I love you... I love you... I love you...

Hindi ako sanay na sabihan ng “I love you…”

I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you… I love you…
Hmmm… Wah! Hindi effective… May pagka-windang effect pa rin talaga… Bakit ko nga ba ito sinasabi? Nabasa ko kasi sa isang blog ang “Luvshu. Mwah.” Ahem! Hindi naman sa assuming ako, ha! Ako yung sinasabihan! Pero hindi someone special ang nagsabi. Pero special pa rin! Pano yun? Uhm… Hindi yung someone showbiz… Friend ko siya! Ayun!

Ilang tao na rin ang nagsabi sa akin ng “I love you.” Pero hindi lahat English! Yung iba kasi Filipino… Uhm… Yung “Mahal kita.”

Nandyan si Noka, si *toot*, si *toot the second*, sarili ko… Basta! Many to mention… Sana nga many… Hoho!

Minsan talaga kinikilabutan ako kapag sinasabihan ako ng ganon. What’s the problem with me?!

Lumaki naman ako sa mundong may pagmamahalan.

(o_o) Naiinis ako. O_o Sasabihan ka ng ganon pero wala namang ginagawa. O kaya sasabihan ka tapos biglang mawawala… O kaya naman kahit simpleng kumusta eh hindi magawa. Pero taken na BUSY nga kasi siya. T_T Oh, ‘di ba! Kaloka! Pero that’s life. Naman! LAHAT NG PROBLEMA EH KONEKTADO SA “THAT IS LIFE!”

Pero hindi ata normal yung ugali ko! Tulong…

Medyo matipid lang talaga ako sa pagsabi nun. Minsan nahihiya akong sabihin kasi may windang effect din sa kanila yun. Hindi sila sanay na marinig sa akin yun. May pagka-sungit effect kasi ako.

Sosyalerang ewan

Kausap ko yung 2 kong kaklase kahapon. Yung isa nagbibigay ng beauty tips sa akin tapos yung naman eh nakikipag-usap sa akin tungkol sa love life (hindi love life ko) at kung anu-ano pa.

Ako kasi yung tipo ng tao na gusto ko lang ng pantalon, t-shirt at rubber shoes/sandals. Simpleng-simple lang talaga ako. Hindi naman kasi ako yung tipo ng todo japorms. Tinatanong din nila kung marunong ba akong mag-ayos ng sarili ko. Well… It shows… Hindi ko talaga hobby ang magsuklay at ang palitadahan ng pulbo ang muka ko. Parang lagi akong dinadaanan ng Super Typhoon eh. Ü Uy! Teka muna! Nag-ayos na pala ako nung grad ball namin! Oh, ‘di ba?!

Mukha raw akong soyalerang ewan. What’s sosyalerang ewan? Do you mean it’s the pa-sosyal pero hindi really sosyal? Oh, my goshy! Ahem! Nagbagong anyo ata ako. Hindi naman ako pasosyal. Mukha raw akong nage-fx pero sa katunayan hanggang jeep lang ang kaya ng budget ko. May nagsabi pa nga sa akin ng ganito eh… Ehem ehem…

“Sa tingin ko mayaman ka. Hindi mo naman makikita sa pananamit yun, eh.”

Nyay! Compliment ba yun o insult? Mukha ba akong gusgusing bata?
Dahil ba sa kulay ng balat kaya ko? Dahil ba sa mga piraso ng bakal na nakasemento sa mga ngipin ko? Dahil ba sa bag na gamit ko sa school kahit napunit-punit na ‘yon? Bakit ganon ang tingin nila sa akin?!?! Well… Well… Well… Hindi po ako mayaman at higit sa lahat hindi ako sosyalerang ewan. Hindi nga ako magaling gumamit ng fork and knife sa restaurants! Solid ako sa spoon and fork! Hindi nga finesse ang pagkilos ko, eh!

Hay… (-_-)

I can’t believe that my eyes were teary before we went home. It was due to some uncontrollable variables in the environment.

Yesterday I was narrating an event. I was very serious when the person I was talking to suddenly said something about being funny. My vision seemed to dim. I felt so much frustration.

I really have a hard time expressing myself through words because I am rhetorically perplexed. My vocabulary seems to narrow every time I want to say something and things always get jumbled in my head.

And I just continued chatting with him/her.

