column worksheet. At magdudugo ang mga utak niyo sa puro computations na ipapagawa ko. Mahilig din ako sa penalties.”

(-_-)
Dos ang kailangan namin! Pambihira naman. At take note… “At least” isang pad ng 6-column worksheet yun, ah.

Ayun. Dahil sa inindyan kami ng profs namin eh lumayas na rin kami. Nasa bakasyon pa ata yung iba, eh. At syempre LRT2 ulit! Aba… Musical pa rin at kahit sa mismong platform eh may music na rin. Ahihihi… Pagkatapos kaya ng Pasko meron pa ring ganon?

Childhood

Tumawag sa akin kagabi ang isang childhood friend. Medyo may pagkamalabo sa akin ang kwento ng childhood ko.

Malambing na boses ang unang bumungad sa akin. Hindi siya nagpakilala at nagpapahula pa kung sino siya. Aba! Hindi naman ako manghuhula pero alam kong siya si Kadija hindi ko lang sinabi.

Hindi ko matandaan kung close ba kami nung mga bata palang kami. Binalitaan din niya ako sa whereabouts ng dati naming mga kalaro. (o_o) My gulay! Hanggang pangalan na lang ang alam ko! Hindi ko rin matandaan ang edad nila!

Kumustahan at balitaan ang maikling pag-uusap namin. Medyo na-excite din akong maka-usap siya kasi syempre! Naging parte rin siya ng slightly forgotten childhood ko. First year Economics student siya sa UST. Uhm… Baka makita niyo rin siya sa Starstruck4. Sumali raw siya roon! Tapos… Baka nagkikita na pala kami sa LRT2 tapos hindi ko alam. Basta ang alam ko kulot siya and she’s 5’6” tall. Whoooh!!! 5’1” ata ako, eh. Ang tangkad niya! (-_-)

Tinatanong rin niya kung ano hitsura ko. Nako po! Speechless ako! Ang sinabi ko lang, “Ito maliit pa rin pero masmatangkad ako kay ate!” Hehe! Talagang binida ko yung height ko, noh!

Ayun. Nagyaya siya na magkita naman kami minsan. Sa piyesta raw o kaya sa debut niya. Ü Nako… Nasha-shy ako. Ahehehe! Pero gusto kong pumunta, ah!

Check-op

Linggo nun. Kakagaling lang namin sa ortho para papalitan yung wire ng braces ko na naputol. Magtetext sana ako ngunit biglang… *TOOT* Check operator sevices… Huwat! May 20 pesos pa akong extra load! Hindi ko man nagamit. (o_o)

Ilan sa mga naipong messages sa inbox ko ay ang mga sumusunod:
“They say things don’t happen accidentally. If they are bound to happen they surely will. You’re not just an accident, I was meant to know you for a reason.” >Aw. Ü

“Everyday I soak myself with reasons to forget them. Everyday I lie. Everyday I try to find strength to get me through... And yet everyday I die...” >Paki-explain… (?_?)

Syempre kung may seryoso may joke din. No offense to Chinese…
New born Chinese names:
Born secretly: Tina Go
Born swindled: Lino Co
Born alternately: Sally Tan
Born accused: Macy Sy
Born honest: Uma Ming
Born dark: Andy Lim
Born fat: Lucky Chan
Born fatter: Bob Uy
Born evil: Daemon Yu
Born flirt: Alan Dy
Born smelly: Kelly Kay Lee
Born different: Eva Yan
Born incomplete: Cole Ang
Born sick: Hatch Cheng
Born cute: Eddy Mi

Meron din talagang... Uhmm… Basta maganda kaya speechless ako.
“There are two greatest days in your life… The day you were born and the day you discover why.”

Meron ding mga panloloko at akala ko ay seryoso talaga.
“If you have deposits in Pan-Asia, Banco De Oro and Cocobank withdraw it ASAP! Rumors say they’re in trouble and will soon merge to become Pan-De-Coco!”

Syempre. Andyan din yung about love.
“One day a girl asked her boyfriend, “Ilan na ang minahal mo?” The boy was confused. He then looked back at the girl and said, “Bakit ilan ka ba?””

“It is really very sad to let go someone you loved with your whole being… But sometimes letting go is the bet way out and the most sensible thing to do… Love conquers all but not everybody wins the battle. Conceding does not mean you’re weak but it shows that you’re brave enough to face reality.” >Yung last line sana dito yung ise-send ko, eh! Tapos bigla na akong check-op.

