Common na maririnig sa class namin ‘pag dismissal na:
Ano assignment?
Tapos ka na sa lecture? (pag oo ang sagot…)
Pahiram naman, pa-over night ha.
Pasama naman, punta lang ako sa [lugar].
Nakita mo ba si [pangalan]?
Nasan po si Ma’am/Sir [pangalan]?
Ba-bye.
Maputi? (nagpupulbos kasi)
Hahahahaha!!! (mga tawa ng taong tuwang-tuwa sa pinag-uusapan)
“What’s your favorite subject?” Ang sagot ng iba ay break. Mas masaya pa rin para sa iba ang uwian kasi wala ng susunod na subject, bukas naman. Iba pa rin ang ambience na meron ang dismissal sa klase namin.
Ang puntahan ng mga estudyante sa class namin ang San Lorenzo Hall. Ayus. Doon mo makikita ang mga magka-klase na gustong magpa-gabi, naghihintay, nakatunganga, nagpapalipas ng oras, kumakain, naglalaro, at marami pang iba.
Iba pa rin talaga ang dismissal.
Saturday, January 14, 2006
Wednesday, January 11, 2006
Thursday, January 05, 2006
Dogs
Scrappy, Duffy, Dustin, Chucky, Boom, Dimples and a lot more. Yung iba namatay nung tuta pa lang..
Scrappy died 2 days ago, January 3, at around 3 am.
He was with us for 8 years. Fifty-six years for the dogs.
Mukha siyang pinaghalu-halong breed. He cannot eat if he knows someone will be leaving. He knows the word “ligo” and he gets angry every time he hears it. He will lie down and wants his tummy to be scratched or touched, he loves it. He loves ice cream. He loves to run. He loves jump and we love him. Kapag naglalaro kami ng bola, ibabalik niya yung bola sa kung sino yung nagbato. Ang laruan pa niya dati ay tinatawag naming “hamburger”, I really think he likes it. It was crumpled newspaper shaped like a thick hamburger patty and wrapped with lots of sticky tape.
Before he died... I even told myself that I would buy a treat for him. Pero sabi ko na nga ba eh... Mamamatay na siya kasi mahina na siya. Bago pa siya mamatay tumahol siya. It was a hoarse bark, last bark na pala niya iyon.
Scrappy-dooks, Scrampy, Scrampy-dooks, Scrapu-dil, Scrappy… Hay... Death...
Scrappy died 2 days ago, January 3, at around 3 am.
He was with us for 8 years. Fifty-six years for the dogs.
Mukha siyang pinaghalu-halong breed. He cannot eat if he knows someone will be leaving. He knows the word “ligo” and he gets angry every time he hears it. He will lie down and wants his tummy to be scratched or touched, he loves it. He loves ice cream. He loves to run. He loves jump and we love him. Kapag naglalaro kami ng bola, ibabalik niya yung bola sa kung sino yung nagbato. Ang laruan pa niya dati ay tinatawag naming “hamburger”, I really think he likes it. It was crumpled newspaper shaped like a thick hamburger patty and wrapped with lots of sticky tape.
Before he died... I even told myself that I would buy a treat for him. Pero sabi ko na nga ba eh... Mamamatay na siya kasi mahina na siya. Bago pa siya mamatay tumahol siya. It was a hoarse bark, last bark na pala niya iyon.
Scrappy-dooks, Scrampy, Scrampy-dooks, Scrapu-dil, Scrappy… Hay... Death...
Tests and Exams
It’s the first day of our exam. Bago umuwi sa bahay at muntikang mabangga ng isang van... Nagre-review ako. I was trying hard to stick some useful knowledge in my head… Then… One of my classmates exclaimed: “Si G-chen nga eh,” looking at me, “hindi alam na may test!” It’s true. It was a few months ago when my classmate called at our house asking for the schedule of the exam. Hindi ko naman akalain na yung may pinaka mahabang exam namin eh ayun pa yung hindi ko mare-review. The exam included the three maps of Paul’s journeys, the emperors who persecuted Christians, and many more. Waaahhh… Fifteen minutes lang ata ako nag-review pero pasang-awa naman ako. I got half of the test items correct. Ako yata ang lowest. Proud pa rin ako, at least hindi bagsak.