It’s a tough task for me to express my emotions and they just end up tightly packed in my chest… Maybe that’s why I can hardly breathe every time I get angry. To every one who’s involved in this entry and to anyone who thinks they are involved… Just read the following…

Please try to understand me.
I can hardly conform with some of your ideas. Give me time...
I may not be really expressive but I am sensitive enough to know what’s happening.
Stop thinking that I am always happy. I do smile a lot but that does not mean that everything is in their place.
I became like this, partly, because there are people who don’t take me seriously.
It may be a text away but it is not enough to show how I really feel. Stop making me feel that everything’s funny every time I am burdened with these kinds of stuffs!
I have had hurt many people. I am human. I err. I fail. I am sorry.
Not everything is here. Well… As what I have said... I have problems with expressing myself through words. Words are weak in containing man's desires and emotions.

I can’t believe I almost cried for you.

How divine is it to forgive?

“Life does not cease to be funny when one cries and it does not cease to be serious when one laughs.”

Ang Musical na LRT2 at ang First Day

52 days before Christmas… Nov. 3 yun! Ngayon yun! At ngayon din ang first day ng 2nd sem namin. Gamit ko pa yung leather kong backpack na medyo dyahe dalin dahil matigas!

Akala ko eh nananaginip ulit ako. Aba! Musical na ngayon ang LRT2! Umaasenso! Dati kasi yung akala kong music sa loob ng tren eh galing lang pala sa isang pasaherong nagsa-sound trip. Christmas songs na yung pinapatugtog syempre.

Ayan! School na kami! Yehey! Konti lang yung tao siguro dahil medyo alanganin nga naman na ngayon ang first day ng klase at may kumakalat na mga balita na sa Nov. 6 pa ang totoong start ng klase.

Ayun! Inindyan kami ng profs. Yung prof lang namin sa Accounting yung dumating! Huhu! Ang galing niya talagang manakot! Mahirap i-explain, eh! Ganito pa nga yung pagkakaintindi ko sa mga sinabi niya,

“Tres na ang pinakamataas kong binibigay. Hindi ako mahilig magturo kaya dapat kayong mag-aral. Marami rin akong ipapagawa sa inyo kaya kailangan niyo ng at least isang pad ng 6-column worksheet. At magdudugo ang mga utak niyo sa puro computations na ipapagawa ko. Mahilig din ako sa penalties.”

(-_-)
Dos ang kailangan namin! Pambihira naman. At take note… “At least” isang pad ng 6-column worksheet yun, ah.

Ayun. Dahil sa inindyan kami ng profs namin eh lumayas na rin kami. Nasa bakasyon pa ata yung iba, eh. At syempre LRT2 ulit! Aba… Musical pa rin at kahit sa mismong platform eh may music na rin. Ahihihi… Pagkatapos kaya ng Pasko meron pa ring ganon?

Childhood

Tumawag sa akin kagabi ang isang childhood friend. Medyo may pagkamalabo sa akin ang kwento ng childhood ko.

Malambing na boses ang unang bumungad sa akin. Hindi siya nagpakilala at nagpapahula pa kung sino siya. Aba! Hindi naman ako manghuhula pero alam kong siya si Kadija hindi ko lang sinabi.

Hindi ko matandaan kung close ba kami nung mga bata palang kami. Binalitaan din niya ako sa whereabouts ng dati naming mga kalaro. (o_o) My gulay! Hanggang pangalan na lang ang alam ko! Hindi ko rin matandaan ang edad nila!

Kumustahan at balitaan ang maikling pag-uusap namin. Medyo na-excite din akong maka-usap siya kasi syempre! Naging parte rin siya ng slightly forgotten childhood ko. First year Economics student siya sa UST. Uhm… Baka makita niyo rin siya sa Starstruck4. Sumali raw siya roon! Tapos… Baka nagkikita na pala kami sa LRT2 tapos hindi ko alam. Basta ang alam ko kulot siya and she’s 5’6” tall. Whoooh!!! 5’1” ata ako, eh. Ang tangkad niya! (-_-)

Tinatanong rin niya kung ano hitsura ko. Nako po! Speechless ako! Ang sinabi ko lang, “Ito maliit pa rin pero masmatangkad ako kay ate!” Hehe! Talagang binida ko yung height ko, noh!

Ayun. Nagyaya siya na magkita naman kami minsan. Sa piyesta raw o kaya sa debut niya. Ü Nako… Nasha-shy ako. Ahehehe! Pero gusto kong pumunta, ah!