At hinding-hindi mawawala ang quotable quotes from movies… Yung isa ‘di ko alam kung san galing.
“People will adore and love you for all the things you’ve done for them, but will hate you for a single mistake. That’s the irony of life.” – Uncle Ben, Spiderman

“You know you’re in love when you can’t fall asleep because reality is finally better than your dreams.” – Dr. Seuss

Hindi rin mawawala ang Erap Jokes. >Pero hindi na ito na-trap sa inbox ko. Share lang.
Erap calling
Erap: Miss. Gusto kong malaman kung gaano katagal ang biyahe mula sa Pilipinas papuntang San Francisco
Telephone Operator: Just a minute, sir.
Erap: Ok. Thank you. (At binaba na ang phone)

At syempre. Hindi mawawala ang text ng ever-loyal kong textmate.
“Your Account Balance as of 10/31/2006 10:02:07 is 0.00
You also have 0 remaining free texts.”

Enrolment

Tapos na rin ang enrolment para sa second sem. Tapos na nga ba? Ay hindi pa pala. Isa ako sa mga naunang nakatapos. Yung iba eh magpapakahirap pa. Hay… Kawawa naman sila.

Hay! Wala namang nangyari nung first day of enrolment namin. Ayun. Nasayang ang ilang oras ng buhay namin kahihintay. Muntik pa kaming mapalusong ni Jep sa maitim na baha. Buti na lang nandyan ang pedicab para iligtas kami mula sa paglusong.

Ano nga bang meron nung second day? Hindi ko masyadong maalala. Basta nag-Chowking kami. Umuwi ulit kami ng maaga. At… At last nadama ko rin ang 25 pesos na binayad ko para sa dyaryo ng College namin. Nakakuha na rin ako ng kopya. Ang P.E. pa pala namin ay social dance. Hala! Nag-tango na kami nung 4th year high school at hindi naging madali ang mga pangyayari.

Third day… Sa wakas! Nakabayad na rin ako. Naupuan pa nga kami ng mga nakapila sa validation! Nakaupo kasi yung pila ng sa cashier tapos yung sa validation nakatayo. Hay! Napipe pa kami ni Jeda.

Nasa loob na ako nun pero wala akong ibabayad. Tapos pinalabas pa kami tapos pinapasok ulit. Ayun! Nakuha ko na yung enrolment slip ko kaya makakapagbayad na ako. Dumating ang isang kaklase namin. Mukha na siyang haggard kaya nagprisinta akong ibayad siya. Tapos dumating na ang kontra bida. Dandananandanan! Tinatanong yung pangalan ko tapos pinagsisigawan pa ako. Kesyo lalaki raw yung ibabayad ko at masyado raw akong mabait. Hindi niya alam may sungay ako!

Kukunin daw ako agad ni Lord. Sabi ko naman eh dadalawin ko siya. Marami raw talaga bumabastos sa kanya at nasama na ako sa black list niya. (-_-) Sina Froilan, Hyde, Hazel, Gibson and many more na yung naglakad ng validation ng OR ko at ng registration card ko. Take note, ha! Abot hanggang 4th floor ang pila sa validation. Thank goodness natapos ako kahapon kahit gabi na ako nakauwi!

Alay-lakad

Breast cancer... Ang alam ko pati lalake eh tinatamaan nito. Isa ito sa major causes of death lalo na sa mga kababaihan. (-_-) Aw.

Nag-alay-lakad kami kahapon sa Mall of Asia… Uhm… Walk for a cause yun. Fund raising. I have had a scarce idea about the event. Basta ang alam ko kailangan kong pumunta doon, mag-register at maglakad. Period! Kanina ko nga lang nalaman na 3 km pala ang nilakad namin.

Sa jeep pa lang may 2 nang taga-PUP. Uhm… Tapos kasabay rin namin sila pagsakay ng bus. Ahehehe… Field trip nga ang naging dating. Puro kami PUPians sa bus! Tibak pa ata yung nakatabi ko. Hindi ko lang alam kung oo nga.