Hindi ako kinakabahan nang dumating ako sa school. Kumalat na pala sa klase namin na hindi ko alam na may test. They were smiling at me and one of my classmates approached me and said, “Bakit hindi ka kinakabahan? Kung ako ikaw umiiyak na ako.” Napa-ngiti na lang ako at nagsabi na, “Uubusin ko pa ba ang oras ko sa pag-iyak at pag-aalala. E di sana nag-review na lang ako non.”
Hindi ako kinakabahan nang dumating ako sa school. Kumalat na pala sa klase namin na hindi ko alam na may test. They were smiling at me and one of my classmates approached me and said, “Bakit hindi ka kinakabahan? Kung ako ikaw umiiyak na ako.” Napa-ngiti na lang ako at nagsabi na, “Uubusin ko pa ba ang oras ko sa pag-iyak at pag-aalala. E di sana nag-review na lang ako non.”
Poverty
Person1: Ito nga ho…
Person2: Hindi po kami tumatanggap ng ganyan eh. Pasensya na po.
P1: Aba! Award ito ng apo ko! Tsaka ginto naman ito oh!
P2: Hindi po talaga pwede eh.
“Ano ang click na negosyo ngayon?”
“Pawnshop po.”
“Bakit naman?”
“Habang naghihirap kasi ang tao lalo silang magsasanla ng gamit.”
Totoo nga naman. Kung ayun na lang ba ang naiisip mong paraan eh, e di dun ka na kakapit. Kanya-kanyang diskarte. Kaya nga naman may negosyo para kumita. Itatayo mo ba iyon para malugi ka at maubusan ng kwarta?
Joke
Q: Sino ang pinaka mayamang tao sa buong mundo?
A: Ang duling.
Q: Bakit?
A: Kasi sila ang doble-kita.
Person2: Hindi po kami tumatanggap ng ganyan eh. Pasensya na po.
P1: Aba! Award ito ng apo ko! Tsaka ginto naman ito oh!
P2: Hindi po talaga pwede eh.
“Ano ang click na negosyo ngayon?”
“Pawnshop po.”
“Bakit naman?”
“Habang naghihirap kasi ang tao lalo silang magsasanla ng gamit.”
Totoo nga naman. Kung ayun na lang ba ang naiisip mong paraan eh, e di dun ka na kakapit. Kanya-kanyang diskarte. Kaya nga naman may negosyo para kumita. Itatayo mo ba iyon para malugi ka at maubusan ng kwarta?
Joke
Q: Sino ang pinaka mayamang tao sa buong mundo?
A: Ang duling.
Q: Bakit?
A: Kasi sila ang doble-kita.
People Learn
“People learn.”
Kahit hindi tinuturuan natututo tayo. Ang umasa ay innate na sa atin. Masakit, masaya o libre, ayan ang pag-asa. Sure ako na may at least isang tao na umaasa ngayon.
Umaasang:
Pumasa sa test
Sagutin nang nililigawan
Huwag pagalitan ng magulang
Huwag ma-late sa papasukan
Matanggap sa trabaho
At marami pang iba…
Kung puno ang “PAG-ASA” wala na itong chance para matumba pa. Dito sumisilong ang mga taong kailangan nang bubong sa maulan na panahon.
Maraming dumepende sa pag-asa, syempre tax free na, libre pa. Hindi na kailangan ng voucher o coupon na i-re-redeem pa sa redemption booth.
Kahit ano pa man tingin natin sa salitang iyon, hindi natin ‘yun pwedeng hugutin sa buhay natin. Kumabaga ayun ang swelas sa sapatos, ang numero sa kalendaryo, ang dial tone sa telepono.
Kahit hindi tinuturuan natututo tayo. Ang umasa ay innate na sa atin. Masakit, masaya o libre, ayan ang pag-asa. Sure ako na may at least isang tao na umaasa ngayon.
Umaasang:
Pumasa sa test
Sagutin nang nililigawan
Huwag pagalitan ng magulang
Huwag ma-late sa papasukan
Matanggap sa trabaho
At marami pang iba…
Kung puno ang “PAG-ASA” wala na itong chance para matumba pa. Dito sumisilong ang mga taong kailangan nang bubong sa maulan na panahon.
Maraming dumepende sa pag-asa, syempre tax free na, libre pa. Hindi na kailangan ng voucher o coupon na i-re-redeem pa sa redemption booth.
Kahit ano pa man tingin natin sa salitang iyon, hindi natin ‘yun pwedeng hugutin sa buhay natin. Kumabaga ayun ang swelas sa sapatos, ang numero sa kalendaryo, ang dial tone sa telepono.
Subscribe to:
Posts (Atom)