Check-op

Linggo nun. Kakagaling lang namin sa ortho para papalitan yung wire ng braces ko na naputol. Magtetext sana ako ngunit biglang… *TOOT* Check operator sevices… Huwat! May 20 pesos pa akong extra load! Hindi ko man nagamit. (o_o)

Ilan sa mga naipong messages sa inbox ko ay ang mga sumusunod:
“They say things don’t happen accidentally. If they are bound to happen they surely will. You’re not just an accident, I was meant to know you for a reason.” >Aw. Ü

“Everyday I soak myself with reasons to forget them. Everyday I lie. Everyday I try to find strength to get me through... And yet everyday I die...” >Paki-explain… (?_?)

Syempre kung may seryoso may joke din. No offense to Chinese…
New born Chinese names:
Born secretly: Tina Go
Born swindled: Lino Co
Born alternately: Sally Tan
Born accused: Macy Sy
Born honest: Uma Ming
Born dark: Andy Lim
Born fat: Lucky Chan
Born fatter: Bob Uy
Born evil: Daemon Yu
Born flirt: Alan Dy
Born smelly: Kelly Kay Lee
Born different: Eva Yan
Born incomplete: Cole Ang
Born sick: Hatch Cheng
Born cute: Eddy Mi

Meron din talagang... Uhmm… Basta maganda kaya speechless ako.
“There are two greatest days in your life… The day you were born and the day you discover why.”

Meron ding mga panloloko at akala ko ay seryoso talaga.
“If you have deposits in Pan-Asia, Banco De Oro and Cocobank withdraw it ASAP! Rumors say they’re in trouble and will soon merge to become Pan-De-Coco!”

Syempre. Andyan din yung about love.
“One day a girl asked her boyfriend, “Ilan na ang minahal mo?” The boy was confused. He then looked back at the girl and said, “Bakit ilan ka ba?””

“It is really very sad to let go someone you loved with your whole being… But sometimes letting go is the bet way out and the most sensible thing to do… Love conquers all but not everybody wins the battle. Conceding does not mean you’re weak but it shows that you’re brave enough to face reality.” >Yung last line sana dito yung ise-send ko, eh! Tapos bigla na akong check-op.

At hinding-hindi mawawala ang quotable quotes from movies… Yung isa ‘di ko alam kung san galing.
“People will adore and love you for all the things you’ve done for them, but will hate you for a single mistake. That’s the irony of life.” – Uncle Ben, Spiderman

“You know you’re in love when you can’t fall asleep because reality is finally better than your dreams.” – Dr. Seuss

Hindi rin mawawala ang Erap Jokes. >Pero hindi na ito na-trap sa inbox ko. Share lang.
Erap calling
Erap: Miss. Gusto kong malaman kung gaano katagal ang biyahe mula sa Pilipinas papuntang San Francisco
Telephone Operator: Just a minute, sir.
Erap: Ok. Thank you. (At binaba na ang phone)

At syempre. Hindi mawawala ang text ng ever-loyal kong textmate.
“Your Account Balance as of 10/31/2006 10:02:07 is 0.00
You also have 0 remaining free texts.”

Enrolment

Tapos na rin ang enrolment para sa second sem. Tapos na nga ba? Ay hindi pa pala. Isa ako sa mga naunang nakatapos. Yung iba eh magpapakahirap pa. Hay… Kawawa naman sila.

Hay! Wala namang nangyari nung first day of enrolment namin. Ayun. Nasayang ang ilang oras ng buhay namin kahihintay. Muntik pa kaming mapalusong ni Jep sa maitim na baha. Buti na lang nandyan ang pedicab para iligtas kami mula sa paglusong.

Ano nga bang meron nung second day? Hindi ko masyadong maalala. Basta nag-Chowking kami. Umuwi ulit kami ng maaga. At… At last nadama ko rin ang 25 pesos na binayad ko para sa dyaryo ng College namin. Nakakuha na rin ako ng kopya. Ang P.E. pa pala namin ay social dance. Hala! Nag-tango na kami nung 4th year high school at hindi naging madali ang mga pangyayari.

Third day… Sa wakas! Nakabayad na rin ako. Naupuan pa nga kami ng mga nakapila sa validation! Nakaupo kasi yung pila ng sa cashier tapos yung sa validation nakatayo. Hay! Napipe pa kami ni Jeda.

Nasa loob na ako nun pero wala akong ibabayad. Tapos pinalabas pa kami tapos pinapasok ulit. Ayun! Nakuha ko na yung enrolment slip ko kaya makakapagbayad na ako. Dumating ang isang kaklase namin. Mukha na siyang haggard kaya nagprisinta akong ibayad siya. Tapos dumating na ang kontra bida. Dandananandanan! Tinatanong yung pangalan ko tapos pinagsisigawan pa ako. Kesyo lalaki raw yung ibabayad ko at masyado raw akong mabait. Hindi niya alam may sungay ako!