Buti na lang nakita ko yung mga kaklase ko at ayun. Nag-start na ang program pero tyan-pababa lang ni Regine Tolentino ang nakita ko. (-_-) Ayun… Lakad lakad. Nag-shortcut kami ni Vera. Dun kami dumaan sa may bagong tambak na lupa. At syempre! Lumubog ang mga paa namin pero hindi yung eksaheradong pagkalubog.

Isang baso lang ng Milo yung nadama ko sa freebies na ibibigay sa amin. Lasa pang paper cup. (-_-)

Syempre andun na kami kaya naghintay na kami sa pagbukas ng mall. Bankrupt nga ako, eh! Nagpagawa kasi ako ng keypad ng cellphone ko. Yehey! Hindi na ako gagamit ng letter Z kapalit ng letter S!

Hindi ko alam kung nakatulong nga ba talaga ako sa ginawang fund raising. Hay. Hindi ko alam kung anong naging silbi ng pangalan at pirma ko sa kapirasong papel na sinulatan ko. Sana nga nakatulong yung pagpirma at paglakad ko. Kasi ayun lang kaya kong i-contribute.

Sa may LRT2

Lagi akong sumasakay sa LRT2 at hindi maipagkakaila na naging parte na iyon ng buhay estudyante ko. Aba! Syempre ayun ang gamit ko para mabilis ang biyahe ko.

Recruiter
Dinadama ko ang malamig na simoy ng hangin ng umaga at dahan-dahan akong naglalakad pababa ng overpass. May isang lumapit sa akin at pinagtatanong ako. Medyo hesitant akong sumagot, puro oo, hindi at tawa lang ang binibigay ko sa kanya. Tapos bago kami maghiwalay sinabi niya ang pakay niya sa akin… At ayun ang i-recruit ako bilang staff sa Jollibee.

Siopao
Anim kaming magkakasama noon. Standing ovation ang drama namin. Yung isa naming kasama eh busy sa kakaaral kami naman kwentuhan. At biglang… Dandananandanan! Huminto ang tren! At ayun! Napaatras yung kasama naming nag-aaral at nakaapak siya ng plastic na kulay red and white na stripes. Tapos *boog*! Kala namin styro yung naapakan niya ngunit dalawang plastic pala ng siopao.

Platform
Ilang araw bago tumangay ng bubong si Milenyo eh naranasan na naming ang pre-hagupit niya. Ang tindi! Umuulan sa mismong platform ng LRT! Ayun. Basa kami. Parang ang laki-laki naman kasi ng payong ko, eh! Kahit nga butas yun eh lagi ko namang dala! Ü

Speechless
Palabas na kami noon at pinasok ko na yung ticket ko after ipasok ng sinusundan ko yung ticket niya. Aba! May dalang sako yung sinusundan ko. Dumaan siya at dumaan ang sako niya. Nung turn ko na eh hindi na ako makalabas! Help! Ayun. Buti hindi na ako ininterrogate nung lumabas ako sa gate sa gilid. Whew! Hindi na nga ako nakapagsalita nun, eh! Nagulat ako sa mga pangyayari.


Safety Handrails
Dahil nga laging standing ovation ang drama namin kailangan namin humawak sa sinasabi nilang safety handrails. Naman! Ang lagkit ng mga poles na yun, ‘no! ‘Pag bibitiw ka na eh parang dumikit na yung buong palad mo. (-_-)


Ilang kwento pa lang ito mula sa first sem ko sa first year ng college life ko. Ayan lang ang tanda ko, eh. Ü

Class Card Adventures

Ayan! Sembreak na… Makakapagpahinga na muna ang mga estudyante… Ay. Hindi pa pala. Kailangan pa namin kunin ang aming class cards mula sa aming mga Prof.

Nagpunta kami kahapon sa PUP. Kasabay ko uli si Jep at 7am palang ay nandun na agad kami. Excited daw kasi siyang pumunta ng maaga. Tuwang-tuwa naman kami sa pagsagot ng Sudoku at ng crossword. At kamuntik pa kaming lumagpas ng Pureza dahil sa sobrang pag-enjoy kahit mala-sardinas ang sitwasyon namin sa loob ng tren.

Punta agad kami ng HQ (Headquarters) ng ROTC at doon umupo, nagpakasaya at nagsagot ng crossword puzzle. Aba! Syempre hindi kami nag-iisa. May mga gigantic bangaw kaming kasama. (-_-) Sobrang gigantic talaga na maa-identify mo na yung parts ng body nila kahit walang microscope.

Sa wakas! Nagkita rin kami ni Vera at kasama niya si Alvin. Galing silang 6th floor at nalaman kong nag-elevator sila. Tama! Akala ko walang elevator sa amin pero nagkakamali pala ako. Kaso kapag gagamitin eh parang bibigay dahil sobrang luma na. Kailangan mo pa ng piso para mapindot yung up-down buttons. At kapag gipit ang ilang estudyante eh kinukuha nila yung pisong nakasiksik doon. Ayon iyon sa aking sources, ha!

Hindi pa namin mahanap yung faculty ng Profs namin. (-_-) Bawal kasing magtanong. May nakapaskil na botice sa may pinto na nagsasabing,

“Ang inyong mga guro ay abala kung kayat huwag silang istorbohin sa pamamagitang ng ‘pagtatanong.’ Kung wala ang inyong hinahanap eh di wala siya.” >>> Basta parang ganito…

Nakakatakot rin sa South Wing. Parang pang-horror ang dating eh. Kahit umaga eh mangangatog tuhod mo dahil kakaiba ang ambience doon.

Ang tagal ng class cards sa ROTC. Hindi ko na mahintay si Jep kaya umuna na ako. May lakad pa kasi ako, eh.

PS
Akala mo ba maaksyon at ma-drama ang naging araw ko kahapon?
Uhm... Yung mga bangaw na siguro yun!

Epekto ng kaunting usok at pagiging absent-minded

May departmental exam uli kami sa Accounting. Yehey! Finals na namin yun! Huling exam for first sem!

Nagkandaligaw-ligaw pa ako sa kakahanap sa room ko! Tapos habang naglalakad sa corridor eh parang may nakita akong salamin na nakadikit sa pader. Naintriga ako kaya tiningnan ko. Ay! Bakit hindi ko nakita yung sarili ko? Butas pala yun sa dingding. Tagusan ang view nga magkabilang sections!

Grabe ang exam room namin! Parang nawala sa sibilisasyon! Hindi nga conducive, eh! Walang kuryente, walang electric fan at pinapausukan pa kami! May nagsusunog ata ng dahon sa ground floor. At dahil doon napuno din ng usok ang utak ko. Eh may ubo nga rin pala ako ngayon. Yung ubo ko yung nakakahiyang ubo! Yung unstoppable! Gaya nga ng sa Pringles, “Once I cough, I cannot stop.” Ü Nakakatakot din buksan yung switch ng ilaw kasi hindi mo alam baka ikaw yung umilaw dahil nakuryente ka. Yung isang switch ata sa electric fan eh parang dumi na lang na nakadikit sa dingding. Ay! Kahit pala may switch wala din naman palang fans. (-_-)

Tapos sobrang broadcasted ang feelings ng proctor namin. Inis na inis daw siya. Hindi ko na alam kung bakit. Nayamot din siya sa amin nung napansin niyang madilim yung kwarto namin. Naglakas loob siyang buksan yung ilaw. Hehe… Hindi effective! Kung saan-saan na rin siya naghanap ng switch. Pati sa kasuluk-sulukan ng pinto eh nagtingin siya.

Yung assistant naman ng proctor namin eh cellphone naman ang pinagkakaabalahan kaya kahit todo text yung isa kong ka-room eh deadma silang dalawa.

Sige uwi na kami. Bibili naman si Jep ng CD ng Hale sa Sta. Lucia. Ayos! Mall uli! Hehe! Aba! Totoo nga atang napasukan ng usok ang utak ko. Pumila ako sa pila ng lalaki! Wahahahaha!!! Nagulantang na lang ako kung bakit yung mag-iinspect na guard ay lalaki at hindi babae! Kaya ayun. Kunwari walang nangyari kaya lipat agad ako ng pila. (o_o)

Pag-uwi ko pa sa bahay eh natinga lang ako sa kinain kong Chicken Curry! Inubusan nila ako ng pagkain… Huhu! Buti na lang may nakain pa akong hopia na lasang piyaya.

Ang Pagiging Single... *bow*

Ayan… Pangalawang post ko na ito tungkol sa pagiging single ko. Ike-kwento ko lang yung experiences ko ngayong araw…

“Ganyan talaga kapag NBSB (No Boyfriend Since Birth)… Maraming nili-link sa’yo.”