Kukunin daw ako agad ni Lord. Sabi ko naman eh dadalawin ko siya. Marami raw talaga bumabastos sa kanya at nasama na ako sa black list niya. (-_-) Sina Froilan, Hyde, Hazel, Gibson and many more na yung naglakad ng validation ng OR ko at ng registration card ko. Take note, ha! Abot hanggang 4th floor ang pila sa validation. Thank goodness natapos ako kahapon kahit gabi na ako nakauwi!

Alay-lakad

Breast cancer... Ang alam ko pati lalake eh tinatamaan nito. Isa ito sa major causes of death lalo na sa mga kababaihan. (-_-) Aw.

Nag-alay-lakad kami kahapon sa Mall of Asia… Uhm… Walk for a cause yun. Fund raising. I have had a scarce idea about the event. Basta ang alam ko kailangan kong pumunta doon, mag-register at maglakad. Period! Kanina ko nga lang nalaman na 3 km pala ang nilakad namin.

Sa jeep pa lang may 2 nang taga-PUP. Uhm… Tapos kasabay rin namin sila pagsakay ng bus. Ahehehe… Field trip nga ang naging dating. Puro kami PUPians sa bus! Tibak pa ata yung nakatabi ko. Hindi ko lang alam kung oo nga.

Buti na lang nakita ko yung mga kaklase ko at ayun. Nag-start na ang program pero tyan-pababa lang ni Regine Tolentino ang nakita ko. (-_-) Ayun… Lakad lakad. Nag-shortcut kami ni Vera. Dun kami dumaan sa may bagong tambak na lupa. At syempre! Lumubog ang mga paa namin pero hindi yung eksaheradong pagkalubog.

Isang baso lang ng Milo yung nadama ko sa freebies na ibibigay sa amin. Lasa pang paper cup. (-_-)

Syempre andun na kami kaya naghintay na kami sa pagbukas ng mall. Bankrupt nga ako, eh! Nagpagawa kasi ako ng keypad ng cellphone ko. Yehey! Hindi na ako gagamit ng letter Z kapalit ng letter S!

Hindi ko alam kung nakatulong nga ba talaga ako sa ginawang fund raising. Hay. Hindi ko alam kung anong naging silbi ng pangalan at pirma ko sa kapirasong papel na sinulatan ko. Sana nga nakatulong yung pagpirma at paglakad ko. Kasi ayun lang kaya kong i-contribute.

Sa may LRT2

Lagi akong sumasakay sa LRT2 at hindi maipagkakaila na naging parte na iyon ng buhay estudyante ko. Aba! Syempre ayun ang gamit ko para mabilis ang biyahe ko.

Recruiter
Dinadama ko ang malamig na simoy ng hangin ng umaga at dahan-dahan akong naglalakad pababa ng overpass. May isang lumapit sa akin at pinagtatanong ako. Medyo hesitant akong sumagot, puro oo, hindi at tawa lang ang binibigay ko sa kanya. Tapos bago kami maghiwalay sinabi niya ang pakay niya sa akin… At ayun ang i-recruit ako bilang staff sa Jollibee.

Siopao
Anim kaming magkakasama noon. Standing ovation ang drama namin. Yung isa naming kasama eh busy sa kakaaral kami naman kwentuhan. At biglang… Dandananandanan! Huminto ang tren! At ayun! Napaatras yung kasama naming nag-aaral at nakaapak siya ng plastic na kulay red and white na stripes. Tapos *boog*! Kala namin styro yung naapakan niya ngunit dalawang plastic pala ng siopao.

Platform
Ilang araw bago tumangay ng bubong si Milenyo eh naranasan na naming ang pre-hagupit niya. Ang tindi! Umuulan sa mismong platform ng LRT! Ayun. Basa kami. Parang ang laki-laki naman kasi ng payong ko, eh! Kahit nga butas yun eh lagi ko namang dala! Ü

Speechless
Palabas na kami noon at pinasok ko na yung ticket ko after ipasok ng sinusundan ko yung ticket niya. Aba! May dalang sako yung sinusundan ko. Dumaan siya at dumaan ang sako niya. Nung turn ko na eh hindi na ako makalabas! Help! Ayun. Buti hindi na ako ininterrogate nung lumabas ako sa gate sa gilid. Whew! Hindi na nga ako nakapagsalita nun, eh! Nagulat ako sa mga pangyayari.