Showbiz ba ito?!

May (mga) kaklase ako na ang tingin yata ay may namamagitang relasyon (as in yung tipong more than friends na relasyon) sa amin ng isa kong friend. (-_-) Hay nako! Gulay! Ewan ko ba… Lagi lang naman kami magkasama pero hindi kami… Ok? Friends lang… (Wow! Ang showbiz ko na!)

Bumili kami kanina ni Friend ng inumin mula sa canteen sa ground floor at pagbalik sa room ay…

“Oh! *name ni Friend* may Bebe ka na may Gretch ka pa! Hindi ka na makuntento kay Gretch!”

HALA! Hindi ko na pinansin. Gutom ako eh! Sige kain na lang ako ng Tokyo San na pabaon sa akin.

Umuwi na kami dahil ininjan naman kami ng mga prof namin. AY! Foundation Day nga pala ng PUP kaya todo celebrate sila. Inamag na kami sa kakahintay, ah!

Sabay na naman kami ni Friend umuwi. Taga-Angono siya at dumadaan naman yung jeep na papuntang Angono sa lugar namin kaya isang jeep na lang yung sinakyan namin. Sa tabi kami ng driver umupo. Siya yung unang pumasok at dahil d’yan obligado ako na isara ang pinto sa tabi ko. TEKA! Hindi ako sibilisado! Hindi ko masara! (-_-) Tinulungan niya ako. Ayan! Sumasama na pala ang utak ni manong driver! Ehem! Ehem!

Nagbayad na agad ako dahil ayoko ng hawakan yung barya at mag-aamoy barya yung kamay ko. Binigay ko kay Friend yung bayad ko at inabot niya kay manong driver at sinabi kung saan ako bababa. Tapos kinuha na rin niya yung pamasahe niya at nagbayad siya.

“Oh! Magkagalit ba kayo? Bakit hindi iisa yung bayad niyo?”

HALA! Showbiz din pala si manong driver!

Hay! Hindi naman porket laging magkasama ang isang babae at isang lalake ay may more-than-friends relationship na sila… (-_-) Okie?

Isang Tipak ng Kanin

Isang araw nang late ang delivery ng bigas namin kaya no choice kami kung hindi bumili sa suking tindahan sa may kanto namin.

Unang saing
Akala ko sumobra lang ang lagay ng tubig kaya parang naging lugaw ang kanin namin. May natira-tira pang kaunting tubig.
Kakainin ko na… Tinrato ko nalang na sabaw yung natirang tubig…


Pangalawang Saing
Aba! Panglugaw nga ata yung nabiling bigas!
Parang nag-swimming yung dahon ng pandan na nilagay sa kanin. (-_-) May tubig na naman kasi pero masmatindi na ngayon! Isang tipak ng kanin ang naging resulta! Hindi mo na ma-identify yung bawat butil ng kanin sa sobrang pagkakadikit nila.
Kapag tumigas ng kaunti pwede ng clay na puti. Wahahaha!!! Pwedeng-pwede kang mag-molde ng star o kaya bola o kahit anong gusto mong shape.



Hay! Buti na lang sa hapunan iba na yung bigas na gagamitin namin. Dumating na kasi yung magde-deliver. Yehey!

Pulutan

Hindi ako tomador, lasengga/lasenggera, manginginom, alcoholic o kung anuman ang tawag mo roon.

Karaniwan na rin kasi na may nag-iinuman sa may amin at yung pulutan nila ay karaniwang kami ang nag-iihaw. Tama! Wala na sa listahan ang mga katulad ng mani at sisig dahil hindi naman iyon iniihaw.

Siguro ay mapapatawad at mapapalagpas mo pa kung ang pulutan nila ay Tilapia. … ??? Nakakapagtaka nga eh. Ang pulutan nila ay Bangus. Eh matinik ang bangus. Tapos syempre ang tipikal na setting ng inuman eh tuwing gabi. Wow! Challenge ang ganong klaseng inuman.

Ano na lamang ang kanilang pag-uusapan?

“Pare, teka, natinik ako.”
“Kumusta na nga pala kayo? Masyado akong busy sa paghihimay kanina eh.”
“Gusto ko yung bandang buntot.”
“Pare, subukan mo itong ulo, masarap ‘to!”

Ay gulay! Lasing-lasing ka na nagtitinik ka pa ng bangus na pulutan niyo. (-_-) Para sa akin… Hindi ganon kagandang ideya ang bangus bilang pulutan.

Kung minamalas ka nga naman oh...

Masama ang araw ko nung Tuesday. Isang bagsakan ang kamalasan sa akin at ang pinuntirya ay ang pera ko at ang aking prepaid load.

May katext ako nung Tuesday ng umaga at dahil hindi naman siya agad nagre-reply eh tinago ko muna yung phone ko sa bag ko. Parang may kakaiba at parang may nag-uudyok sa akin na tingnan yung phone ko. ABA! May tawag.

“Bakit ka tumawag?”
“Ikaw nga yung tumawag eh.”

HUWAT?! Ako?! Cancelled agad ang call. Gr! Ako pala ang tumawag, hindi naka-lock ang keypad ko. Pasaway na phone ‘yan! Mula 21 pesos eh naging 14.50 na lang ang load ko. Kulang na para sa one-day unli. Huhu!

Nasa abangan na ako ng jeep. Puro Crossing at JRC. Nasan ka na Cubao? Ay meron pala pero puno. Sige takbo ako sa kabilang hintayan. Wala pa rin. Naaatat na akong makasakay dahil may naghihintay sa akin sa LRT. Pinatulan ko yung FX (dahil FX ang unang dumating) kahit wala akong pera. Slow mo nga ang takbo namin, ang bagal… Kung nag-jeep lang ako eh 11 lang ang bayad ko (minsan 12 kapag masungit ang driver). Pero ngayon eh 30 pesos ang biglang naging katapat ng mabagal na biyahe at de aircon na sasakyan. HAY! Mas mahal pa papunta! Kapag pauwi, same route, eh 25 pesos lang! Hindi na ako nakipagtalo kay manong driver.

Naiinis talaga ako nung Tuesday. Speechless ako. Ayaw kong magsalita. Tulala. Lumipad at naglaho ang pera ko. Buti na lang hindi sila nagalit sa akin. Buti hindi ako pinagalitan ni Ayie. … ??? Lagi nga pala siyang asar sa akin.

At dahil sa pangyayaring iyon eh kailangan kong magtipid sa aking lunch. Isa pa pala! Nakakain pa ako ng bato na kasama sa kanin. Nilunok ko na nga lang eh at sabay sigaw ng Darna! Joke lang.

Isa pa pala… Kaya ngayon lang ang post na ito dahil sa ayaw mag-load ng pages. Gr! Mga tatlong araw ko lang naman ng pinipilit na i-post ito. Ang malas naman oh!

How will you call this?

I greeted a former schoolmate and energetically said “Hello!” Oh, don’t forget that I waved at her… We have an impersonal relationship; we don’t talk to one another.

LRT2 is a staple transportation for me and many other travelers. Usually, I see former schoolmates there and there is some sort of force that obliges me to greet them and I would normally find myself saying hello, flashing a smile or raising my eyebrows like any other typical Filipinos. But when we were still in the same school we would normally snob each other. So, is it hypocrisy?

*sigh*

My point is why is it just now that we would greet each other?
How will you call that? Mmm… Is it good or bad?

Have you heard about the Happiness Equation?

Smart guys do smart things. Imagine… They even formulated an equation to measure the intensity of happiness you get from a certain thing.
I really never pondered on how happy I am. Have you ever wanted to know the figures that will tell how happy you are?

I can get pleasure from simple things which others may tag as boring.
As I, together with Jep, was walking I saw the big red National Bookstore sign in one of the corners of Centerpoint and remembered something. I told Jep that I really had fun when we stayed at National Bookstore to waste some time. How happy was I that time? Mmm…

“Mahirap pasiyahin ang mga taong mabababaw.”
“Bakit?”
“Kasi mahirap gawin yung mga mabababaw na bagay.”

Who agrees with him?

Sinabi pa nga sa akin ni Ayie (pronunciation: ayi) na masarap basahin sa loob ng bookstore yung librong gusto mo tapos babalik-balikan mo na lang hanggang matapos mo. Ulit! Gaano kaya siya kasaya kapag ginagawa niya iyon? (PS: Si Ayie ay kaibigan ni Jep)

Ang pagiging masaya ba ng tao ay maipapahayag sa pamamagitan ng mga numero na may kaakibat na unit of measure?