Safety Handrails
Dahil nga laging standing ovation ang drama namin kailangan namin humawak sa sinasabi nilang safety handrails. Naman! Ang lagkit ng mga poles na yun, ‘no! ‘Pag bibitiw ka na eh parang dumikit na yung buong palad mo. (-_-)


Ilang kwento pa lang ito mula sa first sem ko sa first year ng college life ko. Ayan lang ang tanda ko, eh. Ü

Class Card Adventures

Ayan! Sembreak na… Makakapagpahinga na muna ang mga estudyante… Ay. Hindi pa pala. Kailangan pa namin kunin ang aming class cards mula sa aming mga Prof.

Nagpunta kami kahapon sa PUP. Kasabay ko uli si Jep at 7am palang ay nandun na agad kami. Excited daw kasi siyang pumunta ng maaga. Tuwang-tuwa naman kami sa pagsagot ng Sudoku at ng crossword. At kamuntik pa kaming lumagpas ng Pureza dahil sa sobrang pag-enjoy kahit mala-sardinas ang sitwasyon namin sa loob ng tren.

Punta agad kami ng HQ (Headquarters) ng ROTC at doon umupo, nagpakasaya at nagsagot ng crossword puzzle. Aba! Syempre hindi kami nag-iisa. May mga gigantic bangaw kaming kasama. (-_-) Sobrang gigantic talaga na maa-identify mo na yung parts ng body nila kahit walang microscope.

Sa wakas! Nagkita rin kami ni Vera at kasama niya si Alvin. Galing silang 6th floor at nalaman kong nag-elevator sila. Tama! Akala ko walang elevator sa amin pero nagkakamali pala ako. Kaso kapag gagamitin eh parang bibigay dahil sobrang luma na. Kailangan mo pa ng piso para mapindot yung up-down buttons. At kapag gipit ang ilang estudyante eh kinukuha nila yung pisong nakasiksik doon. Ayon iyon sa aking sources, ha!

Hindi pa namin mahanap yung faculty ng Profs namin. (-_-) Bawal kasing magtanong. May nakapaskil na botice sa may pinto na nagsasabing,

“Ang inyong mga guro ay abala kung kayat huwag silang istorbohin sa pamamagitang ng ‘pagtatanong.’ Kung wala ang inyong hinahanap eh di wala siya.” >>> Basta parang ganito…

Nakakatakot rin sa South Wing. Parang pang-horror ang dating eh. Kahit umaga eh mangangatog tuhod mo dahil kakaiba ang ambience doon.

Ang tagal ng class cards sa ROTC. Hindi ko na mahintay si Jep kaya umuna na ako. May lakad pa kasi ako, eh.

PS
Akala mo ba maaksyon at ma-drama ang naging araw ko kahapon?
Uhm... Yung mga bangaw na siguro yun!

Epekto ng kaunting usok at pagiging absent-minded

May departmental exam uli kami sa Accounting. Yehey! Finals na namin yun! Huling exam for first sem!

Nagkandaligaw-ligaw pa ako sa kakahanap sa room ko! Tapos habang naglalakad sa corridor eh parang may nakita akong salamin na nakadikit sa pader. Naintriga ako kaya tiningnan ko. Ay! Bakit hindi ko nakita yung sarili ko? Butas pala yun sa dingding. Tagusan ang view nga magkabilang sections!

Grabe ang exam room namin! Parang nawala sa sibilisasyon! Hindi nga conducive, eh! Walang kuryente, walang electric fan at pinapausukan pa kami! May nagsusunog ata ng dahon sa ground floor. At dahil doon napuno din ng usok ang utak ko. Eh may ubo nga rin pala ako ngayon. Yung ubo ko yung nakakahiyang ubo! Yung unstoppable! Gaya nga ng sa Pringles, “Once I cough, I cannot stop.” Ü Nakakatakot din buksan yung switch ng ilaw kasi hindi mo alam baka ikaw yung umilaw dahil nakuryente ka. Yung isang switch ata sa electric fan eh parang dumi na lang na nakadikit sa dingding. Ay! Kahit pala may switch wala din naman palang fans. (-_-)

Tapos sobrang broadcasted ang feelings ng proctor namin. Inis na inis daw siya. Hindi ko na alam kung bakit. Nayamot din siya sa amin nung napansin niyang madilim yung kwarto namin. Naglakas loob siyang buksan yung ilaw. Hehe… Hindi effective! Kung saan-saan na rin siya naghanap ng switch. Pati sa kasuluk-sulukan ng pinto eh nagtingin siya.