The Guilt of Spending

I do not like to spend money because I feel guilt afterwards except when I buy foods.

Going to Centerpoint was not in my plan last Friday (Sept. 1). Jep just asked me to go with him because he wants to see Keirstine dance. I pretended not to have money. I just watch them as they enjoy. Luckily, Vera invites me to play a sort of basketball game so I get to enjoy a little bit. Another lucky instance was when Virge (pronunciation: verj) treated me to a game which I call “Catch the Bouncing Balls.” I think I did catch at least 10. I got several chances to play four kinds of games…for free… Thanks guys!

I spent a little after the whole day. I played, slightly danced, raced, watched and was amazed.

I was going home and I rode an FX to get a time to relax… (That’s what I thought, it’s hot inside!) I was looking at the grasses which burgeoned from the sand and I was pondering.

It was fun.
Spending a little to enjoy a part of your day is not bad after all. Ü

No Boyfriend since Birth (NBSB)

Just like my sister, I never had a boyfriend (yet).

I was with a guy friend in a bookstore. I was busy searching for something when he handed me a book entitled, “No Boyfriend since Birth.” Ok!

I need to secure myself financially before having one. Who agrees with me? (o_o) I am just 16 years old. There are lots of years to come (maybe). I am just a freshman in college. I am just starting to build my future.

One of my closest friends has a boyfriend, two of my college friends have, one of my college friends has a suitor, one of them (again) has an ex-boyfriend and me??? Never mind…

Does one really have to have a boyfriend? Is it a part of society’s standards? It has been 16 years of blissful life being like this(?) I am happy with my friends and I lead a normal life.

*sigh*

Who’s like me, my sister and many other girls out there?


A thought from our professor in Sociology:

“Hindi mo lang pwedeng basta-basta magustuhan ang isang tao dahil sa physical feature niya, tulad ng magandang ilong. Ano ‘yon kapag nagpakasal kayo tapos wala na kayong makain, maisasaing niyo ba yung ilong niya? Hindi!” – Herrero

A Student's Life

Sitting in an age-old wooden chair of our University, beside the wooden jalousies, near the painted door, far from the working ceiling fan, under the fluorescent lamp and while suffering from the morning warmth… I knew this day would be a routine.

I would normally take a jeep going to Cubao and alight at the foot of the overpass, buy a 14 peso single-journey ticket going to Pureza and insert it in a machine with a green luminous check, take the escalator and find the least crowded area. Balancing inside the train is quite hard so I need to hold onto the sticky poles of the train. Katipunan, Anonas, Araneta Center-Cubao, Betty Go-Belmonte, Gilmore, J. Ruiz, V. Mapa and at last Pureza. I opt to use the stairs when going down from the platform because it is faster than using the crowded escalator. Then I would take a tricycle going to the main campus.

I would hang my ID on my neck to show it to the guards and then take it off when I pass them, take the stairs near the dome, and stop at 4th floor’s wash room. I would then find myself walking in a red floor and looking at the room numbers and when I finally arrive at our room I seize a moment to think on where I will sit.

Some chairs are moist, some have distorted frames, some with wide desks, some with carvings, some with… Each chair is distinctive. The blackboard is not black, it’s green and it has brown border. Posted on its left are the map of 5th floor and the Vision statement of our College. On its both sides are the doors. I never inspected if the pot of the withered plant is still behind the left door. There is only one electric fan that hangs on our white ceiling, it’s on the right side of our room. Our room is a study area for lots of students from different sections and as far as I know we are the main occupants of our room.

Our classes would normally start late, take our lunch in/on time and be dismissed in/on time. Then I would go home together with my two block mates.

And she was Abegail †…

I refused to put this in my blog for some reasons... And now, I gathered enough strength…

It was last Tuesday (August 22) when we knew about our classmate’s death. We thought that it was a joke, a bad joke. Five text messages and a call confirmed it that she died because of Dengue*. She even took our Departmental Exam in Accounting last Sunday (August 20). Some of my block mates saw her and she looked very weak. She was obviously frail for a couple of days but I thought it was due to stress or the like.

They say that she even primed to go to class because she prepared her uniform. Her mother did not know about her actual situation because she told her that all she needed was Biogesic, Neozep and Strepsils.

Some of my block mates went to the morgue (I think) to see her for the last time. She was not yet put in a casket due to financial constraint. They were able to collect P5000 (I think).

She even told one of our block mates that, “May taning na ang buhay ko.”
She’s nice and beautiful… I felt her dedication to learn…

Let us pray for Abegail †… May she rest perpetually in the comforts of our Creator…



*Erratum
Posted: September 1, 2006 (Friday)
Her death was due to some sort of heart disease and not Dengue...

Siya si Jose

May naging kaklase ako nung nursery at kinder sa Little Jewels Christian School (LJCS) na nagngangalang Jose Tolentino. May glaucoma siya at hirap na hirap makakita. Mga siguro 16 o 17 years old na siya ngayon at 12 to 13 years na kaming hindi nagkikita at nagkakausap. Ayun yung mga panahon na wala pa kaming pakialam sa mundo kasi bata pa kami noon (4-5 years old pa lang kami noon).

Wala na akong maalala sa kanya kundi nung graduation namin. Medyo blurry ang vision ko nung graduation pero ang alam ko hinihila niya ako papunta sa upuan namin.

Sinubukan ko na rin siya hanapin sa Friendster kaso bigo ako. Tulad nga ng lagi kong sinasabi, maraming Jose Tolentino sa mundo. Kung anu-ano na rin ang naisip ko, baka tuluyan na siyang nabulag dahil sa sakit niya (sana ‘wag naman) o baka naman hindi niya lang naisipan mag-Friendster.

Gusto ko lang magkaroon ng update tungkol sa kanya.

Saan ba nilalagay ang eye shadow?

May sidewalk sale ang BigR sa may amin kaya pupunta kami. Napagdesisyunan namin ni ate na mag-mall. Sabi naman nung lagi kong kasabay, na si Jep, na gusto niyang makita si ate. Eto naman ako at binalita ko kay ate at sinabihang mag-ayos siya…

Dumating na ang araw na iyon. Nagkataon na uuwi agad si Jep at hindi na sasabay sa akin… Ay mali… Hindi na ako makakasabay sa kanya… Mali pa rin pala… Hindi na muna kami magkakasabay…

>> Fast forward >>

Pauwi na kami nang… Napatingin ako sa mga mata ni ate.

“Bakit may glitters? Pamilyar ang make-up na ‘yan ha!” -> naisip ko lang…

Ayun pala todo ayos si ate. Nagmake-up siya kahit hindi siya marunong. Naglagay siya ng eye shadow (ata) sa mata niya pero sabug-sabog yung glitters. Yung lepistik (ay lipstick pala) eh hindi na effective pero sabi niya naglagay siya… Hehehe!!!

Iris

by Goo Goo Dolls



And I'd give up forever to touch you
'Cause I know that you feel me somehow
You're the closest to heaven that I'll ever be
And I don't want to go home right now
And all I can taste is this moment
And all I can breathe is your life
'Cause sooner or later it's over
I just don't want to miss you tonight

And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am

And you can't fight the tears that ain't coming
Or the moment of truth in your lies
When everything feels like the movies
And you bleed just to know you're alive

Nangungulangot ka 'di ba?

Tama ang iyong nabasa... Lahat ng tao ay kailangan mangulangot para guminhawa ang paghinga... Booger... Snot... Kulangot... Bogart... Ano mang tawag mo sa duming nakasabit sa ilong mo ay may mahalagang mensaheng gustong iparating sa iyo...

"Mariin ba ang pagtutol mo sa pangungulangot ng kaklase mo?

E di, may cultural essence ka... (biruin mo iyon)"

Tulad ng ibang kulangot, nakadikit ang poster na iyon sa pader. Nakatutuwa nga eh. Natulala ako sa harap ng poster. Hindi ko inaasahan ang poster na iyon kasi ang mga sikat na poster sa amin eh yung mga tungkol sa pag-oust sa pangulo ng Pilipinas kaya medyo stand-out ang poster na iyon sa lahat.

Medyo tine-take for granted natin ang activity nating ito... Hay... Pero biruin mo iyon... Mula sa Miss Universe, mga pangulo, mga kilalang personalidad at mga simpleng tao ay ginagawa ang activity na ito... Hehehe... Ü