Yung assistant naman ng proctor namin eh cellphone naman ang pinagkakaabalahan kaya kahit todo text yung isa kong ka-room eh deadma silang dalawa.

Sige uwi na kami. Bibili naman si Jep ng CD ng Hale sa Sta. Lucia. Ayos! Mall uli! Hehe! Aba! Totoo nga atang napasukan ng usok ang utak ko. Pumila ako sa pila ng lalaki! Wahahahaha!!! Nagulantang na lang ako kung bakit yung mag-iinspect na guard ay lalaki at hindi babae! Kaya ayun. Kunwari walang nangyari kaya lipat agad ako ng pila. (o_o)

Pag-uwi ko pa sa bahay eh natinga lang ako sa kinain kong Chicken Curry! Inubusan nila ako ng pagkain… Huhu! Buti na lang may nakain pa akong hopia na lasang piyaya.

Ang Pagiging Single... *bow*

Ayan… Pangalawang post ko na ito tungkol sa pagiging single ko. Ike-kwento ko lang yung experiences ko ngayong araw…

“Ganyan talaga kapag NBSB (No Boyfriend Since Birth)… Maraming nili-link sa’yo.”

Showbiz ba ito?!

May (mga) kaklase ako na ang tingin yata ay may namamagitang relasyon (as in yung tipong more than friends na relasyon) sa amin ng isa kong friend. (-_-) Hay nako! Gulay! Ewan ko ba… Lagi lang naman kami magkasama pero hindi kami… Ok? Friends lang… (Wow! Ang showbiz ko na!)

Bumili kami kanina ni Friend ng inumin mula sa canteen sa ground floor at pagbalik sa room ay…

“Oh! *name ni Friend* may Bebe ka na may Gretch ka pa! Hindi ka na makuntento kay Gretch!”

HALA! Hindi ko na pinansin. Gutom ako eh! Sige kain na lang ako ng Tokyo San na pabaon sa akin.

Umuwi na kami dahil ininjan naman kami ng mga prof namin. AY! Foundation Day nga pala ng PUP kaya todo celebrate sila. Inamag na kami sa kakahintay, ah!

Sabay na naman kami ni Friend umuwi. Taga-Angono siya at dumadaan naman yung jeep na papuntang Angono sa lugar namin kaya isang jeep na lang yung sinakyan namin. Sa tabi kami ng driver umupo. Siya yung unang pumasok at dahil d’yan obligado ako na isara ang pinto sa tabi ko. TEKA! Hindi ako sibilisado! Hindi ko masara! (-_-) Tinulungan niya ako. Ayan! Sumasama na pala ang utak ni manong driver! Ehem! Ehem!

Nagbayad na agad ako dahil ayoko ng hawakan yung barya at mag-aamoy barya yung kamay ko. Binigay ko kay Friend yung bayad ko at inabot niya kay manong driver at sinabi kung saan ako bababa. Tapos kinuha na rin niya yung pamasahe niya at nagbayad siya.

“Oh! Magkagalit ba kayo? Bakit hindi iisa yung bayad niyo?”

HALA! Showbiz din pala si manong driver!

Hay! Hindi naman porket laging magkasama ang isang babae at isang lalake ay may more-than-friends relationship na sila… (-_-) Okie?

Isang Tipak ng Kanin

Isang araw nang late ang delivery ng bigas namin kaya no choice kami kung hindi bumili sa suking tindahan sa may kanto namin.

Unang saing
Akala ko sumobra lang ang lagay ng tubig kaya parang naging lugaw ang kanin namin. May natira-tira pang kaunting tubig.
Kakainin ko na… Tinrato ko nalang na sabaw yung natirang tubig…


Pangalawang Saing
Aba! Panglugaw nga ata yung nabiling bigas!
Parang nag-swimming yung dahon ng pandan na nilagay sa kanin. (-_-) May tubig na naman kasi pero masmatindi na ngayon! Isang tipak ng kanin ang naging resulta! Hindi mo na ma-identify yung bawat butil ng kanin sa sobrang pagkakadikit nila.
Kapag tumigas ng kaunti pwede ng clay na puti. Wahahaha!!! Pwedeng-pwede kang mag-molde ng star o kaya bola o kahit anong gusto mong shape.



Hay! Buti na lang sa hapunan iba na yung bigas na gagamitin namin. Dumating na kasi yung magde-deliver. Yehey!

Pulutan

Hindi ako tomador, lasengga/lasenggera, manginginom, alcoholic o kung anuman ang tawag mo roon.

Karaniwan na rin kasi na may nag-iinuman sa may amin at yung pulutan nila ay karaniwang kami ang nag-iihaw. Tama! Wala na sa listahan ang mga katulad ng mani at sisig dahil hindi naman iyon iniihaw.

Siguro ay mapapatawad at mapapalagpas mo pa kung ang pulutan nila ay Tilapia. … ??? Nakakapagtaka nga eh. Ang pulutan nila ay Bangus. Eh matinik ang bangus. Tapos syempre ang tipikal na setting ng inuman eh tuwing gabi. Wow! Challenge ang ganong klaseng inuman.

Ano na lamang ang kanilang pag-uusapan?

“Pare, teka, natinik ako.”
“Kumusta na nga pala kayo? Masyado akong busy sa paghihimay kanina eh.”
“Gusto ko yung bandang buntot.”
“Pare, subukan mo itong ulo, masarap ‘to!”

Ay gulay! Lasing-lasing ka na nagtitinik ka pa ng bangus na pulutan niyo. (-_-) Para sa akin… Hindi ganon kagandang ideya ang bangus bilang pulutan.

Kung minamalas ka nga naman oh...

Masama ang araw ko nung Tuesday. Isang bagsakan ang kamalasan sa akin at ang pinuntirya ay ang pera ko at ang aking prepaid load.

May katext ako nung Tuesday ng umaga at dahil hindi naman siya agad nagre-reply eh tinago ko muna yung phone ko sa bag ko. Parang may kakaiba at parang may nag-uudyok sa akin na tingnan yung phone ko. ABA! May tawag.

“Bakit ka tumawag?”
“Ikaw nga yung tumawag eh.”

HUWAT?! Ako?! Cancelled agad ang call. Gr! Ako pala ang tumawag, hindi naka-lock ang keypad ko. Pasaway na phone ‘yan! Mula 21 pesos eh naging 14.50 na lang ang load ko. Kulang na para sa one-day unli. Huhu!

Nasa abangan na ako ng jeep. Puro Crossing at JRC. Nasan ka na Cubao? Ay meron pala pero puno. Sige takbo ako sa kabilang hintayan. Wala pa rin. Naaatat na akong makasakay dahil may naghihintay sa akin sa LRT. Pinatulan ko yung FX (dahil FX ang unang dumating) kahit wala akong pera. Slow mo nga ang takbo namin, ang bagal… Kung nag-jeep lang ako eh 11 lang ang bayad ko (minsan 12 kapag masungit ang driver). Pero ngayon eh 30 pesos ang biglang naging katapat ng mabagal na biyahe at de aircon na sasakyan. HAY! Mas mahal pa papunta! Kapag pauwi, same route, eh 25 pesos lang! Hindi na ako nakipagtalo kay manong driver.

Naiinis talaga ako nung Tuesday. Speechless ako. Ayaw kong magsalita. Tulala. Lumipad at naglaho ang pera ko. Buti na lang hindi sila nagalit sa akin. Buti hindi ako pinagalitan ni Ayie. … ??? Lagi nga pala siyang asar sa akin.

At dahil sa pangyayaring iyon eh kailangan kong magtipid sa aking lunch. Isa pa pala! Nakakain pa ako ng bato na kasama sa kanin. Nilunok ko na nga lang eh at sabay sigaw ng Darna! Joke lang.

Isa pa pala… Kaya ngayon lang ang post na ito dahil sa ayaw mag-load ng pages. Gr! Mga tatlong araw ko lang naman ng pinipilit na i-post ito. Ang malas naman oh!

How will you call this?

I greeted a former schoolmate and energetically said “Hello!” Oh, don’t forget that I waved at her… We have an impersonal relationship; we don’t talk to one another.

LRT2 is a staple transportation for me and many other travelers. Usually, I see former schoolmates there and there is some sort of force that obliges me to greet them and I would normally find myself saying hello, flashing a smile or raising my eyebrows like any other typical Filipinos. But when we were still in the same school we would normally snob each other. So, is it hypocrisy?

*sigh*

My point is why is it just now that we would greet each other?
How will you call that? Mmm… Is it good or bad?

Have you heard about the Happiness Equation?

Smart guys do smart things. Imagine… They even formulated an equation to measure the intensity of happiness you get from a certain thing.
I really never pondered on how happy I am. Have you ever wanted to know the figures that will tell how happy you are?

I can get pleasure from simple things which others may tag as boring.
As I, together with Jep, was walking I saw the big red National Bookstore sign in one of the corners of Centerpoint and remembered something. I told Jep that I really had fun when we stayed at National Bookstore to waste some time. How happy was I that time? Mmm…

“Mahirap pasiyahin ang mga taong mabababaw.”
“Bakit?”
“Kasi mahirap gawin yung mga mabababaw na bagay.”

Who agrees with him?

Sinabi pa nga sa akin ni Ayie (pronunciation: ayi) na masarap basahin sa loob ng bookstore yung librong gusto mo tapos babalik-balikan mo na lang hanggang matapos mo. Ulit! Gaano kaya siya kasaya kapag ginagawa niya iyon? (PS: Si Ayie ay kaibigan ni Jep)

Ang pagiging masaya ba ng tao ay maipapahayag sa pamamagitan ng mga numero na may kaakibat na unit of measure?

The Guilt of Spending

I do not like to spend money because I feel guilt afterwards except when I buy foods.

Going to Centerpoint was not in my plan last Friday (Sept. 1). Jep just asked me to go with him because he wants to see Keirstine dance. I pretended not to have money. I just watch them as they enjoy. Luckily, Vera invites me to play a sort of basketball game so I get to enjoy a little bit. Another lucky instance was when Virge (pronunciation: verj) treated me to a game which I call “Catch the Bouncing Balls.” I think I did catch at least 10. I got several chances to play four kinds of games…for free… Thanks guys!

I spent a little after the whole day. I played, slightly danced, raced, watched and was amazed.

I was going home and I rode an FX to get a time to relax… (That’s what I thought, it’s hot inside!) I was looking at the grasses which burgeoned from the sand and I was pondering.

It was fun.
Spending a little to enjoy a part of your day is not bad after all. Ü

No Boyfriend since Birth (NBSB)

Just like my sister, I never had a boyfriend (yet).

I was with a guy friend in a bookstore. I was busy searching for something when he handed me a book entitled, “No Boyfriend since Birth.” Ok!

I need to secure myself financially before having one. Who agrees with me? (o_o) I am just 16 years old. There are lots of years to come (maybe). I am just a freshman in college. I am just starting to build my future.

One of my closest friends has a boyfriend, two of my college friends have, one of my college friends has a suitor, one of them (again) has an ex-boyfriend and me??? Never mind…

Does one really have to have a boyfriend? Is it a part of society’s standards? It has been 16 years of blissful life being like this(?) I am happy with my friends and I lead a normal life.

*sigh*

Who’s like me, my sister and many other girls out there?


A thought from our professor in Sociology:

“Hindi mo lang pwedeng basta-basta magustuhan ang isang tao dahil sa physical feature niya, tulad ng magandang ilong. Ano ‘yon kapag nagpakasal kayo tapos wala na kayong makain, maisasaing niyo ba yung ilong niya? Hindi!” – Herrero

A Student's Life

Sitting in an age-old wooden chair of our University, beside the wooden jalousies, near the painted door, far from the working ceiling fan, under the fluorescent lamp and while suffering from the morning warmth… I knew this day would be a routine.

I would normally take a jeep going to Cubao and alight at the foot of the overpass, buy a 14 peso single-journey ticket going to Pureza and insert it in a machine with a green luminous check, take the escalator and find the least crowded area. Balancing inside the train is quite hard so I need to hold onto the sticky poles of the train. Katipunan, Anonas, Araneta Center-Cubao, Betty Go-Belmonte, Gilmore, J. Ruiz, V. Mapa and at last Pureza. I opt to use the stairs when going down from the platform because it is faster than using the crowded escalator. Then I would take a tricycle going to the main campus.

I would hang my ID on my neck to show it to the guards and then take it off when I pass them, take the stairs near the dome, and stop at 4th floor’s wash room. I would then find myself walking in a red floor and looking at the room numbers and when I finally arrive at our room I seize a moment to think on where I will sit.

Some chairs are moist, some have distorted frames, some with wide desks, some with carvings, some with… Each chair is distinctive. The blackboard is not black, it’s green and it has brown border. Posted on its left are the map of 5th floor and the Vision statement of our College. On its both sides are the doors. I never inspected if the pot of the withered plant is still behind the left door. There is only one electric fan that hangs on our white ceiling, it’s on the right side of our room. Our room is a study area for lots of students from different sections and as far as I know we are the main occupants of our room.

Our classes would normally start late, take our lunch in/on time and be dismissed in/on time. Then I would go home together with my two block mates.